A Poem Titled Us [ Completed ]

19 : comethru

These last few weeks have been
exhausting. I'm lost in my imagination.

•••••

နေအလင်းရောင် ရွှန်းမြစွာကျရောက်လာသည်နှင့် မြို့ငယ်လေးတစ်ခွင် ထယ်ဟျောင်းနှင့်ပတ်သက်သော သတင်းတစ်ခုသည် ပျံ့နှံ့နေခဲ့သည်။

အင်တာဗျူးအကြောင်းသည် ရပ်ကွက်အတွင်းနေထိုင်သူများထံသို့ တစ်ယောက်နားမှ တစ်ယောက်နားဆီ တစ်ဆင့်စကားတစ်ဆင့်ကြားဖြင့် ပေါက်ကြားသွားခဲ့ရာ စာရေးဆရာနီကိုးလပ်စ်သည် သူတို့မြို့သား ထယ်ဟျောင်းဖြစ်သည်ဟူသော သတင်း၏အနံ့အသက်မှာ ဆောင်းဦးရာသီ၏ ပွင့်လန်းစ စိန်ချယ်ပန်းလေးများကဲ့သို့ မြို့ငယ်လေးအတွင်း သင်းပျံ့ထုံလွှမ်းနေပါတော့သည်။

ဒါတင်မကသေးဘဲ အိမ်ပြောင်းပစ္စည်းသယ်ယူပို့ဆောင်ရေး ကားအကြီးကြီးသည် ထယ်ဟျောင်း၏အိမ်ရှေ့တွင် ဆိုက်ရောက်နေခြင်းကြောင့် ဒီနေ့တစ်နေ့တာအဖို့ ထယ်ဟျောင်း၏အကြောင်းသည်သာ ရပ်ကွပ်ထဲ၌ ပြောစဖွယ်တစ်ခု ဖြစ်လာပါတော့မည်။

ထယ်ဟျောင်းသည် အရာအားလုံးကိုစဉ်းစားပြီးသောအခါ မှန်ကန်သောဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချလိုက်နိုင်သည်။ သူ့ရဲ့ပျော်ရွှင်ခြင်းတွေ ရှိတဲ့နေရာမှာပဲ သူနေတော့မည်။ ဘဝဆိုသည်မှာ တိုတောင်းသော အချိန်ကာလတစ်ခုပင်ဖြစ်သည်။ လူတိုင်းသည် တစ်နေ့နှစ်ကြိမ် ထမင်းနပ်မှန်အောင်စားဖို့အတွက် ရုန်းကန်နေကြရပြီး သက်တမ်းပြည့်လျှင် သေကြရမည့်သူများသည်သာ။

ရှင်သန်ရာ အချိန်ကာလလေးအတွင်း စိတ်၏အလိုကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါတော့ လိုက်ရပေလိမ့်မည်။ မင်ချောနှင့်အွန်းဟယ်တို့၏ မင်္ဂလာဆောင်ကို အကြောင်းပြု၍ မွေးရပ်မြေကို ပြန်ရောက်ခဲ့ရသော ထယ်ဟျောင်းအဖို့ ဒီမြေတွင် နေထိုင်ခဲ့ရသော မပြောပလောက်သည့် အချိန်ကာလလေးသည် ဆိုးလ်မြို့ကြီးတွင် နေထိုင်ခဲ့ရသော ရှစ်နှစ်တာကာလထက်ပို၍ ဘဝ၏အရသာကို ခံစားခဲ့ရသည်။

ပျောက်ဆုံးသွားသော ပျော်ရွှင်ခြင်းကို ပြန်ရှာတွေ့ခဲ့ပါသည်။ သူ့နှလုံးသား၏ ရှင်သန်ခြင်းလေးသည်လည်း ဒီမြို့လေးတွင် ရှိနေသေးသည်မဟုတ်ပါလား။ ထိုရှင်သန်ခြင်းလေးက သူ့စိတ်အနက်ရှိုင်းဆုံးအထိ လွှမ်းမိုးနေသော အထီးကျန်မှုများကို မေတ္တာတရား၏ရောင်ခြည်ဖြင့် သုတ်သင်ရှင်းလင်းပေးခဲ့သောကြောင့် ယခုတွင် သူဆိုသောလူသည် လွတ်လွတ်လပ်လပ်ပြုံးရယ်နိုင်ခဲ့လေပြီ။