Μονάχα τώρα...!

~Παίξε μαζί μου~

Ανοιγω προσεκτικα και με ιδιαιτεα αργο ρυθμο το γραφειο του αφεντικου μου και κοιταζω στιγμιαια τον χωρο,μονο μεχρυ να νιωσω την ανασα του στον σβερκο μου.
-Μην φυγεις.
Αναστεναζει και φερνει τα χερια του στην μεση μου.Τα απομακρυνω με μια κινηση των γοφων μου και καθομαι στην καρεκλα επισκεπτων του.
Εκεινος κλεινει την πορτα και καθεται στην δικη του θεση.
-Τι θελεις απο εμενα?
Ρωταω ανυπομονα,στον ενικο πλεον.Οι πορτες ειναι κλειστες αλλωστε.
-Βλεπω αλλαζεις πολυ ευκολα τον τονο της φωνης του.
Λεει φανερα ευχαριστημενος που του μιλαω σαν να ειναι το αγορι μου.Και μολις τωρα συνειδοτοποιησα πως ειμαστε ακομα ζευγαρι.Κακο αυτο.
-Εε κοιτα Παυλο.
Ξεκιναω να πω,περιμενω να με διακοψει εκεινος αλλα το μονο που κανει ειναι να με κοιταει με ενα ψευτικο ενδιαφερον.
-Θελω να χωρισουμε.Να τελειωσουμε οτι ειχαμε τελος παντων.Δεν μπορω -δεν θελω βασικα- να ειμαστε μαζι..με αυτον τον τροπο δηλαδη..Καταλαβαινεις..
Τελειωνω την προταση μου και κοιταω επιμονα ενα διαφανο αγαλματιδιο σε ενα ραφι της βιβλιοθηκης του.
-Δεν καταλαβαινω Αλικη.Γιατι να χωρισουμε?
Διακρινω μια ειρωνεια στην φωνη του.
-Γιατι δεν θελω να ειμαι σε σχεση με εναν δολοφονο...ισως?!
Αντικρουω με μια προφανη απαντηση.
-Αλικη..
Αναστεναζει εκεινος και θελει να μου εξηγησει.Περιμενει και εκεινος να τον διακοψω.Δεν θα του κανω την χαρη.Οχι ξανα.
-Δεν ειχα αλλη επιλογη ενταξει?Ηταν συνεχεια μεσα στα ποδια μου-μαλλον μας!Και-
-ΚΑΙ ΛΕΣ ΑΣ ΤΟΝ ΣΚΟΤΩΣΩ!
Φωναζω εξαλλη και χαιρομαι που υπαρχει ηχομονωση εδω.
-Πρωτον σταματα να φωναζεις και δευτερον ακουσε με.Μενατε μαζι Αλικη.ΜΑΖΙ.Δεν ξερω τι μπορουσε να κανει!Φυσικα και δεν τον εμπιστευομουν και δεν βοηθουσε και στην οργανωση πια!Ειναι κανονισμοι αυτοι,χωνεψε το!

Και τοτε ειναι που ακουσα το κρακ.Αυτο το μικρο,αθωο φαινομενικα κρακ,το οποιο διαλυει τα εσωψυχα σου.Αυτο το κρακ που σε πληγωνει.Σε κανει να νιωθεις απαισια.

-Ενταξει.Εμενα με χρειαζεσαι αλλο στην οργανωση?Πηρες αυτο που ηθελες?
Οι προτασεις μου-ή μαλλον οι ξαφνικες ερωτησεις μου-τον βρισκουν απροετοιμαστο,γεγονος που μου δινει ενα κυμα ευχαριστησης.Για λιγα δευτερολεπτα,επικρατει μια αμηχανη για εκεινον σιωπη.
-Βασικα,οχι.
Απανταει εν τελει.
-Ελα λοιπον.Πληγωσε με λιγο ακομα.Γιαυτο με θελεις εδω.Καντο λοιπον.Εμπρος.
Ξεφουρνιζω ηρεμα τα λογια μου και ταυτοχρονα παρατηρω τα ματια του.Κινουνται ανυσηχα πανω μου.Ξεκινουν απο τα ματια μου,κατεβαινουν στα χειλη μου,επειτα στα χερια μου και τελος πισω στα ματια μου.
-Σε πληγωσε ο θανατος του ετσι?
'Νομιζα πως ησουν εξυπνοτερος.Αληθεια.'
-Φυσικα και με πληγωσε.Βαθια,θα μπορουσα να πω.Με σημαδεψε.Ο κροτος,το πτωμα,ολα αυτα τα αντιο,τα παντα.
Περνω μια βαθια ανασα και κλεινω σφιχτα τα ματια μου.
-Αλλα ξερεις κατι?
Ανοιγω ξανα τα ματια μου.
-Ισως θα ετσι ειναι καλυτερα.Ισως αυτο να με διδαξε κατι.Κατι μικρο,ισως.
Γερνω το κεφαλι μου πισω και στο πλαι.Δεν δειχνω εβαλλωτη πια.
-Δεν ζω μεσα σε ενα παραμυθι,Παυλο.Η ζωη ειναι ζωη,σωστα?
Μονολογω λιγο ακομα και αφηνω την ερωτηση μου να κρεμεται απο το ακριβο φωτιστικο,που αιωρειται λιγα μετρα απο το κεφαλι μου.Αναρωτιεμαι νοερα,αν εχουν την ιδια αξια.Αν οντως αυτο που ρωταω στεκει,ή απλα αιωρειται μεσα στον χωρο.
-Σωστα.
Λεει εκεινος και προφανως μπερδεμενος μου κανει νοημα με το κεφαλι να συνεχισω.
-Οριστε λοιπον.Παγιδευτηκα στο παιχνιδι σου.Ειμαι η μαριονετα σου.Κανε με οτι θελεις.Πληγωσε με,χτυπα με,σκοτωσε με ακομα.Καλυτερα.Θα γλιτωσω απο εσενα και τις ανοητες πλεκτανες σου.
Φτυνω κυριολεκτικα τις λεξεις.Βλεπω μια ψιχαλα σαλιου να προσκολλαται στο μετωπο του.
-Λες ανοησιες Αλικη.
Καγχαζει εκεινος,με εναν τονο ανακουφισης που δεν με καταλαβαινει.
-Εκει που θελω να καταληξω,ειναι πως...Ζηταω παραιτηση.Τωρα.
Ματια γουρλωνουν,στοματα χασκουν.Αμοιρε Παυλο.Εχεις πολλα να μαθεις ακομα απο υποκριτικη.
-Τι ειπες?
Απαιτει να επαναλαβω εκεινος.Ωστοσο εγω εχω ηδη φτασει στην εξοδο και σκεφτομαι δυο λαχταριστα κρουασαν και μια κουπα ζεστου γαλλικου καφε να με περιμενουν.Μολις μερικα λεπτα αργοτερα θα βρισκομαι μαζι τους.Μαζι με μια καλη μου φιλη.Που προκειται να αρραβωνιαστει τον συνεργατη του πρωην μου.Τουλαχιστον,νομιζω πως ειναι πρωην μου τωρα.
-Αυτο που ακουσες Παυλο μου.
Πιανω το πομολο και λιγο πριν ανοιξω,γυρναω το κεφαλι και παιρνω το πιο αθωο μου βλεμμα.
-Α συγγνωμη,παραλιγο να το ξεχασω.Ειχες κατι να μου πεις,ετσι δεν ειναι?
Τον μπερδευω ακομα περισσοτερο.Ευτυχως πανε ολα βαςη σχεδιου.Βγαζει εναν αναστεναγμο και με κοιταει.Μαλλον ακομα δεν πιστευει τι ζηταω.
-Αλικη?
-Ναι?
-Δεν μιλας σοβαρα σωστα?
-Ειμαι σοβαροτατη,Παυλο.
Προφερω το ονομα του αργα,σχεδον βασανιστικα.
-Μα,γιατι?
Ενα ριγος με διαπερναει και τιναζω λιγο τους ωμους μου προς τα μπροστα.
-Απλα δεν θελω να δουλευω πια εδω.Κακο ειναι?
-Φυσικα και ειναι.Οσο δεν θελεις εσυ να δουλευεις εδω,δεν θελω και εγω να σου δωσω παραιτηση.
Τρομαζω.Αμεσως ομως βρισκω την ψυχραιμια μου.
-Μπορω να σε διωξω ποινικα.Με βαση τον νομο--
-ΣΚΑΣΕ!
Γρυλιζει εκεινος.Τι αγριανθρωπος,αληθεια.
-Δεν σε συμφερει ξερεις.
Και μονο τοτε το σκεφτεται.
-Δεν θα το εκανες ποτε αυτο.
Σηκωνει υπεροπτικα το φρυδι του.Ανοητε.
-Αντιο Παυλο.Εχεις μερικες ωρες να το σκεφτεις.
Και με αυτα μου τα λογια κλεινω την πορτα.
Δεν θα με κανεις οτι θελεις Μητροπουλε.
Ξερω και εγω να παιζω ετσι.
Βρωμικα.
--------------------------------------------
Χμμ...Αναμετρήσεις!!
Vote and comment buddies!! ❤️❤️
-Caramelta