Μονάχα τώρα...!

~Το μαστίγιο και η αποστολή~

-Ναι αληθεια!Και μετα πεταει και ενα "Ποτε δεν ησουν" και φευγει!

Λεω θυμωμενα στην Ελλη απεναντι μου,χτυπωντας ελαφρα το χερι μου στο ποδι μου.

-Κοιτα.Το οτι ο Σταυρος σε θελει το ξερουμε.Ομως...ενταξει.Αποφασισε τι θελεις,γιατι αλλιως-

-Καποιος θα πληγωθει ουτως η αλλως!

Φωναζω διακοπτοντας την.

Εκεινη ξεφυσαει και με κοιταει.

-Σταματα να με κοιτας ετσι!

Της λεω χωνοντας της μια κλωτσια.

-Βλακα!

Τονιζει εκεινη καθως τριβει το καλαμι της εκνευρισμενη.

-Τι ωρα ειναι?

Ρωταω ανυπομονα.Η κολλητη μου σκυβει και βλεπει την οθονη του κινητου της.

-Τεσσερις ειναι ακομα,ηρεμισε!Τελος παντων,μετα τι εγινε?

Τριβω τον κροταφο μου σε μια προσπαθεια να βαλω τα γεγονοτα σε μια σειρα.

-Οπως καταλαβενεις (το σκοτωσα :Ρ) ηταν μια περιεργη φαση,ομως προσπαθησα να το παιξω ηρεμη.Ετσι λοιπον,με στυλ ειμαι-αλανι-και-το-ξερω,ανοιξα την πορτα και τον βρηκα στην κουζινα.Επλενε τα πιατα-

-Αχου τον μωρε,μας βγηκε και νοικοκυρουλα!

Με διακοπτει αγενεστατα η Ελλη,χτυπωντας τα χερια της μεταξυ τους.

-Αγνοω το σχολιο σου και συνεχιζω την αφηγηση μου.Που λες πρεπει να ειναι πολυ γυμνασμενος ο τυπος!

-Ειναι.Και ηταν δηλαδη,αφου πηγαινε κολυμβητηριο μικρος και μαλλον το συνεχισε!

Λεει εκεινη με εναν τονο ενθουσιασμου στην φωνη της.

-Εχει εναν ποπουδακο...!Μουρλια!Και που να τον εβλεπες με αυτο το τζιν...Κολαση σκετη!

Σκαμε και οι δυο στα γελια μετα την αποκαλυπτικη περιγραφη μου.
-Ρε,μην αποφευγεις τα γεγονοτα!Λεγε τι εγινε μετα!
-Α ναι,ασε με αποπροσανατολησε ο γυμνασμενος του-
-Καταλαβα,λεγε ομως!
-Ναι ναι.Ε ναι.Μετα πηγα και του εκανα μια αστεια γκριματσα,γιατι ρε συ νταξει...Δεν μαρεσει να τον βλεπω στεναχωρημενο!Οσο να πεις..Ειναι φιλος μου!
Της αποκαλυπτω με ειλικρινεια.
-Και μετα να φανταστω αυτος γελασε?
-Οχι μονο γελασε,με μπουγελωσε κιολας!
Της λεω γελωντας,δειχνοντας της ενα βρεγμενο κομματι υφασματος της μπλουζας μου.
-Αρα τα βρηκατε ετσι?
Ρωταει επιφυλακτικα η Ελλη.
-Ναι.Ξερεις..Μερικες φορες οι πραξεις ειναι πιο χρησιμες απο τα λογια...
-Ισχυει.Λοιπον!Πολυ δραμα εχει πεσει!Φερε το λαπτοπ να δουμε κανα επεισοδιο!Μου ειπε η Λου πως εχει βαλει καινουργια!
Πανηγυριζουμε μαζι χοροπηδωντας.Τελος τα δραματα.Τουλαχιστον μεχρι τις 22:30.
Τριτη οπτικη γωνια
Λιγους σταθμους του Μετρο μακρια του καινουργιο σπιτιου της Αλικης,μια κοπελα ανοιγει την κουρτινα και κοιταζει εξω απο το μεγαλο παραθυρο,αυτο που κοιταζει στην μεγαλη λεωφορο.Το μονο που θα εβλεπε κανεις αν κοιταζε εκει,στον τριτο οροφο της πολυκατοικιας εκεινης,ηταν ενα προσωπο,παιδικο.Τα ματακια αυτα,γεματα ελπιδα,ονειρα,ανηκουν σε μια γυναικα,22 χρονων,σαν την Αλικη δηλαδη.
"Αλεξια" ακουγεται μια φωνη πισω απο τα σγουρα μαλλια της.Ξερει σε ποιον ανηκει.Δεν την ενδιαφερει πια αυτος. "Κωσταντινε" λεει εκεινη στον ιδιο τονο,σε εναν τονο,καλα κρυμμενης ειρωνειας,γεματου επιφανειακης αγαπης.Ετσι της φανηκε τουλαχιστον."Σε αγαπαω"ακουγεται η βραχνη,κουρασμενη,σπασμενη φωνη του αντρα με τα ξανθα μαλλια,τα καταγαλανα ματια και την μικροσκοπικη ελια,πανω απο τηην δεξια πλευρα του αριστερου φρυδιου του."Και γω"απανταει εκεινη,αφηνωντας πολλα να εννοηθουν.Το μυαλο της δουλευει υπερωριες εδω και μερες.'Δεν ειναι ευτυχισμενη?' θα ρωταγε ενα μικρο παιδι.Οχι.Ειναι ευτυχισμενη.Απλα..μερικες φορες η ευτυχια ερχεται σε στιγμες,που απλα θα θελαμε να ξεχνουσαμε.Και τοτε αφηνουμε τους ανθρωπους να φευγουν.Και οταν πια τα χρονια εχουν περασει..Εμεις φωναζουμε..Και εκεινοι απαντανε...Μα εμεις δεν ακουμε...
Αρκετους δρομους παρακατω σε ενα παρκο,ησυχο,χωρις φωνες και τρεχαλητα παιδιων,σε ενα παγκακι,απομακρυσμενο απο τα αλλα,καθεται ο Σταυρος.Κλωτσαει τα χαλικια απο κατω του.Τρεχει,τρεχει,μα η σκεψη του δεν προλαβαινει να φτασει ποτε σε καποια ακρη.Απο μπροστα του περναει μια ομορφη κοπελα.Ψηλη,με μακρια ξανθα μαλλια,μαυρισμενο δερμα,και μεγαλα καταγαλανα ματια.Γυρναει εκεινη και τον κοιταει.Πραγματικα,αυτο που λεμε,ομορφος.Δεν εχει κατι ΑΣΧΗΜΟ πανω του.Οχι.Στο προσωπο της εκεινος βλεπει ενα αλλο.Στο χαμογελο της,δυο χειλη αχνοκοκκινα με ενα ντροπαλι χαμογελο.Στα ματια της,δυο αλλα καστανα,που λαμπυριζουν.Βλεπει την Αλικη του τοτε.Την Αλικη του σημερα.Την Αλικη του αυριο.Ισως αυτο που τον εχει δεσει πανω της να ειναι...Το απαγορευμενο.Κατι που παντα τον μαγευε.Και τωρα εχει βουτηξει με τα ρουχα μεσα στο αγνωστο.Την θελει.Ομως εκεινη,ειναι αλλου.Βασικα οχι.Μια ειναι εδω...Και μια αλλου..Μακαρι να μπορουσε να προχωρησει..Να ξεχασει.Ομως εκεινη δεν του το επιτρεπει.Οχι.Ποτε.
Εαν στριψεις λιγο πιο αριστερα απο το παρκο αυτο θα συναντησεις,μια γυναικα.Ή μαλλον...Τι γυναικα!?Αυτη ειναι μιση ριξια!Το ονομα της το συνανταει πολλες φορες στους δρομους της τσιμεντουπολης της,γραμμενη απο παλια,απο σημερα,απο παντα.Το ονομα της εμπνεει πολυ.Ειναι ξεχωριστο κατα καποιο τροπο.Περπαταει λοιπον στο πεζοδρομιο,αποφασιστικα.Οσο τα βηματα της εξακολουθουν να πατουν πανω στις βαριες πλακες,η μακρια αλογοουρα της ανεμιζει,δεξια...αριστερα...δεξια και παλι αριστερα.Τα ματια της,τοσο μικρα και ομορφα,σαρωνουν τον δρομο.Ο κοσμος που συνανταει φενεται βιαστικος.Ωσπου βλεπει εναν αντρα με μαυρο κοντομανικο μπλουζακι.Τα μαλλια του ειναι κοντα,μελαχρινα.Εχει καλιγραμμο σωμα.Ομορφος.Απο μακρια φενεται συμπαθητικος,τουλαχιστον.Πλησιαζει και καθως περναει απο μπροστα του αναγνωριζει ενα προσωπο.ΤΟ προσωπο.Εκεινος.Νιωθει το πεζοδρομιο να τρεμει,τα κτιρια γυρω της να στριφογυρνουν απειλητικα γυρω της."Τι θα μου κανεις ε?" Φωναζει εξαλλη εκεινη,κανεις δεν ακουει."Εισαι ενας ΔΕΙΛΟΣ!" Ακουγεται ξανα η φωνη της κοπελας."Σκασε!" Ηχει η φωνη του στο σκοτεινο δωματιο και την συνοδευει ο ηχος του μαστιγιου πανω στο κορμι της.Δεν δεχεται να αφησει τα δακρυα να κυλησουν απο τα ματια της."Μεχρι να ερθει,δεν θα κουνηθεις και δεν θα μιλας!Ακους?" Της φωναζει.Η ζώη της Ελευθεριας ειναι μια κολαση."Μαλιστα Πετρο." Η ζωη του Πετρου,μια σκετη αποστολη.