ကိုကို့ကို

02

ဆိုင်ကုပ်ကုပ်လေးရှေ့အရောက် နက်ပြာရောင် BMX ဘီးလေးကိုအရှိန်သတ်လိုက်သည်။ စက်ဘီးကို ဆိုင်ဘေးတမာရိပ်တွင် ရပ်လိုက်ပြီးနောက် စက်ဘီးလက်ကိုင်တွင်ချိတ်ထားသော တစ်လုံးချိုင့်လေးကိုဆွဲကာ ဆိုင်ထဲဝင်ခဲ့လိုက်သည်။

"မုန့်ဟင်းခါးတစ်ပွဲ ပါဆယ်၊ ပဲကြော်ရယ် အိုးဘဲဥရယ် ထည့်ပေးပါ"

ပြောလိုက်တော့ ဝင်လာတည်းက လမ်းမဘက်ကျောပေးထိုင်ကာ ခေါင်းမဖော်တမ်းစားနေသူ၏ ကျောပြင်တစ်ခုသည် တုံ့ခနဲဖြစ်သွားခဲ့သည်။

"ဟင်းရည်ကို အိတ်နဲ့မထည့်ပါနဲ့၊ ဒီချိုင့်ထဲထည့်ပေးပါ"

သူ့ဘေးမှဖြတ်ကာ ဆိုင်ရှင်အဒေါ်ဆီကမ်းပေးလိုက်သည့်လက်တစ်လျှောက် လှည့်ကြည့်လာသူ၏ မျက်ဝန်းညိုညိုတွင် အလျှိုလျှိုပေါ်လာသော မသေချာခြင်းများ...။ ဩဩ သူ့ကိုတစ်ချက်သာ တန်ပြန်ကြည့်ပြီး

"အန်တီ ငရုပ်သီးမှုန့်ကို သတ်သတ်အိတ်တစ်လုံးနဲ့ ထည့်ပေးပါ"

ဩဩစကားသံအဆုံး ဆိုင်ကုပ်ကုပ်ထဲရှိစားသုံးသူများသည် သေမိန့်ချခံလိုက်ရသည့်တရားခံတစ်ယောက်ကိုကြည့်သော အကြည့်မျိုးနှင့် ဩဩကို ကြည့်လာကြတော့သည်။ ရုတ်တရက်မို့ နားမလည်နိုင်ခဲ့သော်လည်း အကြောင်းအရင်းကို မရှေးမနှောင်းပင် သိလိုက်ရတော့သည်။

"အိတ်တွေက အလကားရတာမဟုတ်ဘူးဟေ့... ဝယ်ရတာ... ဝယ်ရတာ! တကယ်တည်း တစ်ယောက်ကိုထည့်ပေးလိုက်တာနဲ့ အကျင့်က ပါကုန်ရော။ ပြောပြန်ရင်လည်း ဒေါ်ဟန်ကြည်တို့အပေါက်ဆိုးတယ်ဖြစ်ဦးမယ်။ မထည့်ပေးနိုင်ဘူးတော်ရေ့ မထည့်ပေးနိုင်ဘူး!"

တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မျက်စပစ်ကာ စားလက်စကို ငုံ့ကာလွေးကုန်ကြသောသူများကို တစ်ချက်ကြည့်ရင်း

"အဲ့ဒါဆို ခုနဟင်းရည်ထည့်ပေးရမယ့်အိတ်နဲ့ထည့်ပေးပါ"

သည်တစ်ခါကျ တစ်ဆိုင်လုံးတွင် ရှဲခနဲမြည်ကာအသံတိတ်ကျသွားခဲ့သည်။ အံ့ဩသလိုကြည့်လာပါသော မျက်ဝန်းညိုညိုကြောင့် ဩဩ ဆိုင်ရှင်အဒေါ်ကြီးဘက်သို့ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။