Άννα

6

«Πόσο θα αργήσεις περίπου;»

«Κοντά στο ένα τέταρτο»

«Εντάξει»

« Σε κλείνω»

Ένα τέταρτο δεν είναι τίποτα αλλά
και πάλι δεν ήθελα να είμαι μόνη μου τώρα.

Βγάζω τα ακουστικά μου από την τσάντα μου και τα ξεμπλέκω. Πάντα φρόντιζα να τα παίρνω μαζί μου. Δεν άντεχα να είμαι δίχως μουσική.

Είμαι από τα άτομα που συνέχεια ακούνε μουσική μέχρι και όταν διαβάζω ή κάνω μπάνιο βάζω μουσική.

Βέβαια θα ήταν καλύτερο να έχω
το νου μου στον περίγυρο μου και
όχι στην μουσική. Πλέον δεν υπάρχει ασφάλεια πουθενά.

Ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να γίνει.

Μέχρι και όταν προσέχεις κάτι μπορεί να συμβεί για το οποίο δεν έχεις έλεγχο.

Μακάρι να είχα κάποιο άτομο να πάρω τηλέφωνο αλλά δυστυχώς δεν είχα κανέναν εκτός από τον Άλεξ.

Δεν δένομαι εύκολα με άλλα άτομα, είμαι αρκετά ντροπαλή και κλειστή μέχρι κάποιος να με πλησιάσει και να μου δείξει πως επιθυμεί την παρέα μου και δεν είμαι απλούστατα ένα βάρος για αυτόν.

Δεν ταιριάζω εύκολα με τους άλλους. Νιώθω πως δεν με καταλαβαίνουν ούτε ελάχιστα και καταλήγει να με κουράζει και να με στεναχωρεί η παρέα τους.

Δεν είναι πως δεν λαχταράω να κάνω φίλους.. γιατί ποιός δεν θέλει φίλους;

Ποιός δεν θέλει άτομα που να περνάει ευχάριστες στιγμές μαζί;

Δεν μου δόθηκε η ευκαιρία να γνωρίσω άλλα άτομα σε βάθος
λόγω της οικογένειας μου.

Δεν είχα ζήσει την ζωή μου όπως
οι περισσότεροι έφηβοι, γεμάτοι ξεγνοιασιά και ένα σωρό τρελές εμπειρίες.

Δεν είχα μοιραστεί ποτέ
το πρώτο μου φιλί, δεν είχα
μεθύσει, δεν είχα οδηγήσει αμάξι.

Δυνάμωσα την μουσική στα ακουστικά μου και την άφησα να με ταξιδέψει, την άφησα να με ηρεμήσει.

Που είναι ο Άλεξ;

Είχε σκοτεινιάσει και έκανε κρύο.

Είχαν περάσει είκοσι λεπτά περίπου από τότε που του τηλεφώνησα.

Μήπως δεν έρθει;

Να τον πάρω τηλέφωνο;

Προσπαθώ να μην υπερβάλλω.

Θα μπορούσα να παίξω κάποιο παιχνίδι στο κινητό ή να διαβάσω
μια σύντομη ιστορία από το διαδίκτυο που να με ενδιαφέρει.

Ανοίγω την οθόνη του κινητού μου και πατάω το μοναδικό παιχνίδι που έχω. Ένα παιχνίδι πολύ παιδιάστικο αλλά διασκεδαστικό για εμένα, ένα παιχνίδι μόδας στο οποίο ντύνεις και βάφεις μοντέλα.

Άλλα παιχνίδια που μου τραβούσαν
το ενδιαφέρον ήταν παιχνίδια που
το μοναδικό πράγμα που απαιτούσαν από εσένα ήταν να πατήσεις την οθόνη ώστε να μάθεις την συνέχεια της ιστορίας που σου αφηγούνταν.

Δεν μου άρεσαν καθόλου τα
παιχνίδια γνώσεων ή παιχνίδια
που συμπεριλάμβαναν μαθηματικά
και γρίφους. Τα έβρισκα άθλια και καθόλου διασκεδαστικά, μου θύμιζαν κλειστόμυαλα άτομα, άτομα που κρίνουν άλλους ανθρώπους μόνο και μόνο από μια στιγμή και ξεχνούν πως τα λόγια τους πονάνε.

Ίσως ο Άλεξ αργήσει περισσότερο από οτι νόμιζα.

Ρίχνω μια ματιά γύρω μου.

Δεν είμαι μόνη μου τελικά.

Υπάρχει ένας άνθρωπος που το
πολύ απέχει έξι μέτρα από εμένα.

Κάνω μερικά βήματα πίσω
και τον βλέπω να με πλησιάζει.

Προσπαθεί να κλείσει την απόσταση ανάμεσα μας.

Γιατί έρχεται κοντά μου;

Σφίγγω το κινητό μου στο χέρι
μου και καλώ τον Άλεξ αστραπιαία.

Η καρδιά μου σφυροκοπά στο στήθος μου.

Αφήνω το τηλέφωνο να χτυπήσει αρκετές φορές όμως ο Άλεξ δεν το σηκώνει.