Six Of Hearts

Chapter 6-Pagsasanay

Chapter 6 – Pagsasanay

Marcus’ POV

Mainit ang hangin pagpasok pa lang namin sa studio. Amoy pawis, goma ng sapatos, at lumang kahoy ang sahig. Isa na namang araw ng pagod na parang walang katapusan.

“Magandang umaga sa lahat!” boses iyon ni Prinsipe Trainor Kenneth—malakas, matalim, parang sasabog naman puso namin sa kaba. Sabay-sabay kaming napaangat ng tingin. Muli, bumigat ang dibdib ng grupo.

Mahigit 300 ulit na naming ginagawa ang choreography. Ramdam ko na ang panginginig ng tuhod ko. Nanlalamig ang sikmura ko sa gutom; kanina pa ako walang kinakain.

“Wala ba kayong mga bibig?” sigaw niya. Habang tumatagal, humihina ang bawat galaw namin. “Walang emosyon! Paano ninyo maaabot ang pangarap niyo kung ganyan?”

Pangarap. Bumalik sa isip ko ang mga poster sa dingding ng kwarto ko—mga idol group na matagal ko nang iniimagine na salihan. Pero ngayong gutom ako at halos di makahinga, parang ang layo-layo nun.

Napatingin ako kay Pan-pan. Paulit-ulit siyang pinabalik sa starting position—limang beses? Sampu? Di ko na mabilang. Bawat galaw niya mabigat, parang may nakapatong na buhangin sa mga balikat.

“Pan-pan, ano ‘yan? Wala sa tono ang katawan mo!”

Ramdam ko ang panginginig ng kamay niya.

“Kaya pa?” mahina kong tanong.

Tumango siya kahit namumula ang mata at halos hindi makahinga. Ganito naman lagi—kahit gustong sumuko ang katawan niya, lumalaban pa rin.

“Kailan ba matatapos ’to? Nagugutom na ako,” bulong ni Anjo, halos pabulong pero puno ng desperasyon. Pareho kami. Sabay kaming nilalamon ng pagod.

“Okay, sapat na!” Sa wakas, huminto rin kami. Ni hindi ko naramdaman ang bigat ng katawan ko nang maupo ako sa sahig; kusa na lang akong bumagsak.

“Wala ako dito bukas,” sabi ni Trainor Kenneth.

Nanlaki ang mata namin. Parang biglang gumaan ang pakiramdam.

“Pero may kapalit. Si Prinsesa Alyanna ang magtuturo sa inyo ng pagkanta.”

Nagkatinginan sina Anjo at Kuya Luiz—kapag tungkol sa pagkanta, parang umaapoy ang mga mata nila.

“Nagkakaintindihan ba tayo?” Naglakad si Trainor Kenneth sa gitna namin, pawis ang shirt niya, pero matatag ang tindig. “Hindi biro ang pangarap ninyo. Kaya bago ako umalis, may sasabihin ako. Makinig kayo.”

Individual Feedback

“Luiz.”

Lumapit si Kuya Luiz, nauutal.

“Magaling ka. Mabilis kang matuto. Pero kulang ang koneksyon ng mukha mo sa sayaw. Damhin mo ang musika—parang buhay ’yan. Emosyon ang naglalagay ng kwento sa bawat galaw. Congratulations.”

Nagpalakpakan kami.

“Anjo.”

Lumapit si Anjo, pilit naglalakad na may angas.

“Great dancer. Parang celebrity ang galaw mo—hindi ko na sasabihin kung sino, baka lalo kang lumaki ulo. Pero bawasan ang yabang at init ng ulo. Lapitin ka sa gulo.”

Nagkatinginan kami—at sabay-sabay napatawa nang palihim.

“Josh Ivan.”

Lumapit si Josh, pawis pa rin.

“Magaling ka. Pero pag ikaw ang nagha-handle ng blocking, nalilito ka minsan. Ayusin mo lang. Good job.”

“Josh Wane.”

“Pinakamagaling. Perfect ang performance mo. Congratulations.”

Kinakabahan ako. Ako na lang kasunod.

“Marcus,” tawag niya. Huminga ako nang malalim.

“You’re the youngest, right?”

Tumango ako.

“And the leader?”

Tumango ulit ako.

“Sa’yo nakasalalay ang disiplina ng grupong ito. Solid ang leadership mo. Magaling ka. Pero hindi lang sayaw ang haharapin ninyo—may kanta, rap, at formasyon.”

Tumingin siya sa amin, isa-isa, parang tinatandaan ang mukha.

“Kaya ang bagong goal ninyo… ‘Six of Hearts’ boy band.’”

Parang may kumalabog sa dibdib ko. Ilang beses ko iyon binalikan sa isip.

Boy band.

Pangarap ko iyon noon pa—pero ngayon parang totoo na.

Sunod si Pan-pan. Kita ko kung paano siya hindi mapakali, kung paano kumapit ang kamay niya sa laylayan ng shirt niya. Takot, excitement, pag-aalinlangan—lahat sabay-sabay sa mukha niya.

“Pan-pan,” sabi ni Trainor Kenneth, mas malumanay kaysa kanina. “Baka akala mo lagi kitang pinupuna. Pero noong nakaraang linggo… pinahanga mo ako. Ang laki ng improvement mo. Congrats.”

Tumayo kami at nagpalakpakan. Nakita kong nangingilid ang luha niya.

“Kung iniisip mong mahina ka—hindi totoo ’yan. Nararamdaman ko ang puso mo sa sayaw. Kaya wag kang bibitaw.”

Hindi ko napigilang yakapin si Pan-pan. Ramdam ko ang paghikbi niya sa balikat ko. Si Pan-pan—na halos walang sumusuporta sa kanya kundi nanay niya—ngayon lang umiyak nang ganito.

Biglang sumigaw si Anjo:

“RANK SIX!”

Nagulat kaming lahat.

Tumingin si Trainor Kenneth sa amin at nagpatuloy:

“Rank six – Pan-pan.”

Nakita kong natigilan si Pan-pan, pero tiningnan niya kami at pilit na ngumiti.

“Rank five – Luiz.”

“Rank four – Anjo.”

“Rank three – Josh Ivan.”

“Rank two – Marcus.”

“Rank one – Josh Wane.”

“Congratulations,” sabi ni Trainor Kenneth bago tuluyang lumabas ng studio.

Pagkaalis niya, tahimik lang kami. Pagod, gutom, hingal… pero may kakaibang kaba sa dibdib.

Six of Hearts.

Pangarap na hindi na lang iniimagine—unti-unti nang nagiging totoo.