Chapter 7
Marcus's Pov
Sigaw iyon ni Kuya Luiz, pero sa pandinig ko, parang ibinulong lang—diretso sa loob ng dibdib ko. Biglang humigpit ang paghinga ko, na parang may kamay na humawak sa puso ko at ayaw bumitaw.
Tatlong buwan na kami rito. Tatlong buwang puro gutom, takot, at paulit-ulit na pagsasanay na halos baliin na ang mga buto namin. Akala namin, darating kami rito para tuparin ang mga pangarap namin. Akala namin, mahirap—pero kakayanin. Hindi pala. Hindi sa mundong hindi amin.
At si Pan-pan pa talaga?
“Anong ibig mong sabihin, nawawala?” tanong ko. Pinilit kong pakalmahin ang boses ko kahit ramdam kong nanginginig ang mga kamay ko.
Kagigising lang ni Anjo. Namumugto ang mga mata niya, halatang ilang oras lang ang tulog. “Wala siyang ibang pupuntahan,” sabi ni Kuya Luiz. “Hinanap na namin sa paligid.”
“Baka lumabas lang saglit,” alok ni Josh Ivan, pero may bitak ang boses niya. Kilala ko ang takot na ’yon—’yong takot na kapag may nawalang isa sa amin, baka sunod-sunod na. Sa kanya, mas mabigat iyon. Kapag may nangyaring mali, siya ang unang mawawala sa listahan. Isang maling hakbang lang.
“Na-check na namin lahat,” sagot ni Josh Wane. Walang biro sa tono niya—ibang-iba sa nakasanayan ko. “Hindi siya bumalik magdamag.”
Napalingon silang lahat sa akin. Parang naghihintay ng direksyon. Sagot. Himala. Pero wala rin naman akong maibigay.
Hindi puwede.
Hindi puwedeng mawala si Pan-pan.
Hahakbang na sana ako palabas nang harangin ako ni Josh Wane. “Hanapin natin siya ngayon. Kung maghihintay pa tayo—”
“Iniisip mo pa rin ba ’yon?” singit ni Anjo. “Marcus, baka umalis siya kasi hindi na niya kaya.”
Parang may tumama sa sikmura ko. “Kaya niya,” mabilis kong sagot. “Ang hindi niya kaya ay iwan ang mga kapatid niya. Siya ang maaasahan sa kanila. Alam mo ’yon.”
Pagkawala ng hangin si Anjo. “’Yon nga ang punto! Para tayong laruan dito. Kahit anong gawin natin, parang may humihila pabalik. Pagod na ako. Gusto ko nang umuwi. Gusto ko lang makita ulit nanay ko.”
“Huwag kang sumuko ngayon,” sabi ko. “Kung susuko tayo, mas lalo tayong mawawala. Hindi normal ang lugar na ’to. Hindi normal ang mga taong ’to. At ngayon—isa na naman sa atin ang nawawala.”
“Hawak nila tayo… hawak nila tayo…” paulit-ulit na bulong ni Kuya Luiz. Kita ko kung paano siya lumiliit sa sarili niyang salita, parang sinisisi niya ang sarili sa lahat—bilang kuya, bilang lider, bilang unang pumayag na pumasok kami rito.
May kumislot sa isip ko. Isang alaala.
Si Pan-pan, nakaupo sa gilid ng higaan, hinihigpitan ang sintas ng sapatos niya habang sinasabi, “Sandali lang ’to, Marcus. Para sa kanila.”
Biglang uminit ang dibdib ko—mahina lang, parang hininga. Napahawak ako sa kuwintas nang hindi sinasadya. Akala ko pagod lang.
“Hanapin natin siya,” sabi ko, mas mariin. “Tayo lang ang meron siya rito.”
Walang sumagot. Pero sabay-sabay kaming lumabas.
Hindi na namin namalayan kung gaano katagal kaming naglakad. Putik ang kalsada. Tahimik ang mga bahay. Ang hangin, parang may matang nakamasid. Bawat hakbang, mas bumibigat ang dibdib ko, mas umiinit ang balat ko sa ilalim ng kuwintas.
“Pagod na ako,” bulong ni Anjo. Nanginginig ang tuhod niya.
“Wala tayong oras,” sagot ko. “Magdidilim na.”
“Tangina, Marcus!” sigaw niya. “Hindi ako robot! Huwag kang magpaka-hero!”
“Hindi ako hero!” sigaw ko rin. “Kung may mangyari kay Pan-pan—”
“MARCUS.” Isang sigaw lang ni Kuya Luiz, pero sapat para maputol ang lahat.
Huminto kami. Noon ko lang napansin ang hapdi ng sarili kong mga mata, ang bigat ng paghinga ko. Nang tumingin ako sa kanila, saka ko nakita—namumula rin ang mga mata nila. Pawis na pawis kahit malamig ang hangin. Pare-pareho kaming ubos.
Nakakita kami ng malaking puno at doon sumilong. Tahimik. Gutom.
“Sorry,” sabi ni Anjo, hindi tumitingin sa akin.
“Sorry din,” sagot ko. Totoo naman. Pagod kaming lahat.
Dumating ang kambal, may dalang tinapay at maliit na bag.
“Matagal na naming natatago ’to,” sabi ni Josh Wane. “Tatlong araw na.”
Parang may humigpit ulit sa dibdib ko. Kung ganito na kami kahina—paano pa si Pan-pan, mag-isa?
“Nasaan na kaya siya…?” bulong ko.
At doon tuluyang nangyari.
Uminit ang kuwintas—hindi na mahina. Umilaw ito. Hindi kislap. Liwanag. Diretso. Parang may tinuturo.
“Guys…” Napaatras ako.
Tahimik silang lahat.
Iniisip ko si Pan-pan. Ang pangalan niya. Ang mukha niya. Ang mga kapatid niyang umaasa.
Biglang umilaw ulit ang kuwintas—mas mabilis, mas malakas. Parang may humihila ng hangin sa paligid namin.
“Hindi na ’to aksidente,” bulong ni Anjo.
“Simula nang ibigay ’yan sa’yo,” sabi ni Josh Wane, “may nagising.”
Naalala ko ang matanda. Ang mga salitang binitiwan niya:
Magigising kayo na may aral na bubuo sa kinabukasan ninyo.
“Tara,” sabi ni Josh Wane. “Hanapin natin siya.”
Tumayo kami. Nakagawa kami ng dalawang hakbang—
At bumuhos ang ulan.
Hindi normal. Masakit sa balat, may kasamang init. Ang kulog, parang may halakhak sa loob ng langit. Parang ayaw kaming paalisin ng mundo.
Hindi kami umatras.
Hawak ko ang kuwintas. Mainit. Pumipintig—parang pangalawang puso.
Sa bawat tibok, isang pangalan lang ang nasa isip ko.
Pan-pan.
At alam kong hindi kami hihinto.
BINABASA MO ANG
Six Of Hearts
RomanceAnim na magkakaibigan. Isang pangarap. Isang mahiwagang paglalakbay. Anim na magkakaibigan ang may iisang layunin-ang matupad ang kanilang mga pangarap na maging mahusay sa larangan ng sayaw at pagtatanghal. Ngunit nagbago ang lahat nang hindi sila...
