A Poem Titled Us [ Completed ]

23 : 17

Every time you touch me
you remind me that I'm still alive.

•••••

နေဝင်ရီတရောအချိန်ပင်ရှိသေးသော်လည်း ဆောင်းဝင်ကာစ ကောင်းကင်သည် မဲနယ်ရောင်သို့ပျိုးကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို နက်မှောင်စွာ လွှမ်းခြုံစေ၏။ ထယ်ဟျောင်းသည် ဂျောင်ဂုကို အိမ်အရှေ့ထိပို့ပေးကာ နှုတ်ဆက်အနမ်းလေး နဖူးပေါ်ကြဲချပြီးကာမှ ပြန်သွားခဲ့ပါသည်။

ခြံဝင်းထဲသို့ ခုန်ပေါက်ဝင်လာသော ဂျောင်ဂု၏ခြေလှမ်းလေးများက ပေါ့ပါးသွက်လက်နေပါ၏။ တံခါးဖွင့်ပြီး အိမ်ထဲသို့ ဝင်ကာမှ ဧည့်ခန်းတွင် မြင်လိုက်ရသော အရိပ်ကြောင့် လိပ်ပြာလွင့်မတတ် လန့်သွားရတော့သည်။ မီးမဖွင့်ရသေးသဖြင့် တစ်အိမ်လုံးသည် ‌အမှောင်ကျနေပေသည်။

ဆိုဖာပေါ်တွင် ငုတ်တုတ်ထိုင်နေသော အရိပ်မည်းကြီးကို မီးဖွင့်လိုက်ကာမှ ရှင်းလင်းစွာမြင်ရတော့၏။ တခြားသူမဟုတ်ပါလေ၊ ယွန်းအွန်းဟယ်ပင်ဖြစ်ပါသည်။ ဆံပင်စုတ်ဖွားနှင့် တစ်ရေးနိုးသည့်ရုပ်ဖြစ်နေကာ ဂျောင်ဂုဝင်လာတာကို တစ်ချက်သာငေးကြည့်ပြီး ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်မြဲအတိုင်းထိုင်နေလေသည်။ မျက်လုံးများသည် ဦးတည်ရာမရှိ ငေးမောနေကာ တစ်ခုခုကို အသည်းအသန်တွေးတောနေဟန်ရှိ၏။

" အွန်းဟယ် နင် ခုထိ မပြန်သေးဘူးလား "

ဂျောင်ဂုက လန့်သွား၍ ရင်ဘတ်ကို လက်ဖြင့်ဖိပြီး မေးလိုက်မိသည်။ ဒီအချိန်လောက်ဆို အွန်းဟယ်ပြန်လောက်ပြီဟူ၍ ဂျောင်ဂုသည် အိမ်အပြန်လမ်းတွင် တောက်လျှောက်စဉ်းစားလာခဲ့သောကြောင့် အခုလို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လန့်သွားရခြင်းဖြစ်ပါသည်။

အိပ်ချင်မပြေသေးသော အွန်းဟယ်၏ အသွင်အပြင်ကြောင့် သူများ အိပ်ဆေးထည့်တာ များသွားလို့လားဟူ၍ ဂျောင်ဂု၏စိတ်ထဲ ပယောဂမကင်းသလိုလည်း ခံစားလာခဲ့ရသည်။

" နင်နဲ့ စကားပြောနေရင်း ငါ ဘယ်လိုအိပ်ပျော်သွားတာလဲဆိုတာ စဉ်းစားနေတာ "