A Poem Titled Us [ Completed ]

11 : falling like the stars

I'm not scared to say those
words, with you, I'm safe.

•••••

ကျောင်းပေါင်းစုံ အားကစားပြိုင်ပွဲတွင် ရေကူးပွဲစဉ်၌ ထယ်ဟျောင်းသည် အနိုင်ရရှိသူဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့ဖြစ်၍ ဆိုးလ်တွင်ကျင်းပသောပွဲ၌ ဝင်ရောက်ယှဉ်ပြိုင်ရတော့မည်ဖြစ်သည်။ နည်းပြဆရာသည် သိပ်ပျော်ရွှင်နေ၏။ ထယ်ဟျောင်းသည်လည်း မြို့နယ်ဂုဏ်ဆောင်ဟူ၍ ကျောင်းတွင်ရော ရပ်ကွက်ထဲ၌ပါ အတော်လေးနာမည်ကြီးနေခဲ့သည်။

ဆိုးလ်တွင်ကျင်းပသော ပြိုင်ပွဲတွင် အနိုင်ရရှိခဲ့ပါက နိုင်ငံအားကစား‌ရေကူးအသင်းမှ ကမ်းလှမ်းခံရနိုင်သည်ဟု နည်းပြဆရာသည် ထယ်ဟျောင်းကို ပြောပြဖူး၏။ ထို့ကြောင့် ထိုပြိုင်ပွဲသည် အရေးကြီးသလို ၊ ထိုပြိုင်ပွဲတွင် ပထမဆုရရှိဖို့သည် ထယ်ဟျောင်းတို့လို အားကစားသမားငယ်လေးများအတွက် အိပ်မက်ပင်ဖြစ်သည်။

နည်းပြဆရာသည် ထယ်ဟျောင်းကို သီးသန့်လေ့ကျင့်ရေးဆင်းပေးသည်။ ထယ်ဟျောင်းကလည်း ကြိုးစားပါသည်။ ဒါက သူ့အိပ်မက်ပဲလေ။ ဒီလောကကြီးတွင် သူအကျွမ်းအကျင်ဆုံးအရာသည် ရေကူးခြင်းပင်ဖြစ်၏။ ထိုအရာသည်ပင် သူပိုင်ဆိုင်သမျှထဲတွင် အဖိုးတန်ဆုံးတစ်ခုဖြစ်ခဲ့သည်။

တစ်ဘက်တွင်လည်း လေ့ကျင့်ရေးဆင်းနေရသော ထယ်ဟျောင်းသည် စာမေးပွဲအဆင့်ကြီး နီးလာသောကြောင့် ကျောင်းစာများကိုပါ မလစ်ဟင်းအောင် ဂရုစိုက်နေရသည်။ "အားကစားသမားတစ်ယောက်အတွက် စာကအဓိကမကျဘူး။ ပြိုင်ပွဲမှာသာ အနိုင်ရရင် မင်းဘဝကြီးက ပန်းခင်းလမ်းဖြစ်ပြီ" ဟူ၍ နည်းပြဆရာသည် အမြဲပြောတတ်၏။

အတန်းပိုင်ဆရာကမူ "ဘာလုပ်လုပ် သတ်မှတ်ထားတဲ့ ပညာအရည်အချင်းနဲ့မှ" ဟူ၍ အမြဲနားချလေ့ရှိသည်။ မည်သူမှန်သည် ၊ မည်သူမှားသည်ဟု ထယ်ဟျောင်းက မဆုံးဖြတ်နေဘဲ နှစ်ဘက်လုံး၏စကားကိုသာ နာခံလိုက်ပါသည်။

လူတစ်ယောက်ဘက်ကကြည့်လျှင် နံပါတ်ခြောက်ဖြစ်နေတတ်သော ဂဏန်းသည် အခြားတစ်ယောက်ဘက်ကကြည့်လျှင် နံပါတ်ကိုးဖြစ်နေတတ်သည်ပဲ။ သူ့အရပ်နှင့် သူ့ဇာတ်အလိုက် အယူအဆများကွဲပြားတတ်သလို အယူအဆတိုင်းသည် အတိုင်းအတာတစ်ခုထိ မှန်‌နေတတ်သောကြောင့်ပင်ဖြစ်သည်။