Μονάχα τώρα...!

~Φοβισμένη~

-Και μετα εφυγε.
-Δεν ειπε τιποτα?
-Οχι.
Πινει μια γουλια απο τον καφε της και σκεφτεται.
-Μπορει αυτα που ειπε να ισχυουν.Μπορει να μην ειναι και ψευτης.
-Ενα "μπορει" υπαρχει στα παντα αν το παμε ετσι.Ομως το θεμα ειναι να βρουμε την αληθεια.
-Μα δεν διαφωνω απλα-
Το βλεμμα της παγωνει στην πορτα του καφε και οι κορες της διαστελλονται.
Γυρναω και βλεπω τον Σταυρο.Οχι παλι.
-Γεια σας κοριτσια.
Χαμογελαει στραβα και με κοιταει.Μετα κοιταει την θεση διπλα μου.
-Να κατσω?
-Ναι.
Απανταει η Ελλη και του χαμογελαει.
Εκεινος καθεται και μου χαμογελαει.
-Γεια σου και σε σενα ομορφη.
Δεν το δεχομαι να μου μιλαει ετσι.Ποιος νομιζει οτι ειναι?Μπορει να με εχει οποτε θελει?Καλα μπορει αλλα αυτο ειναι αλλο θεμα. . .
-Γεια.
Λεω καπως ανορεχτα.
-Εμαθα πως μιλησες με την Ελευθερια?Πολυ καιρο εχω να την δω.
Μισο.Πως το ξερει αυτος?
-Μπορει,ομως ΕΣΥ που το ξερεις?
Ρωταω σε στυλακι Σερλοκ και σηκωνω και το φρυδι για σασπενς.
-Ξερεις μιλαμε καποιες φορες. . .
Χα,κλασικος Σταυρος.
-Απο που?
Ρωταει η παντα περιεργη Ελλη.
-Ειχαμε καποιες υποχρεωσεις,μα τωρα ειναι περασμενα,ξεχασμενα.Τελος παντων να φευγω εγω,οπως βλεπω ειμαι ανεπιθυμητος.
-Οχι κατσε.
Ξεφευγουν οι λεξεις μεσα απο το στομα μου,αθελα μου.
-Ναι,εισαι καλη παρεα βρς Σταυρο,κατσε.
Συμπληρωνει η Ελλη,παντα πιο ευγενικη.Ισως πιο..μη ρεαλιστρια.Δηλαδη,το αντιθετο απο εμενα.
-Τελος παντων. . .Ειναι αληθεια λοιπον,Αλικη?
Κοιταω στην κουπα μου τα σημαδια που εχει αφησει ο καφες,και ξαφνικα ακουω την φωνη του.Προφερει το ονομα μου.Οχι οπως παλια.
-Ναι,βασικα.Ηρθε και μου ζητησε να μιλησουμε,ιδιαιτερως,οποτε υποθετω πως ειναι κατι σημαντικο.
Λογοδιαρροια.Κλασικη Αλικη.Ο Σταυρος γελαει και με κοιταει.Καποτε ελιωνα,τωρα παγωνω.
-Ενταξει.Να ρωτησω κατι καπως αδιακριτο?
-Για πες.
-Ποτε προσπαθησε να σε ριξει..Ξερεις..Απο την ταρατσα.
Χιλιαδες αναμνησεις περνουν απο το μυαλο μου καθως ακουω αυτην του την προταση.
Ηταν ενα βραδυ,στο σπιτι της,στο ρετιρε που εμενε,τοτε,πριν ακομα την βαλουν στο...ας πουμε νοσοκομειο.Εβρεχε,γιαυτο αλλωστε,διαλεξαμε να δουμε θριλερ.Εκανε πολυ κρυο και εγω ειχα κουκουλωθει με τα παπλωματα,οταν ξαφνικα την ειδα να ανοιγει την μπαλκονοπορτα και να κοιταει εξω.Σαν να παρατηρουσε κατι.Την χτυπαγε η βροχη και της φωναξα να μπει μεσα,φοβομουν μονη μου και θα κρυωνε με τοσο κρυο και βροχη.Θυμαμαι την εικονα της σαν να ειναι τωρα.Τα μαλλια της κολλημενα στον λαιμο της και τα μαγουλα της,η μπλουζα της κολλημενη στο αδυνταο κορμι της και το παντελονι της αποκρουστικα βρεγμενο.Ηταν ξυπολυτη,για καποιο λογο,κατι το οποιο συνεβαλε στην τρομακτικη της εμφανιση.Μα δεν ηταν ουτε τα μπουμπουνητα,ουτε οι αστραπες και οι βροντες που με τρομαζαν.Οχι.Ηταν το βλεμμα της εκεινο το σκοτεινο,γεματο μισος και θυμο βλεμμα,που με εκανε να την ακολουθησω στην ταρατσα οταν μου ανακοινωσε πως ειχε ερθει η ωρα.Ανεβαιναμε τα κρυα σκαλια της πολυκατοικιας οταν την ακουσα να γελαει.Υστερικο γελιο,γελιο γεματο απο οργη και εκδικηση.Εκδικηση για ποιον?Για τι?Ανοιγει την πορτα και ξαφνικα κρυωνω.Κρυωνω τοσο πολυ.Τρεμω σχεδον οταν αρχιζει να μιλαει "Τωρα Αλικη θα πληρωσουν.Τωρα Αλικη θα δουν πως ειναι να σε εγκαταλειπουν.Να σε αφηνουν ΜΟΝΗ ΣΟΥ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΚΑΝΕΝΑΝ ΜΑ ΚΑΝΕΝΑΝ ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ!".Φοβομουν.Φοβαμαι.Στους εφιαλτες μου,ακουω την φωνη της,ακουω το γελιο της,νιωθω το κρατημα της οταν με φερνει κοντα της και μου ψιθυριζει "Ηρθε η ωρα της εκδικησης".Το αιμα μου ειχε παγωσει,τα χερια μου ετρεμαν.Μπορει απο το κρυο,μπορει απο το φοβο,παντως αυτο που ξερω ειναι οτι εκεινη την στιγμη ενιωσα εβαλλωτη.Ενιωσα πως ειχα κλειστει σε εναν αλλο κοσμο.Στον κοσμο της τρελας.Σε εναν κοσμο που ετσι και μπεις. . .Δεν υπαρχει επιστροφη.
-Δεν θελω να το συζητησω αυτο Σταυρο.
Κοιταω πλεον τα ματια του.Δεν θελω να θυμαμαι,δεν θελω να ποναω.
Ολα γινονται θωλα,τα ματια μου κλεινουν,τα ποδια μου κουνιουνται μηχανικα προς την ακρη της ταρατσας."Το νιωθεις Αλικη?Νιωθεις τι σημαινει ζωη?" Ψιθυρισε και μου κρατησε το χερι."Ζωη δεν ειναι να αγαπας.Δεν ειναι να εισαι ελευθερος και να εισαι χαρουμενος." Συνεχιζει πιστευωντας πως θα απαντησω."Ζωη δεν ειναι η αληθεια.Ζωη ειναι. . .Το ψεμα,η πουτανια,η απληστια και η μιζερια.Γιατι δεν απαντας Αλικη?Απαντησε στον κατεστρεμενο σου εαυτο.Γιατι δεν μιλας?Φοβασαι?Τωρα ξαφνικα δεν μιλας."Κλεινει τα ματια και με αγγαλιαζει.Ημασταν μονο 15 χρονων φοβομουν."Βρε Ελευθερια μου,παμε μεσα,τι λες?Ελα,παμε μεσα να ζετσαθουμε,κρυωνω και-" απανταω με οσο θαρρος μπορω,στον δαιμονα απεναντι μου."ΤΙ ΠΑΕΙ ΝΑ ΠΕΙ ΚΡΥΩΝΩ?ΞΕΡΕΙΣ ΠΟΣΟ ΚΡΥΩΝΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΓΥΡΩ ΣΟΥ?ΞΥΠΝΑ ΑΛΙΚΗ.ΔΕΝ ΖΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΣΕ ΓΥΑΛΙΝΗ ΓΥΑΛΑ." Συνεχιζει να μιλαει γελωντας.Το γελιο της αντηχει σε ολη την γειτονια.Φωτα ανοιγουν,βηματα ακουγονται.Τοτε εκεινη τρομαζει,τρεμει."ΠΗΔΑ!" Φωναζει και εγω κοκαλωνω.Παγωνω,ακομα πιο πολυ.Πιανει τον καρπο μου βιαστικα και με τραβαει προς τον δρομο.Το υψος ειναι τουλαχιστον 10 μετρα."Α-ασε με" Τρεμω,ψιθυριζω.Ποιος τολμαει να φωναξει,εχωντας απεναντι του. . .αυτο?Τοτε πηδηξε.Προσγειωθηκε βεβαια στο τραμπολινο της πυροσβεστικης.Τοτε ολα θολωσαν,μαλλον λιποθυμησα. . .
------------------------------------------
ΛΟΙΠΟΝ ΛΟΙΠΟΝ!Νομιζω παμε πολυ καλα!Καλε εχουμε φτασει τα 400 reads!!Δεν το πιστευω,σας λατρευω!Πειτε μου τις αποψεις σας!Τι πιστευετε πως θα γινει στην συνεχεια?Ο Σταυρος θα πιεσει την Αλικη?Μμμ,για να δουμε!
Vote KAI comment!
-Caramelta 🍬