A Poem Titled Us [ Completed ]

02 : bad liar

If you're the art, I'll be the brush.
You're taking up a fraction of my mind.

•••••

အတိတ်ဆိုသည့်အရာမှာ အိပ်မက်တစ်ခုသာဖြစ်လျှင် အဘယ်ကြောင့် သူဟာ ထိုအိပ်မက်ကိုပဲ အခါခါပြန်မက်နေရသနည်း။

အိပ်မက်ကို ထင်ထင်ရှားရှားမှတ်မိသလိုပင် လွန်လေခဲ့ပြီးသော အတိတ်ကာလမှ အချိန်များကိုလည်း အတိုင်းသားမှတ်မိနေသေးသည်။

သို့မဟုတ် အိပ်မက်ဆိုသည်မှာ ထင်ယောင်ထင်မှားလည်းဖြစ်တတ်သည်။ မက်ခဲ့သမျှ အလုံးစုံကို ပြန်မှတ်မိနိုင်သည်ဆိုတာ မဖြစ်တန်ရာ။ ဒါဆို သူကရော အတိတ်တွင်မရှိခဲ့ဖူးသည့် အမှတ်တရများကို ရှိခဲ့သည်ဟု အမှတ်မှားနေလေသလား။

သေချာသောအရာမှာ သူသည် အတိတ်တွင်ပိတ်မိနေဆဲ လူတစ်ယောက်ပင်ဖြစ်သည်။

ဆောင်းလေပြေကတဝှေ့ဝှေ့။ ပင်လယ်လေမို့ ပိုအေးစက်သည်။ သိုးမွေးအင်္ကျီအနီရောင်ထူထူလေးဝတ်ဆင်ထားသည့် ကောင်ငယ်လေးတစ်ယောက်သည် ည၏အအေးဒဏ်ကို တောင့်ခံကာ ဟိုဒီငေးမျှော်ကြည့်လျက် လမ်းသွယ်လေး၏ အုတ်ခုံတစ်ခုထက်၌ ထိုင်နေသည်။

မြို့ငယ်လေး၏ ညမီးရောင်များဟာ မှိန်ပြပြဖြင့်။ မှိန်ပြပြမီးရောင်များကြားမှ သူ့ဆီလှမ်းလာမည့် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ထိုကောင်လေးက စောင့်နေခဲ့သည်။

ကောင်လေးသည် လည်ပင်းတွင်ပတ်ထားသော ပြေလျော့ချင်နေသည့် မာဖလာအဖြူရောင်လေးကို သေသေသပ်သပ်ပြန်ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။ လက်ကလေးနှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်ကာ စတော်ဘယ်ရီရောင်သန်းချင်နေသည့် ပါးလေးနှစ်ဖက်ဆီ အပူပေး၏။

အဝေးတွင် ခပ်အေးအေးလမ်းလျှောက်လာနေသော တစ်ယောက်သောသူကို မှုန်ပြပြမီးရောင်များနှင့် တွဲဖက်မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကောင်လေး၏နှုတ်ခမ်းများမှာ အဖြူရောင်အငွေ့တစ်ချို့ထွက်လာသည်အထိ ပြုံးသွားခဲ့သည်။

" ဘာလို့ နောက်ကျနေတာလဲ။ ငါအကြာကြီးစောင့်နေတာကို "

နှုတ်ခမ်းလေးအနည်းငယ်စူလျက် ချစ်စဖွယ်အနေအထားဖြင့်ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် ထိုကောင်လေးနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်မျက်နှာထားဖြင့် တစ်ဖက်လူမှာ မျက်လုံးသေများဖြင့် ငြိမ်သက်လျက်ရှိသည်။ ထိုအခြေအနေက ကောင်လေး၏အပြုံးများကိုလည်း ပျက်ပြယ်သွားစေသည်။