Alluring Mask

CHAPTER 4

CHAPTER 4

SARAH DAYANGHIRANG

Malapit lang ang mall na pinuntahan namin. Matatansya ko na aabot lang hanggang sampung minuto ang byahe kung hindi traffic bago makarating doon.

Hindi ko mabilang sa mga daliri ko kung ilang beses kong inayos ang sarili ko at kung paano ang pag-upo ko sa passenger seat. Iniiwasan ko na huwag sumandal sa upuan dahil natatakot ako na baka mamantsahan ng dugo 'yon.

Nang makarating na sa mall at nakapagpark na ng kotse si Rafael, dumiretso na agad kaming dalawa sa department store para bumili ng damit.

Pinapanood ko lang siya sa ginagawa niya. Siya na ang pumili ng damit ko, at ang nagawa ko na lang ay sumunod sa kan'ya. Masasabi ko naman na magaling 'to at may taste sa pamimili ng damit. Kung tutuusin ay mas may alam nga siya sa fashion kumpara sa akin.

"This one... and that one..." aniya sa isang saleslady.

Halos malaglag ang panga ko sa dami ng mga t-shirt na pinaglalagay niya sa itim na basket. Bumilis ang pintig ng puso ko at palipat-lipat ang tingin sa kan'ya at sa saleslady na kasama namin. Ineexpect ko lang naman na isang piraso lang ang bibilhin namin pero bakit ganito karami!?

"T-teka nga, Raf. Okay na 'yan, okay na 'yang binili mo. Hindi mo pa alam kung gaano karami na 'yang mga nilagay mo sa basket?" pagpigil ko sa kan'ya.

Imbis na sagutin niya ako, ang ginawa niya ay hinaplos niya lang ang buhok ko ng nakangiti. Naramdaman ko ang kamay niya na hinawakan ang kamay ko para dalhin sa isang bench para maupo roon.

"Don't worry, ako naman mag babayad nito kaya ayos lang. After this we're going straight to the hospital so you can get an anti-tetanus shot there. Kahit doon ka na rin magbihis. Okay?"

Bakit gano'n? Pakiramdam ko para akong matutunaw sa tono ng boses niya nang magsalita siya. Ang lambot... ang lambing. Parang akong hinihele.

Sa kalaunan ay tahimik na lang akong tumango. Higit sa lahat wala rin akong magagawa kahit anong gawin kong pagpipigil sa kan'ya. Naging mabilis din ang proseso sa cashier. Nakapagbayad na agad siya kaya lumabas na kami sa department store.

"Isang damit lang sana ang binili mo, Raf," ani ko habang naglalakad kami.

He chuckled. "That's fine. At least, marami ka nang t-shirt na susuotin ngayon."

Napabuntong hininga na lang ako. "Kukunin lang 'to ng mga kapatid ko kapag nakita nila ang dami kong inuwing paper bags."

"I'll bring these clothes to school so you have something to change into if you get sweaty. Does that sound okay to you?"

Tumango ako. "Hmm."

Nang makarating kami sa parking lot ay agad akong sumakay sa sasakyan nito at kinabit na ang seatbelt. Pinaandar na ni Rafael ang sasakyan at nagtungo agad kami sa hospital.

Agad kaming nilapitan ng nurse na mukhang kilala rin si Rafael nang makapasok kami sa hospital. Hindi ko naririnig ang pinaguusapan nila, nakita ko lang na tumango ang nurse bago maglakad papalayo.

Kumunot ang noo ko at nilingon si Rafael. Ngayon naman ay isang doktor na ang kausap niya. Medyo familiar 'yon... parang ito yata ang isa sa pinakakilalang doktor dito sa Austria.

Ganito ba talaga ka kilala at importante ang mga Zevallos kaya napapabilis na lang lahat ng ginagawa nila?

"Rafael."

Mabilis niya akong nilingon at binalingan ng tingin ang doctor. Sumenyas siya na saglit lang bago ako lingunin ulit para magsalita.

"What? Is there something wrong?" nagaalala niyang tanong sa akin.