A Poem Titled Us [ Completed ]

04 : probably

Without leaving even a trace of the days you spent here, It is goodbye.

•••••

ငယ်ရွယ်စဉ်အိပ်မက်များက ဖူးပွင့်စပန်းပွင့်လေးတစ်ပွင့်၏ သစ်လွင်မှုမျိုးနှင့်အတူ နုငယ်သေးသောစိတ်ကို မျှော်လင့်ချက်ပေးသည့် မြင့်မြတ်သော စိတ်ကူးယဉ်မှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ထိုပင်လယ်ကမ်းခြေမြို့လေးတွင်လည်း ဆယ်ရွယ်ကျော်သက်အရွယ် လူငယ်လေး‌ယောက်၏ စိတ်ကူးအိပ်မက်လေးများသည် နေရာအနှံ့ပျံ့နှံ့လျက်ရှိသည်။ စိမ်းညိုသည့်တောင်ကုန်းတွေမှတဆင့် ဖြူဖွေးသောသဲသောင်ပြင်အထိ နှံ့နှံ့စပ်စပ် ပျံ့နှံ့နေခဲ့ဖူးပါ၏။

တစ်ခုသောနွေရာသီတွင် ထိုမြို့ငယ်လေးသို့ ဧည့်သည်အသစ်များရောက်လာခဲ့သည်။ သားအမိနှစ်ယောက်သာဖြစ်ပြီး အမေဖြစ်သူက ပန်းဆိုင်လေးဖွင့်ကာ စားဝတ်နေရေးအတွက်တည်ထားသည်။ မကြာမီ အိမ်ရှင်ဖြစ်လာမည့် ဧည့်သည်များပင်ဖြစ်ပါသည်။

ဂျောင်ဂုသည် ထိုမြို့နယ်လေးကို သူ့အသက် ၁၇နှစ်အရွယ်ရောက်မှ ပြောင်းလာခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။ သူသည် ထို့မြို့ဇာတိမဟုတ်ပေ။ အဖေဆုံးပြီးနောက် အမေသည် နယ်မြို့လေးတစ်ခုမှာပဲ အေးအေးချမ်းချမ်းနေချင်တော့သည်ဆိုကာ ပိုင်ဆိုင်သမျှအကုန်ရောင်းချပြီး ပြောင်းလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ဘယ်အကြောင်းကြောင့် ဒီမြို့လေးကိုမှ ရွေးချယ်ရသလဲဆိုသည်ကား အဖေနှင့်အမေ မင်္ဂလာဆောင်အပြီး ပထမဆုံးဟန်းနီးမွန်းခရီးစဉ်က ဒီမြို့လေးတဲ့လေ။ အမေဟာ အဖေ့အပေါ် သိပ်သံယောဇဉ်ကြီးပါ၏။

ဂျောင်ဂုသည် နယ်မြို့လေးတစ်ခုကိုပြောင်းရမည်ဆိုသောအခါ အစပိုင်းတွင် သဘောမကျခဲ့ပေ။ သို့သော် မြို့လေးသို့ရောက်သောအခါ သဘောကျတာထက်ပင်ပိုနေခဲ့၏။ ပင်လယ်လှိုင်းသံများနှင့် မနက်တိုင်းနိုးထရသည့် ခံစားချက်က မနက်စာမစားရလျှင်ပင် အဟာရပြည့်ဝနိုင်စွမ်းသည်။

ဒီလိုနှင့် အမှတ်ရစရာနေ့တစ်ခုက မထင်မှတ်ဘဲ ရောက်လာခဲ့ပါသည်။

" လူသစ်လေးတို့ဆိုင်မှာ ပန်းတွေ တော်တော်စုံတာပဲ "

" အဘွားလိုချင်တဲ့အပင်ကိုသာပြောပါ။ ကျွန်မရှာပေးပါမယ် အဘွား "