Μονάχα τώρα...!

~Συγκατοίκηση~

-Με κουραζεις αληθεια!

Λεω στην Ελλη που δεν εχει σταματησει να μιλαει για την -φανταστικη,μοναδικα υπεροχη,καταπληκτικη,φτηνη και εννοειτε με σταμπα που δεν φευγει με το πλυσιμο- μπλουζα της,τα τελευταια 10 ολοκληρα λεπτα.

-Μμμ,ακομα δεν ξυπνησες καλα καλα,νευρα εχεις?Να το κοιταξεις!

Λεει γελωντας και εγω ρολλαρω τα ματια μου αν και δεν μπορει να με δει,αφου η συνομιλια μας ειναι τηλεφωνικη.

-Μαλιστα στρατηγε!

Λεω αν και δεν συνοδευω τα λογια μου με το γνωστο χτυπημα στο πατωμα και τον χαρετισμο στο υψος του κροταφου μου,αφου ειμαι ηδη αρκετα απασχολημενη με το να βαλω την μπλουζα μου.

-Ασχετο,εχεις δουλεια το βραδυ?

Μα φυσικα δεν το ξερεις?Εχω να μιλησω με μια μισοτρελη παλια μας συμμαθητρια! Σκεφτομαι καθως βαζω τα παπουτσια μου.

-Η αληθεια ειναι πως ναι.

-Α καταλαβα.Ποιος ειναι ο τυχερος?

Ρωταει η Ελλη χαχανιζοντας.

-Βλακα δεν ειναι γκομενοδουλεια!

Της ψιθυροφωναζω βγαινοντας εξω στην βεραντα,και συλλογιζομενη πως για 9 το πρωι ειναι αρκετα ησυχα εδω εξω.

-Ενταξει!

Λεει γελωντας και μπορω να υποθεσω πως σηκωνει τα χερια ψηλα.

-Τελος παντων,ο Σταυρος εχει ψιλοαργησει.Λες να μετανιωσε?

Λεω καπως αγχωμενη και καθομαι στην καρεκλα του κηπου.

-Ειμαι σιγουρη πως θα ερθει απλα μαλλον θα του ετυχε κατι.Και επισης ειναι μολις 9:05! μου λεει η Ελλη προσπαθωντας να με ηρεμισει,οταν βλεπω ενα κοκκινο Mini Cooper (<3) να παρκαρει μπροστα απο το σπιτι μου.

-Γραψε λαθος.Εμφανιστηκε.Σε κλεινω θα σε παρω μετα αν ειναι για κανα καφε.Φιλια,γεια.

-Καλα να περασεις,να προσεχεις.

Εεεεε ρε κολλημα...! σκεφτομαι καθως κατεβαινω τα σκαλια της εξοδου τρεχοντας.Ανοιγει η πορτα του αυτοκινητου και βλεπω εναν χαμογελαστο Σταυρο να με κοιταει.Φοραει ενα φουτερ,ενα χαμηλοκαβαλο τζιν και τα Vans του.Ειναι και λιγο αξυριστος πραγμα που με τρελαινει.Τρεχω και πεφτω στην αγγαλια του.Δεν ξερω τι θελω τελικα...

-Καποια ειναι χαρουμενη?

Λεει εκεινος με ορεξη και μου ανοιγει την πορτα του συνοδηγου.