Alluring Mask

CHAPTER 21

CHAPTER 21

SARAH DAYANGHIRANG

"Anong ginawa mo?" naguguluhan kong tanong sa kan'ya.

Sobrang bilis ng tibok ng puso ko ngayon. Nakakabingi. Ramdam ko na rin ang pamamawis ng palad ko. Vallosian... 'yon ang pangalan ng baryo namin. At ang baryo namin ay maliit lang. Kaya paniguradong nakarating na rin kela mama ang balitang 'yon.

"I did that because you no longer need to use your identity as Sarah."

Mas lalong kumunot ang noo ko dahil doon. Kung hindi niya lang hawak ang buhay ko ngayon, baka tinanong ko na siya kung nasisiraan na ba 'to ng ulo o ano.

Pero alam kong hindi ko rin naman 'yon magagawa. Awtomatikong nanlabo ang mga mata ko. Nanlalambot ang mga tuhod, at alam ko na kung susubukan kong tumayo ulit, babagsak na ako no'n sa lapag.

"Maraming paraan, Atlas. Maraming paraan para gawin 'yon pero bakit 'yan pa?" nanginginig ang boses ko ng tanungin siya. Tuluyan nang tumulo ang pinipigilan kong luha. "Paniguradong nakarating na sa kanila ang tungkol sa balita..."

Sinabi niya man lang sa akin ang plano niya, hindi yung ganitong nambibigla siya. Para kahit papaano ay alam ko. Para makapaghanda man lang ako. Halos hindi ko manguya o malunok ang pagkain dahil sa mga nangyayari ngayon.

Hindi na nagsalita si Atlas. Pinagpatuloy na niya ang panonood sa TV hanggang sa isang reporter na naman ang nagsalita roon. Patapos na ang balita tungkol sa nasunog na kumpanya ng Zevallos at iba na ang pinapalabas sa news.

"Don't worry, your mom won't find out that I'm the one sponsoring all the expenses for the funeral until the day of your burial; wala na naman silang gagastusin kung 'yan ang iniisip mo. Everything we do will not be disclosed. If you want to watch your own burial, puwede kitang samahan."

Napabuga na lang ako ng hangin. Tahimik kong pinunasan ang mga luha ko at kinalma ang sarili. Wala na... tapos na... nakalagay na sa balita na wala na ako. Na patay na ako. Hindi na ako puwedeng basta-basta na lang na umalis dito dahil alam kong kalat na sa balita na patay na ako.

"I already planned this, Sarah. There's nothing you can do about it. You no longer need the identity of Sarah Dayanghirang. I didn't tell you my plan because I knew you wouldn't agree." Mariin ko siyang tiningnan na ngayon ay seryoso ang mga tingin sa akin. "Wala ka rin namang magagawa dahil gagawin ko pa rin 'yon. Making it look like you're dead is the easiest thing I've done to quickly finish my plan. Once I make it seem like you're dead, after a few days, months, or years, they will eventually forget about you."

Pinanood ko siyang tumayo mula sa kan'yang kinauupuan. Inabot niya ang remote sa isang maliit na table at pinatay ang TV. Dumiretso siya sa wine chiller nito malapit sa hallway patungo sa office niya. Naglagay siya ng alak sa baso at tiningnan ako habang sumisimsim na roon.

"Wala na rin namang magagawa ang pamilya mo ngayong nalaman nilang patay ka na. They will just have to accept that you're gone, that you're dead. There won't be any other explanation because your dead body will be the evidence," aniya at muling uminom sa wine glass nito.

Umiwas na lang akong ng tingin at nanginginig ang aking kamay na inabot ang pitsel na may naglalaman ng iced tea. Sinalinan ko ang baso ko at dali-daling ininom 'yon.

"At kapag may nawawala, may pumapalit, hindi ba?" dagdag niya. "Gano'n ang nangyayari sa buhay, Sarah."

"Y-yung katawan... kaninong katawan yung ginamit niyo?" nauutal kong tanong sa kan'ya. Pakiramdam ko humahapdi na naman ang mga mata ko.

"I paid the family of the owner of the body we used to make it look like it was you," mabilis niyang sagot na para bang normal lang sa kan'ya ang gano'ng pangyayari!