Oğuz'dan
Doğan'ı yoğun bakım ünitesine almışlardı. Kaldığı odanın önünde iki tane asker nöbet tutuyordu. Serkan, Kürşat ve ben de bir camın arkasından onu izliyorduk.
Narkozun etkisi geçince uyanacağını söylemişti doktor. Hâlâ uyanmamıştı. Solgun yüzünden gözümü ayırmıyordum. Gözünü açtığı anı görmek istiyordum.
"Normalde uyuyamazdı beyfendi şimdi de uyanmıyor. Kalksana lan! Yeter!"
Kürşat'ın dediğine güldüm.
"Kızmasana sevgilime, uyanır birazdan."
"Aman da aman sevgilim dermişşş! Duy Doğan duy!"
Serkan ve Kürşat hiçbir samimiyet kurmuyorlardı, birbirleriyle konuşmamışlardı bile neredeyse.
"Siz küs müsünüz?"
"O da nerden çıktı?"
"Neredeyse konuşmuyorsunuz bile."
"Senin sevgilin bu haldeyken mıç mıç dolaşacak halimiz yok."
Gülümsedim. Çok ince bir düşünceydi.
"O kadar da abartmayın konuşabilirsiniz."
"Ne kadar da düşüncelisin Oğuz, izin verdiğin için sağ ol. Artık konuşuyoruz o zaman."
Kürşat beni güldürmek için yapıyordu ve başarıyordu da. Gülümsedim.
"Tabi ki! Yan yanayken birbiriniz asla yalnız bırakmayın. Hem birazdan Doğan uyanınca ben de onun yanına girebilirim belki."
Umarım içeriye alırlardı beni. Gülümsediler.
"Ben hallederim merak etme."
Serkan'a özel olarak teşekkür etmeliydim. Bugün benim için bir sürü şey yapmıştı.
"Lan kıpırdıyor mu o?"
Kürşat'ın dediğiyle cama yaklaştım. Gözleri kapalıydı ama kafasını hareket ettiriyordu.
"Doktor çağıralım!"
Kürşat koşarak yanımızdan gittiğinde ben cama yapışarak Doğan'a bakıyordum dolu gözlerimle.
Gözlerini açıp baygın bakışlarla etrafa bakmaya başladı. Bir yandan gülümserken bir yandan da ağlıyordum. Bu kadar duygusal biri olduğumu bilmiyordum bile.
Kürşat yanında doktorlarla gelirken doktorlar direkt içeriye girmişti. Ne sorduklarını bilmiyordum ama Doğan'a sorular soruyorlardı. Narkoz etkisinde ne kadar cevap verebiliyordu bilmiyordum.
Doktorlar beş dakikaya yakın Doğan'ı muayne edip odadan çıktı.
"Durumu nasıl?"
"Şu anlık hayati tehlikesi yok. Bu arada Doğan Bey'in aile yakını var mı? Onlarla özel olarak konuşmak istiyorum."
"Doğan'ın en yakınları biziz Doktor Bey. Ailesi yok."
Anlayışla kafasını salladı doktor.
"Dediğin gibi hayati bir tehlikesi yok ama fiziki fonksiyonlarında sıkıntı olacağını tahmin ediyoruz. Yaralarının iyileşmesi de uzun sürecek."
"Nasıl bir sıkıntı bu?"
"Sol bacağında önemli sıkıntılar var. Muhtemlen bir süre sol bacağını kullanamayacak. Fakat fizik tedavilerle eski haline döneceğini temenni ediyoruz."
Tüylerim diken diken olmuştu. Bir asker için bu durumun ne kadar kötü olabileceğini tahmin ediyordum. Hele ki Doğan gibi işine aşık, görevini gururla yapan biri için ne kadar zor olacağını çok iyi tahmin ediyordum.
