A Poem Titled Us [ Completed ]

15 : tell me that you love me

Without your arms around my shoulders
I've lost the strength to be.

•••••

ရိုးရှင်း‌သော ဆင်စွယ်ရောင်အဆင်းရှိသည့် နံရံပေါ်မှ တိုင်ကပ်နာရီ၏ လက်တံတိုသည် ၁၀ သို့ ညွှန်းနေပေ၏။ မုန်တိုင်းငယ်ကြား ထယ်ဟျောင်း၏ အိမ်လေးသည် မီးလင်းနေဆဲဖြစ်သည်။

ဧည့်ခန်းတွင် ကျန်ရစ်သော ဂျောင်ဂုသည် အိပ်လို့မပျော်ဘဲ မျက်စိများ ကြောင်နေလေသည်။ သူများအိမ်ဆိုသည့် အသိကြောင့်ရော ဆိုဖာပေါ်တွင် ဖြစ်သလို မအိပ်တတ်သည့် အကျင့်ကြောင့်ပါ အိပ်ရခက်နေတော့သည်။

ဖုန်းကို ထုတ်ကြည့်တော့လည်း လိုင်းမမိသည့်အတွက် ဆိုဖာပေါ်တွင် ငြိမ်ငြိမ်လေးထိုင်နေကာ ထယ်ဟျောင်းပေးသွားသော ခေါင်းအုံးကို ရင်တွင်ပိုက်ထားရင်း လျှပ်စီးလက်လေတိုင်း ကျောမလုံနိုင်ဖြစ်‌နေပေတော့သည်။

စာအုပ်စင်ကို ငေးကြည့်ပြီးလည်း သက်ပြင်းချမိသေး၏။ အိမ်ရှင်၏ခွင့်ပြုချက်ဖြင့် စာဖတ်ဖို့ ကြိုးစားကြည့်ပါသေးသည်။ မည်သည့်ကြိုးစားမှုမှ အရာမထင်အသုံးမဝင်ကာ ဂျောင်ဂုသည် ကိုယ့်စိတ်ကိုယ် ထိန်းမရဖြစ်နေခဲ့ပါသည်။

သူနှင့် ထယ်ဟျောင်းကြား ညဦးပိုင်းက အဖြစ်အပျက်ကဲ့သို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် နေရခက်နေသည့် အခြေအနေကြီးအား ဘယ်လိုအပြီးသတ်လိုက်ရမလဲဆိုသော အတွေးကို မစဉ်းစားလို့မနေနိုင်ဘဲရှိနေခဲ့သည်။ သေချာတွေးကြည့်ပါက သူတို့နှစ်ယောက်ကြားတွင် ကြီးကြီးမားမား လွဲမားနေခြင်း မရှိပေ။

သူ့စိတ်ကသာ ခက်နေခြင်းဖြစ်၏။ ထယ်ဟျောင်းနှင့် ဘာမှမဖြစ်သလို ပြန်နေဖို့အတွက် သူ့စိတ်က ခွင့်မပြုခြင်းဖြစ်ကာ မာနခံနေ၍ပေလား၊ ထယ်ဟျောင်း သူ့ကို အကြောင်းမဲ့လမ်းခွဲခဲ့ခြင်းအပေါ် ယနေ့တိုင် စိတ်မကြေဘဲရှိနေပါတော့သည်။

ထယ်ဟျောင်းဘက်ကိုလည်း အကြိမ်ကြိမ် သူတွေးကြည့်ဖူးပါသည်။ အကြောင်းပြချက်တစ်ခုရှိရမည်ဟူ၍လည်း ပုံသေတွေးထင်ခဲ့ဖူးသည်။ တကယ်တော့ သူလိုအပ်နေခဲ့သည့်အရာမှာ နာကျင်ခဲ့ရခြင်းတွေအတွက် အပြစ်ပုံချဖို့လုံလောက်သည့် တစ်စုံတစ်ခုပင်ဖြစ်ပါလိမ့်မည်။ ထယ်ဟျောင်းသာ သူ့ကို ဆင်ခြေတစ်ခုခုပေးခဲ့မယ်ဆိုရင် အခုချိန်မှာရော သူတို့နှစ်ယောက်က သူငယ်ချင်းလို ပြန်နေနိုင်သွားတော့မှာလား။