ကိုကို့ကို

23

"သစ်ပင်တွေရဲ့သက်တမ်းကို ဘယ်လိုတွက်ချက်ကြသလဲ"

ဟေမန်ကာလဖြစ်သော်လည်း မနက်စောအချိန်ပိုင်းလောက်တွင်သာ အချမ်းပိုတတ်ပြီး နေမြင့်လာသည်နှင့်အမျှ ပူလောင်အိုက်စပ်မှုက တစ်ဖန်မင်းမူတတ်သည့် အညာဒေသ၏ သဘောသဘာဝအတိုင်း နေ့လယ်ခင်းအတန်းချိန်ဖြစ်သည့် ဆရာဦးသက်ညို၏စာသင်ချိန်သည် သူ့စာသင်ခန်းတစ်ခုတည်း နွေကာလသို့ အစောတလျင်ကူးပြောင်းသွားသည့်နှယ် ခြောက်ကပ်ကပ်နှင့် ခပ်သွေ့သွေ့တိတ်ဆိတ်နေခဲ့၏။ တစ်ခန်းလုံးတွင် လတ်တလောတွင်မှ အမေးရှိလာသည့် ဆရာ့မေးခွန်းသံနှင့် အံ့ဩတို့စာသင်သားတို့ကို ပါရမီဖြည့်နေသည့် မျက်နှာကြက်ရှိ ဘိုးတော်ဘုရားခေတ်လက်ကျန် ပန်ကာအိုထံမှ ပျင်းတွဲ့တွဲ့လည်ပတ်နေသံမှလွဲ၍ အသံအားလုံးတိတ်ဆိတ်လျက်ရှိသည်။

ဤတွင် သားကောင်အရေအတွက်ကိုလိုက်၍ ဟိန်းဟောက်မာန်ဖီသံကို အတိုးအလျှော့မလုပ်တတ်သည့် တောဘုရင်တို့ထုံး နှလုံးမူကာ ကျောင်းသားထုဆီမှ မည်သည့်စကားပြန်မှမရသော်လည်း ဆရာကမူ သူ့စာသင်ရှိန်ကို မယိမ်းယိုင်စေဘဲ သူ့ဘာသာအဖြေဆက်ရှိလာခဲ့တော့၏။

"သစ်ပင်တွေရဲ့ သက်တမ်းကို တွက်ချက်တဲ့အခါ သိပ္ပံပညာရှင်တွေက အဓိကနည်းလမ်း အမျိုးမျိုးကို အသုံးပြုခဲ့ကြတယ်။ အဲ့ထဲကမှ အသုံးများဆုံးနည်းက နှစ်ကွင်းရေတွက်ခြင်း (Dendrochronology) ဖြစ်တယ်"

ဆရာက သင်ပုန်းပေါ်တွင်လည်း ထိုနည်းနာ၏အမည်ကို ချရေးပေးရင်း နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း နောက်ဆုံးနှစ်စာမေးပွဲမေးခွန်းတွင် နေရာယူနေကျခေါင်းစဉ်ဖြစ်ကြောင်း အရိပ်အမြွက်မကျတကျ ဆိုလာသောအခါ စာသင်ချိန်တောက်လျှောက် ကတ္တရာစေးများကဲ့သို့ ပျင်းရိလေးတွဲနေခဲ့ကြသည့် အံ့ဩတို့တစ်ခန်းလုံးတွင် စာအုပ်လှန်သံများ၊ ဘောပင်ရှာသံငှားသံများ ပေါ်ထွက်လာကြတော့သည်။ အံ့ဩကိုယ်တိုင်လည်း ဗလာစာအုပ်ထဲတွင် ထိုခေါင်းစဉ်ကိုချရေးလိုက်ရင်း ဘေးတွင် ကြယ်ကြီးကြီးတစ်လုံးဆွဲကာ 'Final' ဟု တွဲမှတ်ထားလိုက်သည်။ ဘာလိုလိုနှင့် အံ့ဩပင် တက္ကသိုလ်နောက်ဆုံးနှစ်၏ နောက်ဆုံးစာမေးပွဲကို ဖြေဆိုရတော့မည်ပဲ။