A Poem Titled Us [ Completed ]

12 : losing us

Thought it was a happy ending,
but now it's just beginning.

•••••

မျဉ်းပြိုင်နှစ်ကြောင်းသည် မည်သည့်နည်းနှင့်မှ ဆုံစည်းဖွယ်ရာ အကြောင်းမရှိပေ။ ထိုသို့ဖြစ်လိုက်လျှင် ကောင်းလိမ့်မည်။ သူ့လမ်းသူသွား ၊ ကိုယ့်ဘဝကိုယ်ကျောင်းကာ မရင်းနှီးသူများဖြစ်ခဲ့ကြလျှင် ပို၍ကောင်းမည်။

တစ်ခါဆုံစည်းခဲ့ဖူးသည့် မျဉ်းနှစ်‌ကြောင်းသည် လမ်းကြောင်းအမျိုးမျိုး၏ လှည့်စားမှုတွင် လွဲချော်သွားခဲ့၍ အပြိုင်မျဉ်းများဖြစ်ခဲ့ကြရပြီ။ လိုအပ်မှုနှင့် သိမ်ငယ်မှုများသည် ထိုမျဉ်းပြိုင်များကို လွဲချော်စေခဲ့သော အတွေးခေါင်းပါးလွန်းသည့် အနစ်နာခံမှုတစ်မျိုးဖြစ်ခဲ့၏။

ပြဿနာသည် ထင်သလောက် မကြီးမားခဲ့ပေမယ့် သူတို့နှစ်‌ယောက်ကိုတော့ ဝေးစေခဲ့သည်။ ငယ်ရွယ်မှု၏ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတစ်ခုပင် ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ ထိုစဉ်ကပေါ့။ သူတို့ သိပ်ကို ငယ်ရွယ်ခဲ့ကြသည်။

အနာကျင်ရဆုံးအခိုက်အတန့်သည် ဆောင်းလေတို့ဝေ့ဝဲသည့် ညခင်းတစ်ခုဖြစ်ခဲ့၏။ သစ်အိုပင်ပျိုတို့၏ အုံ့မှိုင်းခြင်းနှင့် ကောင်းကင်တစ်ခွင် မှောင်မိုက်ခြင်းသာ စိုးမိုးခဲ့ပြီး ထိုမြို့ငယ်လေးဆီသို့ အပြာရောင်တေးသွား၏ ရင်အနင့်ဆုံးလွမ်းချင်းတစ်ပုဒ်ကို စတင်ပစ်ခွင်းခဲ့လေသည်။

" ငါတို့ လမ်းခွဲရအောင် ဂျောင်ဂု "

ပထမဆုံးတစ်ခေါက် ကြားရချိန်တွင် စနောက်နေသည်ဟု ယူဆခဲ့သည်။ လေးနက်တည်ကြည်နေသည့် တစ်ဘက်လူ၏မျက်ဝန်းများကို ဆန့်ကျင်၍ ဂျောင်ဂုက ထိုသို့အတင်းမှတ်ယူခဲ့ခြင်းဖြစ်ပါသည်။

" ဒီလောက်အေးတဲ့ရာသီကြီးမှာ မင်းကို အကြာကြီး ထိုင်စောင့်နေရလို့ စချင်နောက်ချင်စိတ် ပျောက်နေတယ်နော် ထယ်ဟျောင်း "

ထယ်ဟျောင်းစ‌နောက်နေသည်မှန်ခဲ့သော် ပုံမှန်အချိန်မျိုးတွင် သူ၏လေသံနှင့် သူ၏မျက်နှာအမူအရာတို့ကြောင့် ချက်ချင်းတောင်းပန်မှာသာဖြစ်သည်။ ဂင်ထယ်ဟျောင်းက သူ့ကို သည်လောက်အထိသည်းသည်းလှုပ်၏။ ဒါကို ဂျောင်ဂုသိသည်။