ကိုကို့ကို

13

နွယ်နီတို့အိမ်ရှေ့ရောက်သည်နှင့် သူ ဆိုင်ကယ်ကို စက်ရှိန်သတ်လိုက်သည်။ နွယ်နီက မေးသိုင်းကြိုးဖြုတ်ကာ ဦးထုပ်ကိုလှမ်းပေးလာတော့ မေးသိုင်းကြိုးဆို တစ်ခါတည်းနှင့်အဆင်ပြေအောင်မတပ်တတ်၍ လူလစ်ရင်လစ်သလို မေးသိုင်းကြိုးမတပ်ဘဲ ဦးထုပ်သာအယောင်ပြဆောင်းတတ်သောသူကို သတိရမိသည်။

*အခုအပြန်ရော ဦးထုပ်ဆောင်းပါ့မလား။ ဒီအချိန်ဆို လမ်းသရဲဆိုင်ကယ်တွေက သောင်းကျန်းလိုက်ပါဘိနဲ့*

"ဇေယျတု ဦးထုပ်"

"အာ... ဆောရီး"

ဦးထုပ်ကို ဆိုင်ကယ်လက်ကိုင်တွင်ချိတ်ကာ သူ နွယ်နီ့ကိုနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"နေဦး၊ ငါမေ့တော့မလို့။ ဖေဖေ မနေ့ကပြန်ရောက်တော့ ဆရာမအတွက် ဆေးတွေတွေ့လို့ဝယ်လာတယ်။ ငါ့ကိုမနက်က ကော်ဖီဝိုင်းမှာပေးထားတာ။ ငါနင့်ကိုပေးဖို့မေ့နေတာ။ ခဏစောင့်၊ ငါသွားယူလိုက်ဦးမယ်"

စကားပြန်မစောင့်ဘဲ အိမ်ထဲပြေးဝင်သွားသူကိုကြည့်ပြီး ဇေယျတု လေပူတို့ကိုမှုတ်ထုတ်လိုက်မိသည်။

"ရော့ ဒီမှာ။ ခါတိုင်းသောက်နေကျတွေပဲ။ ဒါက အားဆေး"

အိတ်ထဲမှ တစ်ဘူးချင်းထုတ်ပြကာ ဆိုင်ကယ်ရှေ့ခြင်းထဲထည့်လိုက်သည့် ဆေးထုပ်ကိုကြည့်ရင်း

"ဦးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်လို့ပြောပေးပါ။ နောက်ကျနေပြီမို့ ငါမဝင်တော့ဘူး။ အခု ဒီဆေးဖိုးတွေကိုလည်း..."

"ကဲ...တော်ပြီ၊ ဆက်မပြောနဲ့တော့။ ဂရုစိုက်ပြီးပြန်။ လမ်းကို သေချာကြည့်မောင်းဦးနော်။ ဆရာမကိုလည်း ငါနောက်မှလာခဲ့ဦးမယ်လို့"

သူတို့အိမ်နှစ်ခြံကျော်လောက် ရောက်သည်အထိ အသံတစာစာနှင့် လှမ်းမှာနေသော နွယ်နီ့ကို ဇေယျတု လက်ပြချန်ရစ်ခဲ့ရသည်။ ဒါသည်ပင် လှည့်ထွက်ပြီးသည်နှင့် ဘယ်တော့မှ နောက်ပြန်လှည့်မကြည့်တတ်သော ဇေယျတုနှင့် တစ်ခါထက်တစ်ခါ အသံပိုပိုကျယ်ကာ လှမ်းမှာတတ်သောနွယ်နီတို့ကြားက သွေးအေးတိုက်ပွဲငယ်တစ်ခု။ တစ်နေ့နေ့တော့ သူတို့ဒီကိစ္စကို အဆုံးသတ်နိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ရသည်။