AMARİS

Eksik şiir

300 YORUM SINIRI VAR.

100 VOTE

KİTAP INSTAGRAM HESABI: rozemiyy

Sınır dolmadan bölüm gelmeyecek. Kitabın okunmasının artması için edit yapabilir misiniz. Yapanlar lütfen beni etiketlesin..

Hepinize iyi okumalar 🦋

Benim ilacım dudaklarnda saklı...

Ateşin varisi Poyraz olabilir miydi?

O masada onun da kırmızı bültenle arandığından bahsetmişlerdi. Kimdi bu adam?

Kılıç'la olan bağını deli gibi merak ediyordum.

Gözlerimi televizyondan çekerek Alena ve Cihan'a doğru çevirdim. Yüzlerinde hiç bir ifade yoktu bomboş bakıyorlardı. Duvara bakar gibiydiler.

Katil olabilir miydi?

Sende katilsin. Bir zamanlar sevdiğin adamın katili.

Sahte bahis şirketi olduğunu biliyordum fakat örgüt veya bir kurul çok daha büyük şeylerdi.

Huzur bulmaya geldiğim bu şehir de bu adamlarla tanışacağım aklımın ucundan dahi geçmemişti.

Ve en önemlisi ben bu adam sayesinde yıllardır görmediğim babamı görmüştüm. Onunla yeniden karşı karşıya gelmek, içimde yıllardır köşe de bekleyen o kız çocuğunun en büyük dileğiydi.

Saniyeler, dakikalar geçti. İçerden çıkmasını beklediğimiz ikili hala çıkmamıştı. İçerde duyduğum iki ismin kim olduğun deli gibi merak ediyordum.

Adam Elif ve Nihat'ın oğlu değilsin demişti.

Poyraz ailesiyle görüşmüyordu bunu kendisi söylemişti. Gözlerimi birkaç saniye etrafta gezdirdim.

Onur ve Barkın tekli koltuklar da otururken, Cihan ve Alena yan yana oturuyorlardı. Ben ise onların sol tarafında Ardıç'ın yanında oturuyordum. Derin bir nefes alıp verdim. "Elif ve Nihat kim?"diye sordum.

Alena sinirli bir ses tonuyla"Poyraz'ın annesi ve babası"dedi.

"Sizin de amca ve yengeniz"dedim.

"Değil"dedi.

Poyraz ve Cihan kuzendi. En azından ben öyle biliyordum.

Alena'dan daha da öfkeli ses tonuyla Cihan "o orospu çocuklarıyla benim kardeşimin bir bağı yok"dedi.

Daha fazla soru soramamıştım. Çünkü ikisi de çok sinirliydi.

Yaklaşık iki saat boyunca Poyraz ve amcası o odadan çıkmadılar. En sonunda dayanamayan Alena sitem dolu sesiyle
"Meraktan çatlayacağım"dedi.

"İnsanın başına ne gelirse meraktan gelir"diyen Ardıç ortamdaki rahat tek insandı.

Dıştan görüntü olarak ortamdaki en uysal insan o ve Onur olarak gözüküyordu.

"Çıkarlar birazdan"diyen Cihan masanın üzerinde duran telefonu cebine atarak. Gözlerini karşısındaki Ardıç'a doğru çevirdi.

"Biz bugün eğitim kampına gidemeyeceğiz. Yapılması gereken birkaç iş var git hallet"dedi.