Μονάχα τώρα...!

~Δολοφονικά παιχνίδια~

"Αντίο"
Ειπα και οι λεξεις φανηκαν να μην θελουν να ακουστουν.Σαν να ηθελαν να χαθουν μεσα στον χρονο.Να εξαφανιστουν.
<>
-Ωστοσο κυριε Μητροπουλε,κατι τετοιο δεν θα επωφελουσε την εταιρεια μας,το καταλαβαινετε αυτο,σωστα?
Ρωταω κοιτωντας ευθεια μπροστα,οχι στα ματια του φυσικα.Πως μπορω να κοιταξω στα ματια εναν δολοφονο?
-Κυρια Παπασταυροπουλου,δεν ειστε εσεις υπευθυνη γιαυτο το θεμα!
Αντιγυριζει εκενος ειρωνικα.
-Αλλωστε ποια ειστε εσεις για να εκφραζετε αποψη,σε ενα τετοιο θεμα?
Συνεχιζει και νιωθω ενα ζεστο κυμα θυμου να ανεβαινει προς τα πανω.
-Εφοσον δεν σας ειμαι χρησιμη,μου φενεται σωστο να αποχωρησω.
Δηλωνω αποφασιστικα και σηκωνομαι απο την καρεκλα μου,με εναν μεγαλοπρεπη θορυβο,κανοντας τους υπολοιπους συναδελφους μου να με κοιταξουν ερωτηματικα,αν οχι,να πεταχτουν απο τον δυνατο διαπεραστικο ηχο.
-Κυρια Παπασταυροπουλου,περιμενετε με,σας παρακαλω.
Ο Βασιλης σηκωνεται γρηγορα και εκεινος,ακολουθωντας με εξω απο την αιθουσα.
-Τι επαθες?
Με ρωταει και κοιταει κατευθειαν μεσα στα υγρα μου ματια.
-Βασιλη,σε ευχαριστω που ηρθες αλλα,ειναι κατι που δεν θελω να συζητησω.
Γιατι να θελω να συζητησω με εναν φαινομενικα "αγνωστο" την δολοφονια του Σταυρου?
-Οπως επιθυμεις!
Ξεφυσαει εκεινος και ξαναμπαινει στο meeting.
Ανοιγω το βημα μου και κατευθυνομαι προς το γραφειο μου.
Ντρρρ!!
ΕΛΛΗ:Ρε φιλεναδα,χαθηκες!Που εισαι?
ΑΛΙΚΗ:Ημουν πολυ πιεσμενη.Σημερα μπορεις να βρεθουμε?
ΕΛΛΗ:Φυσικα ;) Στις δεκα να εισαι εδω.
ΑΛΙΚΗ:Να ντυθω ιδιαιτερως? :/
ΕΛΛΗ:Βαλε την τουαλετα σου να υποδεχτεις τον Νεμο και τους φιλους του.
ΑΛΙΚΗ:Σκασε <3
Ξεκλειδωνω απαλα και καθομαι στην καρεκλα μου.Κανω μερικα εκατοστα πισω και γερνω ελαχιστα,θελωντας να ανοιξω την χαρτινη κουτα που θα με εβγαζε απο εδω μεσα.
-Πες αντιο στον Σταυρο,Αλικη.Μπορει να σε θυμαται απο εκει που θα βρισκεται.Ισως.
-Αντιο.
Λογια του χτες κανουν εισβολη στο μυαλο μου,κανωντας με να ποναω φρικτα.Τριβω τους κροταφους μου και αφηνω μια μεγαλη ανασα.
-Αστην ησυχη Παυλο.
-Ας μου το πει η ιδια.
-Μην της κολλας.
-Θα κανω οτι θελω.
-Αρκετα την εχεις πληγωσει.
-Μπραβο μου.
Ο Κωσταντινος..Ηθελε να με βοηθησει..Να βοηθησει τον εαυτο του..Την Αλεξια..Τον αρραβωνα τους..ΘΕΕ ΜΟΥ Ο ΑΡΡΑΒΩΝΑΣ!
Με γρηγορες κινησεις αρπαζω το κινητο μου και τρεχω εξω απο το γραφειακι μου.Καλω το ασανσερ και φυσικα την φιλη μου.
-Καλημερα!
-Καλημερα Αλικη..
-Σε ξυπνησα?
Ρωταω ξεπνοη και μπαινω μεσα στους τεσσερεις μικροσκοπικους τοιχους.
-Κανενας δεν μου τηλεφωνει στις 11..
-Σε ξυπνησα.
Δηλωνω πλεον.
-Τελος παντων.Πες μου.Τι θελεις?
-Τα νεα σου ηθελα να μαθω βρε αγαπη μου μην με φας.
Σηκωνω τα φρυδια μου,αν και δεν μπορει να με δει.
-Ενταξει..Ξερεις γιατι δεν ηρθε ο Κωσταντινος σπιτι χτες?
Ουπς.Πως εξηγουμαι τωρα,πως ο -συντομα- αρραβωνιαστικος της κοιμαται στον καναπε μου?
-Μου ειπε πως θα σε συναντουσε.
Συνεχιζει και την ακουω να χασμουριεται ηχηρα.
-Βασικα..Εε κοιτα...
Ανοιγουν οι πορτες.
-Οντως βρεθηκαμε..Αλλα...
Δεν υπαρχει λογος να πω ψεματα.Θα με πιστεψει,αν της πω την αληθεια.
-Αλλα εγινε κατι τελος παντων και κοιμηθηκαμε μαζι.
-ΤΙ?!
Και μολις συνειδητοποιησα τι ακριβως ειπα.
-Αλεξια,εννουσα πως κοιμηθηκε στον καναπε!Εγω στο κρεβατι και αυτος στον καναπε!
Ακουω εναν μακροσυρτο αναστεναγμο και ανοιγω την πορτα,στεκουμενη στο πεζοδρομιο.
-Κουκλα μου,με τρομαξες!
Μουρμουριζει εκεινη και ακουω νερο να τρεχει.
-Σορρυ.
Ψελλιζω απολογητικα και παρατηρω για πρωτη φορα εναν φουρνο απεναντι απο την εταιρεια.
-Πεινας?
Ρωταω και χαμογελαω συνομοτικα.
-Πολυ.
Το νερο σταματαει.
-Εχεις να μου προτεινεις κατι?
Συνεχιζει και στενευω τα ματια μου.
-Ας πουμε πως..Μπορω να κανω τα μαγικα μου--
-Παλι!
Γελαει εκεινη και δεν μπορω παρα να χαμογελασω λιγο πιο πλατια.
-Τα λεμε.
-Ελπιζω να μην μου φερεις παλι σουσι--
-Ανυπομονη.Τστστς!Κακες συνηθειες Παυλουδακη.Κακες συνηθειες.
Χαζογελαω με το που ακουω ενα γρυλισμα εκ μερους της.
-Απλα φερε το αναθεματισμενο φαγητο Αλικη.
-Εφτασεεε!
Γελαω ξανα και κλεινω την γραμμη.
Μπαινω ξανα στην HapTV και κλεινω πισω μου την γυαλινη πορτα.
-Μπορειτε να πειτε σας παρακαλω στον κυριο Μητροπουλο,πως θα λειψω για δυο ωρες,περιπου?
Ρωταω ευγενικα την κοπελα στην Υποδοχη και εκεινη δαγκωνει επιδεικτικα την τσιχλα της και βαριεστημενα πιανει ενα post-it απο το γραφειο και σηκωνει τα ματια της για να με κοιταξει.
-Με ειδοποιησε πως σας θελει στο γραφειο του.
-Μα ειναι πολυ μεγαλη αναγκη!Δεν μπορω να το ακυρωσω!
Ψευδομαι και παιρνω το πιο γλυκο μου υφος.
-Εκτελω εντολες κοπελα μου.
Αναφωνει εκεινη ξεφυσωντας και πεταει το χαρτακι στα σκουπιδια.
-Μα--
-Μαμακια Παπασταυροπουλου.
Ακουω την φωνη του απο τον διαδρομο και δεν κανω τον κοπο να ευχαριστησω την γυναικα πισω απο το ψηλο γραφειο.Εχει μια τσιχλα μεντας να μασησει η τυπισσα.
-Ελπιζω να μην θελετε για πολυ ωραια,εχω να τακτοποιησω μερικες δουλιτσες,σημερα.
Χαμηλωνω το κεφαλι,λεγοντας αυτα,και κοιταω τα παπουτσια μου οσο εκεινος καλει το ασανσερ.Θα ειμαστε μονοι μετα απο χτες το βραδυ.Μετα το "αντιο".
-Μπορεις να σταματησεις με τον πληθυντικο επιτελους?
Γρυλιζει εκνευρισμενος και με κοιταει.
-Και σταματα να χαζευεις τις γοβες σου,ειμαι και εγω εδω.
Σηκωνω το κεφαλι και συνανταω δυο υπερλαμπρα σμαραγδια.
-Πειτε μου.
Τον εκνευριζω εγω και μπαινω πρωτη στον ανελκυστηρα.
-Γιατι μιλησες ετσι πριν?Γιατι εφυγες?
-Δεν σας καταλαβαινω.Διαφωνησαμε,το αποδεχτηκα,συνεχιζουμε.Κατι αλλο?
Θελω να βαλω τα κλαματα τοσο ασχημα αυτην την στιγμη.
-Δεν ειναι ετσι η Αλικη που ξερω.
-Δεν ειστε ο κυριος Μητροπουλος που ξερω.
Στενευω ξανα τα ματια μου και σηκωνω τα φρυδια μου.
-Η ζωη με εχει κανει ετσι,ΑΠΟΔΕΞΟΥ ΤΟ!
Φωναζει εκεινος μεσα στο προσωπο μου,και εγω περνω μια εκφραση αηδιας.Μολις τελειωνει με το ξεσπασμα του,κανω πως σκουπιζω τα "σαλια" του απο το προσωπο μου και "τα τιναζω" στον καθρεπτη.
-Αποδεχτειτε σας παρακαλω,πως ο τροπος σας ειναι αναρμοστος και ακρως ανθυγιεινος.
Βγαινω απο το ασανσερ και τον περιμενω να βγει εχωντας τους γυρισμενη την πλατη.Ακουω εναν αναστεναγμο και τον ακουω να καθαριζει τον λαιμο του.
-Κοιτα με,σε παρακαλω.
Γυρναω αργα και τον κοιταω.Δειχνει τοσο υπεροχος αυτην την στιγμη.Κοιταει προς το μερος μου,ομως τριβει τον σβερκο του και τα μαλλια του πετανε τοσο ομορφα,σε διαφορες κατευθυνσεις και αυτοματως γινεται σεξυ και γλυκας μαζι-Μισο.
Μολις πηρα ματι εναν δολοφονο?
-Δεν θελω να σε χασω,Αλικη.Δεν θα το αντεξω.
Και εκεινη την στιγμη,μεσα στην μεση του διαδρομου μιας περιεργης εταιρειας,καταλαβα πως η ζωη παιζει τα πιο αλλοκοτα παιχνιδια.

Γιατι εχω ερωτευτει τον Παυλο Μητροπουλο.

Ουαου.Αυτο το κεφαλαιο,ειναι το αγαπημενο μου!
Λοιπον?
Πως βλεπετε την σταση της Αλικης?
Θα κανατε το ιδιο?
Και πειτε μου αυτο:
Ποσο πιο κουκλος μπορει να γινει ο Παυλουκος μου?!
-Αυτο καντε πως δεν το ειδατε σας παρακαλω.Χμ,συνεχιζουμε. ;) -
Περιμενω τα σχολια σας,με τυχον απορεις ή οτιδηποτε αλλο σας προβληματιζει!Θα χαρω να επικοινωνησετε μαζι μου!
Με πολλη αγαπη ❤️
-Caramelta