Chapter 8
Marcus’s POV
Natigilan kami nang makita namin si Pan-Pan na nakatayo sa harap namin. Parang hindi totoo. Huling alaala ko—nagsisiksikan kami sa ilalim ng malaking puno habang bumubuhos ang ulan. Lumingon ako sa paligid. Hindi ito ‘yung lugar na ‘yon.
“Nasaan ba tayo?” tanong ko, pilit na pinapakalma ang boses ko.
“I don’t know,” sagot ni Pan-Pan, humahabol ang hininga. “May butterfly lang akong nakita. Ang ganda ng kulay… parang dinadala ako. Hindi ko namalayang napalayo na pala ako.”
Napapikit ako. Ang hilig talaga ni Pan-Pan magpadala sa kung anu-ano—parang lagi siyang sumusunod sa sariling mundo.
“Pinag-alala mo kami,” sabi ko. “Akala namin tumakas ka nang hindi nagsasabi.”
Biglang sinipa ni Anjo si Pan-Pan. “Iyan ang kabayaran sa pagkakasapak sa akin ni Marcus,” aniya, sabay tawa.
“Hoy!” protesta ni Pan-Pan, pero kita kong bahagya siyang napahiya.
“Nasaan ba talaga tayo?” singit ni Josh Ivan, halatang kinakabahan.
“Dito kayo sa Paraiso 2,” sagot ni Princess Alyza. Napalingon kaming lahat. Teka, anong ginagawa niya dito? Paano niya nalaman kung nasaan kami?
“Anong… ginagawa mo dito?” bulong ko, pero parang narinig niya.
“Nagtataka kayo kung bakit ako nandito,” sabi niya, malamig ang tono. “Huwag kayong sumubok tumakas. Kahit saan kayo magpunta, mahahanap ko kayo.”
“Bakit mo kami pinapahirapan?” tanong ni Josh Wane. Kita kong nanginginig ang kamay niya—bumaba ang tingin niya sa bulsa niya, hinahawakan ang lumang larawan ng kapatid niyang babae. Napahigpit ang hawak niya, para bang nagpapaalala sa sarili kung bakit siya lumalaban.
Tumingin si Alyza sa amin, isa-isa, parang sinusukat ang tibay namin.
“Hanggang ngayon, hindi niyo pa rin naiintindihan na parte ito ng kinabukasan niyo. Sa totoo lang…” Huminga siya nang malalim. “Isa kayong malaking talunan.”
Parang may humampas sa dibdib ko. Napayuko si Pan-Pan. Si Anjo naman—umangat ang kilay, pero halata sa ngiti niya na pilit iyon. Defense mechanism.
“Akala ko gusto niyong maabot ang mga pangarap niyo,” dagdag ni Alyza.
“Siyempre naman! Sino bang ayaw umangat?” sabat ni Anjo, pero lumapit na naman siya, sinusubukan siyang biruin. Kahit ako, alam kong hindi iyon totoong tapang—panakip lang sa takot.
Tinumba siya ni Princess Alyza—walang effort, walang pakialam. “Hindi ako nandito para sa ganyan. Lalo na sa’yo.”
Kumunot ang noo ni Anjo. Mahina niyang bulong, “Hindi na mabiro, joke lang ‘yon…”
“Kung sa tingin mo madadala mo ako sa charm mo, gaya ng ginagawa mo sa ibang babae—‘wag mo subukan,” dagdag ni Alyza.
“Unfair naman,” bulalas ko, hindi ko na napigilan. “Paano kami matututo kung hindi namin alam ang nangyayari?”
“Isn’t this enough, Marcus?” malamig niyang sagot. “Akala ko magaling kang leader.”
Para akong na nanghina.
Hindi ako nakapagsalita.
“Kung hindi kayo matututo sa mga itinuro namin,” tuloy niya, “hindi kayo makakatakas. Hindi kayo handa. Hindi niyo kayang harapin ang mundo na gusto niyong pasukin.”
Nagkatinginan kami. Wala kahit isa ang umimik.
“Kung gusto niyong malaman ang future na gusto niyong abutin—follow me.”
Sinundan namin siya papunta sa isang palasyo. Ang taas, ang liwanag, ang engrande—pero sa kabila ng ganda nito, ramdam ko ang bigat sa dibdib ko. Parang may mangamba akong nadarama.
Pag-upo namin, biglang nawala si Alyza.
“May nararamdaman akong kakaiba…” bulong ni Josh Ivan.
“Ayan na naman si kambal,” sagot ni Josh Wane, pero halatang pareho silang kinakabahan.
“Mukhang gets ko na,” sabi ko. “Makakaalis lang tayo kapag may natutunan tayo. At ‘yung lesson na ‘yon… may kinalaman sa pangarap natin.”
“Panoorin ito,” utos ni Alyza nang bigla siyang bumalik. May hawak siyang malaking dahon—kumikislap ang mga ugat nito, parang buhay.
“Sabihin niyo sa akin ang lahat ng makikita niyo,” sabi niya, bago kami iniwan.
Sabay-sabay kaming tumingin.
At doon ko unang naramdaman ang totoong bigat ng pangarap.
Ipinakita ng dahon ang buhay ng dancers, singers, rappers—lahat sumusubok, lahat lumalaban. Nagtitiis ng criticism, rejection, pagod, takot. Hindi ito basta talent. Ito ay tibay. Disiplina. Katapangan.
“Mahirap pala…” bulalas ni Anjo. Hindi siya nag-joke. Totoo ‘yon.
“Tayong anim… hindi natin ‘to naranasan,” dagdag niya. “Konting practice lang, konting contest… tapos talo agad.”
“Sa wakas,” asar ni Josh Ivan, pero mahina, parang may iniisip din siya.
“Teka…” sabi ko. “Ibig sabihin… mag-a-audition tayo?”
Napatigil sila. Si Pan-Pan, napakagat-labi.
Si Josh Wane—malinaw ang takot sa mukha.
“Marcus,” bulong niya. “Sa totoo lang… kinakabahan ako. May mga nakita kaming nag-audition—may grupo sila. Skillful. Organized. Tayo? Para lang tayong naglalaro.”
“Parang hindi ako sang-ayon diyan,” sabat ni Anjo, pero halatang pilit ang tono. “May grupo na tayo. Hindi tayo paghihiwalayin…”
Pero wala sa amin ang sigurado.
Nawala ang palabas. Isang malalim na katahimikan ang bumalot sa amin.
“Una pa lang ‘yon,” sabi ni Alyza, na muling nagpakita. “Marami pa kayong makikita. At kung matigas pa rin ang ulo niyo…” ngumiti siya, pero hindi mabait na ngiti—“marami pa kayong dadaanan.”
“Teka…” tanong ko, halos pabulong. “Hindi na ba tayo babalik sa dati?”
“Tapos na ang una ninyong misyon,” sagot niya. “Nandito na kayo.”
Sabay na sumigaw ang kambal, “Ano?!”
“Ibig sabihin… may susunod pa?” tanong ko.
Tinawanan lang niya kami.
“Depende kung magmamatigas kayo. Eat and rest. I know you wasted your time looking for Pan-Pan.”
Tinalikuran niya kami. Naiwan kaming nakatulala.
“Kain na tayo,” sabi ni Kuya Luiz. “Tsaka magpahinga.”
Tahimik kaming sumunod.
Sa unang pagkakataon… hindi ko alam kung leader pa ba talaga ako.
BINABASA MO ANG
Six Of Hearts
RomanceAnim na magkakaibigan. Isang pangarap. Isang mahiwagang paglalakbay. Anim na magkakaibigan ang may iisang layunin-ang matupad ang kanilang mga pangarap na maging mahusay sa larangan ng sayaw at pagtatanghal. Ngunit nagbago ang lahat nang hindi sila...
