Μονάχα τώρα...!

~Το κλουβί μου~

Αλίκη

-Και θυμησε μου ξανα..Τι κανουμε εδώ?

Ρωταω,προσπαθωντας να διατηρησω την ψυχραιμια μου.Τι ψυχραιμια κοπελα μου να διατηρησεις,βρισκεσαι σε ένα σκοτεινο υπογειο,που μυριζει μουχλα και νομιζ-όχι ειμαι σιγουρη πως ακουσα ποδαρακια ποντικιου να περπατουν!!

-Σσς,ηρεμια.Τωρα ένα λεπτο,δεν βρισκω το κλειδι,γαμωτο μου! Εχεις,τιποτα..φως,αναπτηρ-

-Εχω το κινητο μου.

Της το δινω και σκεφτομαι τι να θελει να μου δειξει και εινα ετσι νευρική.Ή όπως λεει η φιλεναδα μου «Να μαθεις καποιες 'καινουργιες' πτυχες του εαυτου μου.»

-Γιατι εχεις κλειδι για αυτό το (σιχαμερο) μερος?

Συνεχιζω εγω όμως με διακοπτει ένα δυνατο κρακ που ακουγεται από το μερος της.Η οθονη του κινητου μου φωτιζει και αρχιζει να κουδουνιζει.Καποιος με καλει.Η Ελευθερια αρχιζει να βριζει-σε καμια περιπτωση χαμηλοφωνα δεν το λες αυτό-και μου το δινει γρηγορα προσπαθωντας να ξεκλειδωσει με το σπασμενο πλεον κλειδι.Αληθεια δεν εχω την ορεξη κανενος τωρα!Το απενεργοποιω.

-Αλικη,Αλικη,ΑΝΟΙΞΕ Η ΠΟΡΤΑ!

Χωνω ξανα το κινητο στην τσεπη μου και γυρναω να την κοιταξω,όμως το μονο που καταφερνω να δω στο σκοταδι είναι η λαμπερη αλογουρα της να χανεται στο ανοιγμα της πορτας.

-Μπορεις να μην τρεχεις?

Την ρωταω καθως εκεινη ανοιγει το φως και τοτε κοκκαλώνω.

Ένα μικρο δωματιακι,με σοβαντισμενους τοιχους,μια σκετη λαμπα να τρεμοπαιζει από πανω μας και ένα τεραστιο κλουβι,βρισκονται μπροστα μου και το μονο που μπορω να κανω αυτην την στιγμη είναι να αρχισω να τρεμω ή να αρχισω να ρωταω την φιλη μου,πραγματα..κομματακι περιεργα.

-Ε-ελευθερια,τι-τι ΣΤΟ ΚΑΛΟ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ?!!?!

Διαλεγω το πρωτο τελικα και το εκφραζψ ηρεμα.Εντεξει,όχι ΤΟΣΟ ηρεμα.

-Καθισε σε παρακαλω.

Μου λεει δειχνωντας το κρυο πατωμα,διπλα της.Γλιστραω κοντα της και παρατηρω λιγο καλυτερα τον χωρο αυτόν.

-Λοιπον?

Ρωταω ξανα.

-Εδώ Αλικη μου,περασα...τα τελευταια 8 μου χρονια.

Δεν καταλαβαινω το νουμερο.Αρχιζω να κανω τις πραξεις και..

-Εννοεις..