rare || taennie.

yirmi üç

lütfen yorum yapın 🥺

Otel odasında tek başımda yatağımda öylece yatarken buraya geldiğim zaman gezinin böyle geçeceğini düşünmemiştim.

Ablamla kavga etmekten nefret ediyordum. Bana koşulsuz şartsız katlanan ve ona ne kadar kötü davransam da alttan almaya çalışan tek insan oydu. Duygularımı farklı şekilde dile getirdiğimi farkındaydı ve benim her zaman iyiliğimi düşünürdü.

Yine de onunla ters düşmeyi başardığım için büyük bir aptaldım ve ben, daha da büyük bir aptal olarak özür de dilemeyecektim.

Yattığım yerde havuz partisine de gidemiyor oluşumun verdiği mutsuzlukla dönüp duruyordum. Sonra ise belki de bir saati geçik yalnızlığım son bulacakmış gibi kapım tıklatıldı.

"Gel.".

Sessizce kapıyı çalan kişiye "Gel." dediğimde onun Chae, belki de Lisa olduğunu düşünüyordum ki kapıdan içeriye giren Taehyung beni şaşırtmıştı.

Onun bana davranışlarında samimiyet olmadığını düşünmem kendime ya da ona zarar verir miydi bilmiyordum. Sadece emin olamıyordum. Bir de bolca tuhaf geliyordu.

O da emin değil gibiydi. Çekingen birkaç adımla içeriye girerken "Daha iyi misin?" dedi bana "Ya da daha sakin misin?".

Yatakta doğruldum. Taehyung yanıma gelip yatağın köşesine oturduğunda cidden ablamla arasının bozulmasını göze almış olduğu bir kez daha aklıma geldi, garipti.

Kafamı olumlu anlamda salladım.

Bana yaklaştı. Yatağın ucuna doğru oturduğunda bana nasıl davranması gerektiğini bilmiyor gibiydi.

Eğer ablamla yeni kavga etmiş olmasam bu bana çok komik gelirdi. Gerçekten aylardır birbirimize ahkam kesip durduğumuzu hesaba katarsak ikimizin de bu kadar çekingen davranması garipti.

Ona doğru biraz yaklaştım. Bana bir hamle yapmadı. Hafifçe elini yanağıma götürüp okşadı ve ben bir tuhaf hissettim. Hoş ve tuhaf.

"Biraz fazla tepki gösterdin." dedi bana bakarken. Kendinden o kadar emin olmayan bir şekilde gözüküyordu ki bu garip bir hava yarattı. Sanki benimle nasıl konuşması gerektiğini bilmiyormuş gibiydi.

Dudaklarımı birbirine bastırdım. Kimsenin yanında kendimin haksız olduğunu kabul etmeme huyum kendi içimdekileri söylememin önüne geçiyordu.

Bir şey söylemedim. Sanki beni daha çok sevmesine ihtiyacım varmış gibi eline daha da sırnaştım ve yanağımı sürttüm.

"Sen," dedim ona bakarken "Ne yaptın?".

Omuz silkti. "Biraz dinlendim." diye ağzında bir şeyler geveledi "Nayeon'la konuştum.".

Kafamı olumlu anlamda salladım. Bu içine girdiğimiz durumun aniliği ve kaotikliği beni korkutuyordu.

"Taehyung," dedim konuyu değiştireceğimi belli eden sakin bir sesle "İkimizin arasındaki bu şeyde..." diye devam ettim sonrasında "Emin misin?".

Diliyle yanağını ittirdi. Gergin duruyordu. Sanki emin olmadığı şeyler vardı ve dürüst olmak gerekirse onu anlıyor ve suçlamıyordum.

"Jennie," dedi bana dönerken "Sen gerçekten çok zor bir insansın ve senin ne yapacağını kestiremiyorum. Bu yüzden senin hakkında hiçbir şeyden emin olamıyorum. Yine de şu an en yakın arkadaşlarımdan birine senin için yumruk attım ve diğerine de kızkardeşiyle seviştiğimi söyledim -ki bilirsin pek iyi bir şöhretim yok-. Her neyse bunları sonumu düşünmeden yaptım çünkü seninle en azından şansımı denemek istiyorum.".