Chapter 2 – Pagsuko
Marcus’ POV
Tahimik kaming anim habang naglalakad. Sobrang bagal ng lakad namin, parang wala nang lakas matapos sa contest. Si Monique at Arienne hindi na namin muli nakita — nasa isip ko na agad na baka magalit sina Mama at Tita pag hindi namin sila kasama. Pero tahimik lang ako. Wala pa akong lakas makipag-asaran.
Pabalik na kami sa puwesto namin nang mapatigil kami sa isang kalsadang walang tao. Kanina pa kami naglalakad pero pakiramdam ko dinaanan na namin ‘tong parte na ‘to. May pader sa kanan na may bitak, tapos parang ‘yung parehong aso na kulay brown ang sumulpot ulit sa kabilang gilid ng kalsada. Hindi ko lang sinasabi sa kanila.
Naglakad ako nang mas mabilis. May kung anong kaba na hindi ko maipaliwanag. Hindi ko rin ipahalata sa kanila. Bigla na lang may parang anino dumaan, nabangga ko ang isang matandang tumatawid. Natigilan ako, parang na tigilan ang buong katawan ko.
Buti na lang naabutan siya ng mga kasama ko bago tuluyang matumba.
“Ayos lang po ba kayo, Lola?” bati ni Kuya Luiz. Pero walang sagot. Nakatitig lang siya sa amin — seryoso, parang tinitimbang kung dapat ba kaming kausapin.
“Sorry po,” mahina kong sabi. Kinabahan ako lalo nang tumingin siya diretso sa akin. Parang alam niya kung sino kami… at kung ano ang dala namin.
“Magigising kayo na may aral na magdadala sa inyo sa inyong mga pangarap,” malalim niyang sabi. Lumapit siya sa akin. Hindi ako makagalaw. Hawak niya ang pisingi kong parang kilala niya ako noon pa.
Inabot niya sa akin ang isang kuwintas na may heart-shaped na pendant. Mabigat. Hindi ordinaryo. Tapos basta na lang siyang tumalikod. Lumingon pa bago mawala sa likod ng poste… pero pagtingin ko uli, wala na siya. Literal na nawala.
“Ay, nagmamadali lang daw,” bulong ni Josh Ivan, pilit tinatago ‘yung sariling nerbiyos.
“Natakot si Marcus sa sinabi ni Lola,” tapik ni Josh Ivan sa kambal niya.
“Tigilan niyo nga si bunso,” sabing mahina pero seryoso ni Kuya Luiz habang hawak ang balikat ko.
Binilisan ko ang paglalakad. May hugis puso ito — hindi pangkaraniwan. Pero bakit ako ang binigyan ng matanda? Ang dami kong tanong. Tinitigan ko ang kuwintas. “Bakit ako lang? Bakit hindi kayo?”
“Arte mo. Baka type ka ni lola. ‘Wag mo na pansinin 'yon. Masyado kang matatakutin. Tsaka ikaw ang paborito noon," biro ni Anjo. Seryoso ako, pero pinagtatawanan pa nila ako.
“Gagi,” sagot ko, iritado. "Ano ba talaga ang ibig sabihin ng matanda? At bakit ako lang ang binigyan?" tanong ko sa kanila.
“Pero parang may pahiwatig talaga,” biglang sabi ni Pan-Pan. Lumingon kami lahat sa kanya. Tahimik usually si Pan-Pan kaya weird pag siya ang nagsalita.
“Ewan ko sa’yo, ikaw nga bunso,” natatawang sagot ni Josh Wane. Nakakaasar patulan si Josh, kung hindi lang siya ang pinakamatanda sa amin.
“Uy teka,” bigla kong sambit. “Si Monique at Arienne? Hindi natin sila kasama kanina. Kapag hindi natin nakita ‘yung dalawa, yari tayo.”
Nagkatinginan silang lahat. Kita agad ang worry sa mukha ni Kuya Luiz kahit di siya nagsalita.
“Hayaan mo na muna,” sabi ni Anjo pero halatang siya mismo nag-alala. “Hindi naman bata ‘yon.”
“Pero strict nanay nila,” sabat ni Pan-Pan.
"Matigas kasi minsan si Monique. Siya tuloy laging napapagalitan," napakamot si Anjo.
"Babalik tayo?" tanong ni Pan-Pan.
"Mauna na kayo!" sabay sigaw ng kambal.
“Tsaka si Monique, makulit pero madiskarte,” dagdag ni Josh Ivan, pilit nagpapakalma.
“Relax,” sabi ni Kuya Luiz, pero may mabigat sa tono niya. “Baka nauna pa sila. Hindi ‘yon gagalagala sa dilim.”
Nagpatuloy kami sa paglakad, pero iba ‘yung pakiramdam ko. Pakiramdam ko naulit na namin ‘yung kanto — parehong pader, parehong aso, parehong poste. Simula nung hawak ko ‘tong kuwintas, parang may mali sa paligid.
Palihim kong kinausap ang kuwintas. ‘Ano ka ba talaga?’ bulong ko. May nararamdaman akong kakaiba sa kuwintas simula noong isinusuot ko ito.”
Pagkalipas ng ilang minuto, biglang nagliwanag nang kaunti ‘yung heart-shaped pendant. Hindi sobrang lakas — parang unang hinga bago sumiklab. Napalunok ako.
“Ayos ka lang?” tanong ni Kuya Luiz, agad nakatingin sa akin. Hindi ko alam kung nakita niya.
Tumango lang ako. Hindi ako nagpahalata. Lumapit ulit ako kay kay kuya Luiz, halos pumulupot ako sa braso niya habang naglalakad kami. Hinayaan niya akong kumapit.
Pagkalipas ng ilang hakbang, saka lang ako kinilabutan. Yung mga kasama ko, napapatingin na rin sa paligid — parang napansin nila na parang pabalik balik ang daan.
“Teka, tama ito, dinaraan natin.” Hindi na ako nakatiis.
“Tama naman. Ang tagal na natin sa Brgy. Magiliw. Nandiyan ka na naman, marcus, sa imagination mo,” pagbabara sa akin ni Anjo.
“Tara na.” Iyon na lang ang nasabi ko. Wala akong lakas makipagtalo sa kaniya.
Sa wakas, nakita na namin ang puwesto namin. Doon lang ako nakahinga nang maluwag. May mga tao na. Ramdam ko pa rin ang tingin nila sa amin pero hindi ko na ininda.
Sa bahay na tinutuluyan naming anim, agad kaming nagsipagbagsakan kung saan-saan. Kami kasi ang nagsha-share para mas madali ang practice at communication.
“Gutom na ako,” reklamo ni Anjo. Buti na lang nakapagluto na kami ni Kuya Luiz bago umalis.
Habang naghahain si Kuya Luiz, nakahilata lang ‘yung apat. Tinawag ko sila pero nagkibit-balikat lang. Nagkainan kami pero lahat parang drained.
“Tapos na ako. Pahinga na lang,” sabay bagsak ni Anjo sa couch na parang kama niya.
“Go ahead,” sagot ng kambal, nagsimulang mag-ingay ulit. Si Kuya Luiz, nagtanong-tanong pa pero tahimik lang si Pan-Pan sa sofa, nakapikit.
“Hindi ba tayo aakyat?” sigaw ko.
“Ano sa tingin mo ginagawa namin?” balik ni Josh Wane.
Ayoko na silang patulan. Pagod na ako. Umupo ako, hawak ang kuwintas. Tinitigan ko. Hinimas ko nang paulit-ulit. Hindi ko alam bakit pero parang kailangan.
Sa huli, sinuot ko ulit. Gusto ko lang. Kahit ang dami ko pa ring tanong:
Bakit ako ang binigyan?
Bakit siya naglalakad mag-isa?
Ano ba ‘yung aral na sinasabi niya?
Habang paulit-ulit ‘to sa isip ko, parang may kumislap sa mismong likod ng talukap ko. Hindi ko alam kung imahinasyon lang o paunang sulyap sa kung ano mang paparating.
Hanggang sa mapikit ako.
Nakatulog na pala ako.
BINABASA MO ANG
Six Of Hearts
RomanceAnim na magkakaibigan. Isang pangarap. Isang mahiwagang paglalakbay. Anim na magkakaibigan ang may iisang layunin-ang matupad ang kanilang mga pangarap na maging mahusay sa larangan ng sayaw at pagtatanghal. Ngunit nagbago ang lahat nang hindi sila...
