Μονάχα τώρα...!

~Χάρτινοι κύκνοι~

Δεν προλαβαινουμε!Μυρτω-τα δωρα!Αλικη-ο στολισμος ειναι ενταξει;Μαρια-το ανθοπωλειο παρε!Κλειω-το φαγητο ειναι ετοιμο;"
Η Αλεξια τρεχει πανω κατω στο μεγαλο διαμερισμα της,με τα μαλλια της σε εναν μεγαλοπρεπη φουντωτο κοτσο και με τις χνουδωτες πιτζαμες τις.
-Τα δωρα ειναι στην θεση τους,απο χτες το βραδυ!
Παραπονιεται η Μυρτω,με την αμελεια της Αλεξιας.
-Το ανθοπωλειο ειναι κλειστο ακομα!Στις 9:30 ανοιγει!
Φωναζει η Μαρια απο την κουζινα.
-Δεν με εχει παρει ακομα η μαμα μου!
Ουρλιαζει η Κλειω απο το μπαλκονι για να ακουστει και εχω αρχισει να εκνευριζομαι.
-ΣΚΑΣΤΕ ΟΛΕΣ ΣΑΣ!
Ξελαγγυριαζομαι και επιτελους ερχονται ολες στο σαλονι που φτιαχνω τους χαρτινους κυκνους.
-Αλικη,παιδι μου,τα χαπια σου τα πηρες;
Αστειευται η Κλειω,μα δεν εχω ορεξη.Οχι,απο την στιγμη που ειναι 7 το πρωι,σε 4 ωρες εχουμε αρραβωνα και ειμαι ακομα ξεθεωμενη απο το ολονυκτιο sleepover μας!
-Κλειω βγαλε τον σκασμο και εσυ.Αλεξια σε παρακαλω μπορεις να ηρεμισεις;Και επιτελους σταματα να τρεχεις εδω και εκει,πονοκεφαλος με επιασε μονο που σε βλεπω!Μυρτω,ελα βοηθησε με την διακοσμηση,τα δωρα ειναι ενταξει.Μαρια,εσυ σε παρακαλω πηγαινε να κανεις ενα μπανιο,εισαι ψοφια.Κλειω,τσακισου φτιαξε μας καφεδες!
Λεγοντας αυτα,γερνω πισω στον καναπε και ξεφυσαω.
-Ρε κοριτσια καλα τα λεει η Αλικη,χαλαρωστε.
Πεταγεται ντροπαλα η Μαρια.
Και τοτε-για καποιον ανεξηγητο λογο-ξεσπαμε σε κατι υστερικα γελια,που πρεπει να ακουστηκαν σε ολη την πολυκατοικια.Ισως γιαυτο να ειμαστε τοσα χρονια φιλες.Επειδη η μια βρικσει τον εαυτο της μεσα στις αλλες..!
Και αφου η Κλειω -προσφατως βαφτισμενη καφετζου-φτιαχνει τους καφεδες και η Μαρια ειναι στο μπανιο,εγω με την Μυρτω συνεχιζουμε την δουλεια μας με τους κυκνους και τα χαρτινα λουλουδια.Η Αλεξια εχει μεινει με τα εσωρουχα της και κανει λιγη γιογκα στον καθαρο αερα.Την αγαπαω επειδη ειναι αυτη που ειναι,και δεν θα την αλλαζα με τιποτα!
Και εκεινη ακριβως την στιγμη της απολυτης ηρεμιας,η Μολυ,αποφασιζει να μας διακοψει.
-Ρε Αλικακι,χεστους ολους και ελα να ηρεμισουμε και μεις λιγο!
Με παρακαλαει η φιλη μου και την κοιταω απολογητικα,οταν βλεπω το ονομα του Παυλου στην οθονη.
-Εχουμε να μιλησουμε μια βδομαδα...Παρακαλω,παρακαλω,παρακαλωωω!!
Κανω τα γλυκα ματακια και τελικα μου δινει την "αδεια" της και βγαινω στο μπαλκονι να μιλησουμε.
-Καλημερα Παυλο.
Λεω ευθυμα και η Αλεξια με κοιταει απορημενη,καθως κανει την σταση του πελαργου ή κατι τετοιο τελος παντων.
-Καλημερα και σε σενα Αλικη.
Αποκρινεται εκεινος και μου φτιαχνει λιγο την μερα.
-Τι κανεις;
-Σπιτι ειμαι,μολις βγηκα απο το μπανιο.
Τι το ηθελε αυτο πρωι πρωι;Μου φενεται πρεπει να κανω και εγω μπανιο..με αγιασμο!!
-Ωραια.
Μου ξεφευγει αυτο και αμεσως προσπαθω να το μπαλωσω:
-Θελω να πω,δεν ειναι ώραια,δηλαδη ωραια ειναι,αλλα--
-Εισαι πολυ γλυκια οταν το κανεις αυτο το ξερεις;
Μια κουταλα της σουπας παρακαλω.Μαζεψτε με.
-Ουυ με κεφια βλεπω σηκωθηκες.
Προσπαθω να αλλαξω θεμα.
-Παντα κεφια εχω οταν σε σκεφτομαι.Οταν σε σκεφτομαι σε εκεινην την κουνια,με το χαλασμενο μακιγιαζ σου και το αθλιο λερωμενο φορεμα σου...Σημερα πηγα παλι εκει περα.Σχεδον καθε μερα δηλαδη.Θυμασαι;
Ξαφνικα μου ερχεται μια φλασια και μεταφερομαι πολλα χρονια πισω-ενταξει ισως οχι και τοσα πολλα-στην χρονια που αποφοιτουσα απο το Λυκειο.