ကိုကို့ကို

18

အံ့သြသည် စစ်ရှုံးဘုရင်ဆိုလျှင် ညီမလေးသည် စစ်အောင်သူဖြစ်သည်။ လွှဲပြောင်းပေးအပ်လိုက်ရသော ဂရုစိုက်ခံရမှုအပေါင်းကို ထီးနန်းအရိုက်အရာဟု တင်စားရပါလျှင် ဤစစ်ပွဲတွင် ညီမလေးသည် ဓားတစ်ချက်မဝံ့ခဲ့ရ၊ ကျည်တစ်ချက်မဖောက်ခဲ့ရ။ နှုတ်ခမ်းတစ်ချက်စူရုံ၊ မျက်စောင်းတစ်ချက်စွေရုံ၊ အလွန်ဆုံး ဟင့်ခနဲရှိုက်ပြရုံမျှနှင့် အနိုင်ပွဲရပ် မြေလက်ခတ်မလွဲသူပင်။ ယခုလည်း ပြီးခဲ့သည့်လပိုင်းကမှဖွင့်ခဲ့သည့် အဆင့်မြင့်ကလေးအားကစားကွင်းကို ညီမလေးအလိုကျ ဖေဖေတို့လိုက်ပို့ကြရပြန်သည်။ ပြီးခဲ့သည့်ရက်ပိုင်းကမှ သူ့ကျောင်းကသူငယ်ချင်းများပြောလိုက်သည့် ထိုကစားကွင်းအကြောင်းကို ညီမလေးက အိမ်တွင် တီတီတာတာပြန်ပြောပြနေသည်ကို ကြားရသေးသည်။ ယနေ့ပင်ချက်ချင်းလိုက်ပို့ချိန်ကျ ဘာရယ်မဟုတ်၊ ဩဩငယ်ငယ်က လိုက်ပို့ရန်ပူဆာသည့် မင်္ဂလာမြိုင်ကိုအိမ်ကသူများနှင့်အတူ တစ်ခါမှမရောက်ဖူးသေးမှန်း သွားသတိရမိသည်။ 

မင်္ဂလာမြိုင်အကြောင်းတွေးမိသည့် နောက်ဆက်တွဲအနေဖြင့် ပထမဆုံးလိုက်ပို့သူအကြောင်း ဆက်တွေးချင်လာသော အတွေးတို့ကို အမြန်ပင်ဖြတ်လိုက်ရသည်။ မဟုတ်လျှင် နောက်ကျတော့မည်။ စစ်ရှုံးဘုရင်တစ်ယောက်၏ ပျော်ရွှင်မှုကို အံ့သြမသိသော်လည်း အံ့သြအတွက်တော့ ယခုလိုမျိုး အပြင်သွားခါနီး မေးခွန်းပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်ကို ဖြေစရာမလိုဘဲ အသာလေးထွက်လာခဲ့၍ ရသည်ကိုပင် ရှာကြံကျေနပ်နေရသည်။ ငယ်ငယ်ကဆို ဝန်းထဲကသူငယ်ချင်းအိမ် သွားလည်ချင်သည်ကိုပင် ဖေဖေ့ထံခွင့်တောင်းလျှင် မေမေ့ကိုမေးရန် ပြောသည်။ မေမေ့ကိုခွင့်တောင်းလျှင် ဖေဖေ့ကိုမေးရန် ပြောပြန်သည်။ ဤသို့နှင့်အဆုံးသတ်ကျ အံ့သြပဲ ကြားထဲကလက်လျှော့ကာ အိမ်တွင်ပင် နေလိုက်ရသည့်အချိန်က များသည်။ ယခုတော့ တိုက်ဆိုင်သည်ပဲပြောပြော၊ ညီမလေးကောင်းမှုနှင့် ဖေဖေတို့၏ မေးခွန်းများကြားထဲတွင် ပင်ပေါင်ဘောလုံးဖြစ်စရာမလိုတော့။

ကိုယ့်အတွေးနှင့်ကိုယ် သဘောတကျ လေချွန်လိုက်ရင်း နဖူးပေါ်ကဆံပင်တချို့ကို သလိုက်သည်။ မှန်ထဲတွင်ပေါ်နေသော ကိုယ့်ပုံရိပ်ကိုကိုယ်ကြည့်ရင်း ဟိုကောင့်ကို စိတ်အပါကြီးမဟုတ်သော်လည်း အသိအမှတ်တော့ပြုလိုက်သည်။