Alluring Mask

CHAPTER 12

CHAPTER 12

SARAH DAYANGHIRANG

"He's my husband."

Nasamid ako sa sarili kong laway nang marinig ang lumabas sa bibig ni Ei. kagigising lang naming dalawa ngayong umaga at kumakain na kami ng niluto kong breakfast. Ako na ang nag-volunteer na magluto dahil alam kong may hangover pa siya.

Maliwanag na maliwanag ang kabuuhan ng unit dahil nakagilid ang dalawang kurtina. Tumatagos sa glass sliding window ang sikat ng araw at sakto 'yon sa mini dining area kung saan kami nagaalmusal ngayon.

Ilang beses akong napaubo habang nakatingin kay Ei dahil sa pagkabigla. Ang buhok niya ay magulo. Nahulog pa sa braso niya ang strap ng pangitaas niyang damit habang pinaglalaruan ang pagkain sa plato.

Napalunok na lang ako at inabot ang mainit na chocolate milk para inumin bago magsalita.

"Sorry... nagulat ako sa sinabi mo," ani ko bago punasan ang bibig.

Tipid niya akong ningitian. "It's okay, don't worry. Naiintindihan ko naman kung bakit gan'yan ang reaksyon mo."

Napatango na lang ako. "Kung okay lang na sagutin mo 'tong tanong ko... secret relationship ba kayo ni Mr. Winslow? Ay hindi, kasal na kayong dalawa, Ei. kaya bakit naman na isesekreto niyo yung relasyon niyong dalawa? Atsaka... hindi mo rin gamit ang apelyido niya."

Isang beses kong nakita ang mga ID's ni Ei at gamit niya ang Marcilla, hindi ang Winslow. Kaya nakakapagtaka rin talaga.

Napabuga na lang siya ng hangin at napahilamos sa mukha. "It's needed, that's why. As long as I don't agree to what they want, kailangan ang relasyon naming dalawa ni Caddel ay tago. Kaya gamit ko ngayon yung Marcilla at hindi Winslow. But it's already stated in our marriage certificate that my surname is different there. Pero sa ngayon... gagamitin ko muna yung Marcilla."

Napatango na lang ako. "Mukhang iniiwasan mo nga si Mr. Winslow pagkatapos ng event sa graduation natin..." humina ang tono ng boses ko at nagdadalawang isip sa susunod na sasabihin.

Umangat ang paningin niya sa akin. "Come on, Sarah. You can ask me anything as long as I can answer it."

"Yung tinutukoy niyang may naghahanap sa 'yo... anak niyong dalawa hindi ba?"

Awtomatikong sumilay ang ngiti sa kan'yang labi. "Yes. they're twins—a girl and a boy..." Pero unti-unting naglaho ang ngiti niya. Muli na naman siyang napabuntong hininga bago magsalita, "I love them, Sarah. Mahal na mahal ko ang kambal ko. That's why I don't want to risk my life because I have them."

"I always keep telling myself that everything will be okay. Na baka may iba pang paraan... it's just that what's happening in our lives now is really complicated and stressful." Napayuko na lang siya at napabuga ng hangin.

Mapait akong ngumiti sa kan'ya at hinawakan ang kamay niya. Mukhang nagulat pa siya sa ginawa ko kaya umangat ang ulo niya para tingnan ako.

"Ei, kung kailangan mo ng kausap tungkol sa mga problema mo nandito lang ako, ah? Makikinig ako... tandaan mo 'yan," malambing kong sabi sa kan'ya.

Lumambot ang ekspresyon ng kan'yang mukha. Ang mga mata niya ay namamasa; alam kong nagpipigil lang siya ng luha kaya ningitian ko ito. Nangungusap ang mga mata niya at parang may gusto siyang sabihin pero hindi puwede.

"Thank you so much, Sarah. I can tell you all my problems but not this problem that we're trying to fix." Hinawakan niya ang kamay ko at mahinang pinisil. "Nakakastress 'tong iniisip ko, and I know you have a lot of problems too. Ayaw ko nang dumagdag pa."