Ruh-u Revan

2.Bölüm (Söz)

Uykulu gözler ile gecenin ortasında susuzluk ile uyanmıştım . Sessizce odandan çıktım ve su içmek için mutfağa doğru ilerlerken çardaktan gelen seslerle durakladım .

Sesler annem ve babama aitti , ses çıkarmadan konuşmalarını anlamaya çalıştım.

" Kadir ben Maral'la konuştum düşüneceğim dedi ama belli ki istemiyor , biliyorsun ağlamaz üzüldüğünü belli etmez o "

Babam seslice soluk verdi ve konuşmaya başladı.

" Biliyorum rihé min biliyorum ama bende şaştım kaldım , şimdi nasıl vereyim kızımı ? Ahmet'in durumu da belli "

" Bilmiyorum bir karar vermemiz lazım , kızımıza ne kadar üzülsekte Karamanları biliyoruz . Baran biraz sinirlidir ama kötü çocuk değildir , Kenanı zaten tanırsın ama berdeli kabul etmezsek bir ömür pişmanlık yaşarız Sinan'ın öldürülmesinden kendimizi sorumlu tutarız . Ne kadar içimiz yansa da bir karar vermek zorundayız."

" Tamam ben düşüneceğim , her türlü üzülen biziz ama ben bunların hepsini Sinan'ın burnundan getirmesini bilirim ."

Duyduklarıma karşılık ne hissetmem gerekiyor onu bile bilmiyorum, annem de haklı babam da ama korkuyorum ya Baran bana karşı kötü olursa ki zaten güle oynaya evleneceğini de sanmıyorum. Sonuçta o da benim gibi mecbur ediliyor .
Aslında Baran'la aynı lisede okumuştuk ama farklı sınıflarda idik , sadece arada bir karşılaşırdık bir sohbetimiz bile yoktu .

Neyse şimdi bunları düşünmenin zamanı değildi . Hızlıca mutfağa indim ve suyumu içerek tekrar odama döndüm. Ne kadar mümkündü bilmiyorum ama tekrar uyumak için kendimi zorladım.

***************

Sabah yengemin Maral diye cırlaması ile uyanmış , istemeye istemeye üstüme rastgele birşeyler giymiş ve kahvaltıya inmiştim.

Sofrada herkes sessizce kahvaltısını yapıyor çıt çıkarmıyordu .
Kahvaltı sonrası hep beraber çardağa geçmiş babamın kararını bekliyorduk . Ve bekleyiş sona ermiş babam söze girmişti .

" Bak kızım biliyorum senin için çok zor ama artık bir karara varmak gerek . Tüm gece düşündüm ve ben bir karar verdim ama benden çok senin kararın önemlidir ."

Çaresiz bir şekilde idim , ne demem gerekiyordu ona bile karar verememiştim .

" Baba emin ol Sinan'a ne olacağı umurumda bile değil aynı şekilde Berivan'a da çünkü düşüncesizce davranışlar sergilediler ama yengemle amcamı düşünmeden edemiyorum. Tüm herşeyi kafamdan silince de kendimin ne olacağını düşünüyorum, o aileyi tanımam etmem. Baran desen toplasan birkaç kez denk gelmişim , yani hangi kararı verirsem vereyim her türlü üzülen de yanan da ben oluyorum."

Sözlerimle herkes sessizleşmişti çünkü haklı olduğumu biliyorlardı . Abim bana çaresizce bakıyor ve birşeyleri kafasında toplamaya çalışıyor gibiydi . O heybetli abim bile beni kurtaramaz duruma gelmişti ama biliyorum şimdi abi yardım et desem çekip alırdı beni .

" Bak abim sen ne karar verirsen ver ben her zaman arkandayım , kimseden korkma kimseden çekinme , şimdi abi ben istemiyorum desen bu işi bitiririm bunu asla unutma "

Abimin sözleriyle düşüncelerimde ne kadar haklı olduğumu anladım .

" Biliyorum abi , ama ben kararımı verdim ."

Herkes dikkatle bana dönmüş vereceğim cevabı bekliyordu . Uzun zaman sonra ilk defa gözlerim dolmuştu , öyle çok ağlamazdım hep güçlü olmaya çalışırdım ama bu kararımın hayatımı ne hale getireceğini ne yaşayacağımı bilmiyordum ve doğrusu çok korkuyordum . Gözyaşlarımı gören annem ve yengemin de gözleri dolmuştu , babam ve abim ise çaresizce cevabımı bekliyorlardı .