Six Of Hearts

Chapter 4-Unang Pagsubok

Chapter 4 - Unang Pagsubok

Marcus' POV

Ang aming Prinsipe Trainor na si Keneth ay biglang tumalikod sa amin matapos ang huling ensayo. Akala namin siya na ang pinaka-strikto sa lahat, pero ngayong naramdaman namin ang pamamalakad ni Princess Sherlyn-mas matindi pa pala. Hindi lang dahil manager siya. Mas dahil walang takas ang tingin niya sa amin, parang kahit buntong-hininga namin may kapalit.

Araw-araw pa rin ang pag-jogging, stretching, at kung anu-anong pinapagawa. Hindi ko alam kung fitness camp ba 'to o audition para sa military.

"Kaya pa?" sigaw ni Princess Sherlyn, hindi man lang humihinga.

"Kaya pa!" sigaw naming lahat pabalik, kahit kalahati sa amin halos bulong na lang 'yon. Ang sabi, disiplina. Ang nararamdaman ko, parusa.

Pumikit ako sandali. Tumutulo ang pawis sa sentido ko, maalat sa labi, tapos nanginginig ang tuhod ko. Pero hindi puwedeng magreklamo. Isa lang ang reklamo, baka doblehin pa.

"Sana magsilbi itong aral sa inyo. Kailangan n'yo ng lakas at determinasyon. Mahalaga ang disiplina sa sarili," aniya, habang seryoso nakatingin sa amin. "Anyway, nakaligtas kayo sa unang gawain."

"May susunod pa ba?" tanong agad ni Josh Ivan-mali ang timing, as usual.

"Oo. Bakit? Susuko na kayo?" Ang tingin ni Princess Sherlyn, parang kaya niyang tunawin si Josh Ivan sa kan'yang mapanlisik na mata. Si Josh Wane naman, natawa pa nang mahina. Gusto ko siyang batuhin ng sapatos. Para talagang kambal sila 'yung isa ang sasabit, pero pareho kayong mapapagalitan.

"We're not playing here. We're not going to waste time for nothing. Naiintindihan n'yo ba?" Halos walang kumurap. Tahimik ang lahat. Nakakatakot ang bawat salita.

"Alam kong pagod at gutom kayo," dagdag niya. "Since unang araw n'yo pa lang, kalahating araw lang muna ang training. Pero bukas at sa mga susunod-mas matindi."

Parang biglang nag-iba ang simoy ng hangin.

"Makakabalik na kayo sa sign room," sabi pa niya. "Reminder: hindi ito tulad ng nakasanayan n'yong mundo. Walang lalabas nang hindi alam ni Princess Alyza. Nagkakaintindihan ba tayo?"

Tumango lang kami. Nang makalayo na sila, doon lang kami nakahinga nang sabay-sabay.

"Bumalik na tayo sa loob," mahinang sabi ni Kuya Luiz. Pero sa bawat hakbang, ramdam ko ang pagtutol ng kalamnan ko. Ang bigat ng braso ko, parang magkakasakit ako.

Pagdating sa sala, napahiga agad sa carpet si Anjo, nakatagilid at nakapikit.

"Teka," bulong niya, pero narinig naming lahat. "Bakit tayong maglalaban sa pagkanta at pagiging rapper? Hindi naman tayo singer o rapper."

"Baka may kinalaman 'yon sa tinanong kanina," sagot ni Kuya Luiz habang pinupunas ang pawis gamit ang laylayan ng shirt niya. "'Di ba, tinanong tayo individually kung ano gusto natin? Si Pan-pan daw magaling mag-rap. Sina Anjo at ako, kumakanta. Kayo ng kambal, sa sayaw."

"So... ibig sabihin, sasali din tayo sa pagkanta at pagra-rap?" tanong ni Anjo, napadilat.

"Ganito kasi 'yon," sabi ko, pero hindi ko naituloy kasi napaubo ako sa pagod.

"Naku, hindi!" singit niya agad. "Parang hindi ko kaya. Ang hirap mag-rap!"

"Malamang hindi naman lahat ipipilit," sagot ko rin, kahit hindi ako sigurado. "Baka singing and dancing lang tayo."

"Sana ngayon lang," bulong ni Anjo. "Sumayaw na nga lang tayo, frustrated pa tayo."

"Challenges 'to para sa atin," si Kuya Luiz ulit, pero halatang pilit ang tono. "Baka tinutulungan tayong tuparin 'yung pangarap natin."

Josh Wane biglang umirap. "How can you say na challenges to us twins? You saw them kanina. They're too strict."

"That's for us," sagot ko.

"For us? Naririnig mo ba sarili mo?" tumingin siya sa akin, nakataas ang kilay. "Bunso ka kasi."

"Teka," napalingon ako. "Anong kinalaman ng pagiging bunso ko?"

"Hindi tayo nag-aaway," suway ni Kuya Luiz, pero halatang mainit na naman ang ulo ni Josh Wane. "Pagod lang tayo."

"I'm hungry," biglang sabi ni Pan-pan, sabay upo sa sahig na parang wala siyang nararamdaman. "Anong kakainin natin?"

Napatingin kami sa kanya. Kilala namin siya-kung may tensyon, babawiin niya sa pagkain. At oo, effective. Kahit si Josh Ivan natahimik.

Ako at si Kuya Luiz ang nagluto gamit ang laman ng fridge. Adobong baboy-pinakamadali, at medyo comfort food. Habang naghihiwa siya ng bawang, naamoy ko na agad ang alat at asim ng toyo't suka. Kumakalam na sikmura ko.

Pagkaluto, halos hindi na kami nag-usap. Kumain kami. Tahimik pero malalim ang paghinga ng bawat isa, parang nandun lahat ng saloobin sa pagitan ng kagat at lunok.

Pagkatapos, apat sa kanila ang nagligpit. Kami ni Kuya Luiz, nakaupo sa gilid, parang parehong lutang.

"Gusto ko nang umuwi," bulong ni Pan-pan, na umupo sa tabi ko. Hindi siya nakatingin sa amin. Nakayuko lang, nakahawak sa tiyan niya kahit busog na siya.

"Sige, paano tayo aalis?" Bang! Si Josh Wane na naman. Gano'n siya-laging may kontra.

Napapikit si Anjo, parang binibilang hanggang sampu bago magsalita.

"Ang tanging makakatulong sa'tin," sabi niya, "ay 'yung matandang babaeng nabangga ni Marcus."

"Ayan, Anjo," sabat ni Josh Ivan. "Paano?"

"I don't even know, Josh!" halos pumutok na ang boses ni Anjo. "Kung alam ko lang kung nasaan siya, akala mo tatagal pa ako dito? Feeling ko hinubaran na tayo-'yung tingin nila sa atin parang tatadyakan na lang kung pumalya tayo. Gusto ko silang sapakin isa-isa, pero iniisip ko pa rin tayo."

Tahimik kami sandali. Kahit si Josh Wane, napayuko.

"Hindi ito ang tamang panahon para magsisi," sabi ko, kahit ako mismo walang kasiguruhan. "Sumunod muna tayo."

Sabay silang napalingon sa akin.

"Sa tingin n'yo," patuloy ko, "may silbi bang mang-away o tumakbo nang wala tayong alam? Hindi nga natin kabisado kung nasaan tayo."

"Eh paano kung wala talagang daan pabalik?" tanong ni Pan-pan, mahina. "Paano 'yung pamilya ko? 'Yung aso ko? 'Yung... sarili kong kwarto?"

"Hindi ko rin alam," amin ni Kuya Luiz. "Pero kung susunod muna tayo, baka sakaling... mapaamo natin sila. O makakuha ng palatandaan."

"Na-stress lang ako," sabi ni Anjo, nakatalikod na sa amin. "Ang hirap maghintay kapag walang sagot."

"Ako rin," dagdag ni Pan-pan.

"Wala ring mangyayari kung tuluyan nating ubusin sarili natin," dagdag ko. "Hindi natin alam kung kailan tayo makakabalik. Tanging 'yung matanda lang ang may alam. Sana lang... magpakita siya."

Napatingin ako sa kamay ko. Hindi ko alam kung pawis pa rin o nanginginig na lang.

Pagpasok namin sa kwarto, isa-isa kaming lumapit sa mga kama. Walang nagsalita. Naririnig ko lang ang tunog ng mga higaan, langitngit ng sahig, at marurupok na hingang nanginginig.

Malapit na ako sa higaan ko. Tanghali pa lang, pero parang gabi na sa bigat ng katawan ko. Parang may kumot na usok sa dibdib ko-hindi ko alam kung pagod, takot, o lungkot.

Humiga ako. Pumikit.

Sana... kahit sa panaginip, makauwi muna ako.