Neva/Gerçek Ailem

44.bölüm

"Seni Ömere verelim mi?"

"O kim ki?..."

"Yok ya.Onun adı Ömer,alır seni döver."Azat abim kahkahayı bastığında yüzümü buruşturdum.

Geldiğinden beri saçma sapan espiriler yapıyordu.

Bir ara telefonumdan Hazarın numarası olup olmadığına bakmak istemişti ama zorla izin vermemiştim.

Gerçekten Agir abim öğrense daha az stres yapardım.

"Azat,yeter bu kadar.Neva gidiyorsun kalk"Kunt abime dönerek kaşlarımı çattım.

"Niye ben gidiyorum ki?Daha 1 haftam dolmadı."dediğimde kahvesinden bir yudum aldı."Baban çağırıyor.Hem benim de İstanbula gitmem gerek."

Oflayarak ayağa kalktım."Herşey beni bulsun zaten!"

****

"Neden bize söylemedin?"

"Yoksa öğrenmesek hala söylemeyecekmiydin,Neva?"

"Aşk olsun,kalbimizi ğırdın."

Eve Azat abimin uğraşları sonucu gelmek zorunda kalmıştım.

Şuansa salonda babamlar tarafından sorgudaydım.

Ve artık söyledikleri yüzünden canım sıkılıyordu.

Sevmek suçmuydu ya?

Görende sanki biriyle yatıp kalkmışım sanar!

"Hazar'a bak sen!Resmen kızımı yü-"

"Ya yeter!"diye sonunda bağırdım.

Sinirden gözlerim dolmuştu artık.Hızlı-hızlı nefes alıp veriyordum."Ne bu kadar abartıyorsunuz ki?!"

"Ne demek neden bu kadar abartıyoruz?Benim biricik kızımı elin adam-"

"Ya size ne!Bıktırdınız artık beni!Hepiniz!"

"Azat abim bir yandan,siz bir yandan,Kunt abim bir yandan!İnsanım ben ya!"

"İstediğim kişiyle sevgili olurum.Buna kimse karışamaz!"

Babam kaşlarını çatarak ayağa kalktı."İstediğinle sevgili olamazsın,Neva.İtin,kopuğun tekiyle beraber olsan,göz yumacağımı mı sanıyorsun?"

"Aklım o kadarına yetiyor benim!"

"Aklın o kadarına yetseydi,arabanın bagajına gizlice girmezdin."Ali abimin söyledikleriyle artık taşmıştım.

Tunahanların evine babamın bagajına saklanarak gittiğim günü vurguluyordu.

"Herkes hata yapar!"

"Senin hataların bitmiyor ama Neva!"Agah abimin konuşmasıyla ağlamaya başladım.

"Bundan önce niye yoktunuz?!O zaman kimlerle takıldığımı biliyormuydunuz?!"dediğimde hepsi susdu.

Alayla gülerek"Ah pardon,siz beni guya bulamıyordunuz.Koskoca Mardin ağası kızını bulamıyordu!"diye bağırdım.

"Bana araba çarptığını bile bilmiyordunuz!Üzüldüğün günlerde yanımda siz yoktunuz!"

"Ne varmış birazcık mutlu olduysam."kısık çıkan sesimle onlara baktım.

Ağladığım için onları bulanık görüyordum.