Six Of Hearts

Chapter 1-Pagkabigo

Chapter 1 – Pagkabigo

Marcus’s POV

Kami ang Six of Heart.

Anim kaming magkakaibigan na mula pagkabata hanggang ngayon, magkakasama sa lahat—ensayo, away, pangarap, at pagkatalo. Nagsimula kaming sumayaw nang sampung taong gulang pa lang kami sa barangay plaza, na walang maayos na custom, gamit ang lumang speaker ni Kuya Rey na kuya ni Monique. Doon nabuo ang samahan namin.

Ang pangalan namin, hindi lang basta trip. Six of Heart—anim na pusong sabay tumitibok sa iisang pangarap: Ang ibig sabihin nito ay ang layunin namin sa buhay ay maging tunay na tagapamayapa. May passion kami na panatilihin ang integridad sa bawat relasyon.

Nagsimula kaming makilala bilang dance group sa Barangay Magiliw, kung saan kami lumaki at nahubog. Balang araw, makasali sa national TV. Gusto naming patunayan na may mararating kahit galing lang sa maliit na barangay.

Ang grupo ay binubuo ng anim: Ako si Marcus Guavas, kasama sina Luiz Santol, Anjo Atis, Josh Wane, Josh Ivan Mangos, at Pan-Pan Apple.

Lahat kami, may kanya-kanyang papel:

Si Luiz, Ang kuya namin sa grupo pero pinakamalakas ang loob. Noong isang taon, muntik na siyang tumigil nang mapilayan sa ensayo. Pero nang makita niyang kami mismo sumuko, hindi na siya umalis.

Si Anjo, laging nangunguna sa kalokohan at pasa sa mukha. Lagi siyang pinagkakaguluhan ng mga babae pero kapag ensayo, wala siyang biro—seryoso, focused, parang ibang tao.

Sina Josh Wane at Josh Ivan, kambal sa ingay nangunguna sa kalokohan. Sila ang nagpapasigla pero sila rin ang madalas hindi magkasundo dalawa.

Si Pan-Pan, lyricist, rapper, at clumsy sa grupo. Siya ang pinakamagaling sa amin, pero siya rin ang pinakamadaling maprank. Dalawang beses na siyang muntik mabalian dahil sa kalokohan ng kambal.

Ako si Marcus, ang pinuno at pinakabata sa amin. Hindi ko alam kung bakit ako ang tinitingala nila, pero sinabi ni Luiz dati:

"Ikaw ang huling bumibitaw kapag lahat kami ay pagod na."

Ngayon, habang nakaupo kami sa gilid ng stage, ramdam ko ang kaba ng lahat. Hindi mapakali ang mga kamay ko. Ito na sana ang break namin—barangay championship, at may nangangailan daw mula sa Manila na naghahanap ng mga dancer na isasali sa regional competition.

Sampung beses na kaming sumali sa iba’t ibang contest —pero laging talo. Ngayon, parang ito na ang last chance bago magsimula ang enrollment sa kolehiyo.

“Hoy!” sabay batok sa akin ni Monique.

Si Monique, nag iisa kong matalik na kaibigan at number one fan namin. Kahit lagi siyang tumakas sa bahay, nandito siya para lang mapanood kami. Lagot na naman siya sa kuya niya.

“Anong ginagawa mo rito?” tanong ko. Lalo siyang nagkunot-noo.

“Kasama ko si Arienne.”

Si Arienne naman, partner-in-crime ni Monique. Pero kapag nandiyan ang kambal, napupuno siya ng inis.

“Nasaan si Arienne?” tanong ko.

“She’s there with her friends. Parang beauty queen ang peg.” Tinuro niya sa gilid.

Napatingin ako. Si Arienne nakatayo kasama ng tropa niya, nakaayos, parang kampanti siya hindi mapagalit.

“Ang ganda talaga ni Arienne…” pabulong kong sabi.

“Arienne lang!” mataray niyang sagot. Napahagikgik ako.

“Syempre, maganda ka rin.”

Umirap lang siya bago naglakad palayo na parang multo—biglang litaw, biglang wala. Pinuri ko na nga, pero pinagtawanan lang ako.

“Nasaan si Monique?” tanong ni Pan-Pan, pilit ipinapakalma ang sarili.

“Gago, ang tanga mo talaga,” asar ni Josh Ivan. Pag wala ito, hinahanap naman.

Namula si Pan-Pan pero ngumiti rin.

Nagsimula nang tawagin ang winners.

“Kinakabahan ako,” bulong ko.

“Sana suwertehin tayo,” sabi ni Josh Wane. Tahimik lang si Luiz.

“Are you alright?” tanong ko kay kuya Luiz.

Tumango siya, pero bakas sa mata niya ang pagod at pag-aalala.

Tinawag ang 2nd runner-up. Hindi kami. Nagtinginan kami. Umaasa.

Tinawag ang 1st runner-up. Hindi pa rin kami. Narinig ko si Monique sa likod:

“Kapag hindi kayo grand winner, babatukan ko kayong anim!”

Nagkahawak-kamay kami. Naramdaman ko ang pawis ni Anjo at ang nanginginig na kamay ni Pan-Pan.

“Sana kami grand winner,” sabi ni Anjo, halos hindi marinig.

Pumikit ako. Nang binanggit ng host ang pangalan ng nanalo, walang kahit isang letra mula sa grupo namin ang nabanggit.

Parang nanghina ako. Hindi ako agad nakagalaw.

Nakita kong napayuko si Josh Ivan. Si Pan-Pan, napatawa ng pilit pero namumula ang mata. Si Luiz, tahimik pero bakas ang bigat. Ang kambal, walang imik.

May nadinig akong bulong malapit:

“Ayan na naman sila. Sayaw nang sayaw pero waley pa rin.”

At tumatak sa utak ko ang isang boses:

“Hanggang barangay lang talaga sila. Hindi sisikat ang mga yan.”

Mas masakit pa 'yon kaysa sa resulta. 

“Gabi na. I want to rest for a while,” sabi ni Anjo.

Naglakad kami papunta sa malaking puno sa likod ng gym. Umupo kami roon. Huminga ng malamim.

“Siguro ito na ang senyales na tumigil na tayo sa pagsasayaw,” sabi ni Pan-Pan.

“Are we really giving up?” tanong ni Josh Ivan.

“Ayan na. Kailangan na nating sumuko. Sampung beses na tayong sumali. Sampung beses tayong talo,” sabi ni Josh Wane.

Hindi ako agad sumagot. Totoo naman. Hindi kami binibigyan ng break.

“Akala ko lalaban tayo hanggang dulo,” sabi ko kahit namamanhid na ang dibdib ko.

“Totoo, pangarap natin ’to,” dagdag ni Josh Ivan, “pero ilang beses pa ba tayo masasaktan?”

Humugot ako ng hangin. “Baka hindi talaga para sa atin. Magka-college na rin tayo.”

“Paulit-ulit tayong talo. Lagi tayong minamaliit,” sabi ni Pan-Pan. “Sabi nila, sayaw tayo nang sayaw pero wala namang patutunguhan.”

Sumandal ako sa puno.

“Ang dami na nating narinig na masasakit na salita. May mali ba sa atin? O ayaw lang tayong bigyan ng pagkakataon?” tanong ko.

“Walang mangyayari kung puro sisi at lungkot ang uunahin natin,” sabi ni Anjo. “Umuwi na lang muna tayo.”

Tahimik lang kami.

Sa isip ko, boses ng dati naming sarili ang humabol:

“One day, sasayaw tayo sa malaking entablado. Hindi lang sa barangay.”

Pero ngayong gabi, parang unti-unti ‘yong lumalabo.

Umalis kami nang walang dala kundi pagod, pait, at tanong:

Hanggang kailan kami lalaban kung walang naniniwala—pati kami mismo?