A Poem Titled Us [ Completed ]

09 : memories

Now my heart feel like december
when somebody say your name.

•••••

ကုန်းမြေအမြင့်ပိုင်းသို့ရောက်လာသည်နှင့် နေ့လယ်ခင်းနေရောင်ခြည်သည် ပို၍နုနယ်လာသလို ခံစားရသည်။ မောပန်းနေသော်လည်း လတ်ဆတ်သည့်လေပြေက အားအင်ပေးနေခဲ့သည်။ သိသိသာသာစိမ့်အေးလာမှုကြောင့် ချွေးစို့နေပေမယ့် နေရထိုင်ရသက်သာလာ၏။ တောင်တက်ရခြင်း၏ အနှစ်သာရများပင် ဖြစ်သည်။

နားတစ်ခေါက် လျှောက်တစ်ခါနှင့် အထက်တန်းကျောင်းသားတစ်စု၏ အပျော်ခရီးစဉ်သည် တောင်တက်လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လှလှပပကွန့်မြူးနေခဲ့ပါသည်။ အရှေ့တွင် ဆရာများကလမ်းပြ၍ နောက်ဆုံး၌လည်း ဆရာနှစ်ယောက်မျှထားရှိကာ ကျောင်းသားများ အန္တရာယ်မဖြစ်စေရန် သတိကြီးကြီးနှင့် ကြည့်ရှုပေးနေကြသည်။

စတက်တုန်းက အင်အားအပြည့်နှင့် ကျောင်းသားများသည် ခရီးတစ်ဝက်ကျော်လာခဲ့သည့်အခါ အနည်းငယ်ပင်ပန်းလာကြပုံပေါ်သည်။ ဆရာများကလည်း အလိုက်တသိပင် ရောက်သည့်နေရာတွင်ပဲ ခဏနားရန်ပြောလာ၏။

ထယ်ဟျောင်းလည်း ဂျောင်ဂုကို ကြည့်မိသည်။ နားလို့ရသည်နှင့် ရေဘူးကို ထုတ်သောက်သော ဂျောင်ဂုသည် လူကနွမ်းနေပုံပေါ်သော်လည်း စိတ်ကတော့ ရွှင်မြူးနေပုံပေါက်သည်။

" မောနေပြီလား ဂျောင်ဂု "

" ဟင့်အင်း ပျော်နေတာ "

ရယ်မြူးရိပ်များနှင့် ရိုးရှင်းသောအဖြေလေးကို ထယ်ဟျောင်းက သဘောကျ၍ ဖွဖွပြုံးမိ၏။

" ငါလေ တောင်ပေါ်အမြန်ရောက်ချင်နေပြီ။ ရှုခင်းလှလှလေးကို ခံစားချင်နေပြီ ထယ်ဟျောင်း "

အချို့သောကျောင်းသားများ ပင်ပန်း၍ ညဉ်းညူနေကြသည်။ ဂျောင်ဂုသာလျှင် ပို၍ စိတ်အားထက်သန်နေ၏။ ဂျောင်ဂုသည် ထိုသို့လူစားမျိုးပေ။ ပင်ပန်းရသည်ကို မှုမည်မဟုတ်သော ပင်ပန်းရခြင်းကြောင့် ရရှိလာမည့် ပြည့်စုံ‌သည့်အကျိုးရလာဒ်ကိုသာ ရှေးရှူပြုတတ်သည့် ဇွဲကြီးသော ကောင်လေးတစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့သည်။

" ပင်လယ်ကို ပိုကြိုက်တာလား တောင်ကို ပိုကြိုက်တာလား ဂျောင်ဂု "