Forbidden Relationship (Forbidden Series #3) (Completed)

Chapter 6

"Seryoso ka ba talaga rito?" kinakabahang tanong ni Sovie sa akin nang makita niya ako sa tapat ng kanilang maliit na bahay.

Similar to the other day when I expressed my desire to understand her daily struggles as someone less fortunate. However, I don't truly believe she is impoverished since she is still able to pursue her studies.

"Who are you with in there?" I inquired.

"Si Kuya lang," sagot niya. "Pero 'wag kang mag-alala. Wala naman 'yong pake sa mga nagiging bisita ko. Lalo na kapag nalaman niyang mayaman ka."

"Why? What's wrong with being rich?" I asked again.

Nagkibit siya ng kaniyang balikat. "Ayaw niya lang sa mayayaman. Katulad nung isa niyang ka-tropa na palaaway." Umirap siya sa huling sinabi.

"Are you surrounded by people who love to fight?" I laughed at the question.

"Hindi naman. 'Yung tatlo sa kaibigan ni Kuya, talagang palaaway," sagot niya. "Tara na nga rito sa loob, naiinitan ka na. Tingnan mo 'yang balat mo, namumula na kaagad."

I glanced at my arm, already reddened by the morning sun, as I trailed behind Sovie into their home.

Upon entering, I was greeted by the sight of their disorderly house. A man sat on a worn-out sofa, engrossed in eating and scrolling through his cellphone.

Masama kaya 'yung kumakain habang nag-ce-cellphone. 'Yun ang sinabi ng teacher ko noong elementary na hanggang ngayon naaalala ko pa rin.

The man glanced up at me, his expression shifting to a frown upon observing my green dress adorned with a floral design. Bumaba ang tingin ko sa aking dress. Hindi naman siguro akong mukhang flower base.

Sovie held my arm before facing the man. "Kuya, si Aphle nga pala, kaibigan na kaklase ko," pagpapakilala niya sa akin. "Aphle, si Kuya Zhack, kuya ko."

The man simply nodded at me before redirecting his attention to his cellphone. A sense of disappointment washed over me, as he didn't even give me a chance to smile at him before looking away.

"Kung magliligpit ka na, Sovie. Bilisan mo, pupunta sina Daniel dito," sambit ni Zhack.

Dapat ko ba siyang tawaging Kuya? Tutal Kuya ang tawag sa kaniya ni Sovie. Ang sabi ng teacher ko noong elementary, dapat palagi kong tinatawag na Ate o Kuya ang isang tao kapag nakakatanda sila sa akin kahit isang taon lang.

"Pupunta na naman ang mga palamunin." Umirap si Sovie bago mag-umpisang magdampot ng mga kalat.

I mimicked her actions, prompting her to laugh as she noticed my unfamiliarity with this specific task. "'Wag mo 'kong rereklamuhan kapag napagod ka mamaya, ah." Natatawa niyang sinabi.

"Bakit? Anong oras ka ba natatapos sa paglilinis?" tanong ko habang nilalagay sa isang black bag ang mga kalat na nadadampot ko.

"Hapon or gabi," nangingiti niyang sagot.

I lost my excitement when she said that. I turned to her and she was still smiling. "Ikaw nagsabing gusto mong maranasan ang ginagawa ko araw-araw, 'di ba?" Tumatawa niyang tanong. "Ayan, mararanasan mo na rin."

"Seryoso ba ang hanggang hapon?" tanong ko. Tumango siya. "Hindi naman kalakihan itong bahay ninyo, ah. Paano ka ba maglinis? Sa amin kasi, ilang oras lang ang mga maid maglinis kahit malawak ang bahay namin."

Tumawa siya saglit bago sumagot. Tumingin siya saglit sa kaniyang Kuya na nakatingin na pala sa akin. Umirap siya nang mahagip ko ang kaniyang tingin.

"Hindi na kasi ako araw-araw nakakapaglinis, lalo na kapag may quiz. Minsan kasi pagod na akong galing school kaya nagpapahinga na lang ako," sagot niya. "Sina Mamamay pwesto sa palengke, si Papa naman nagpapasada, hindi na nagagawang maglinis dahil pagod na rin. Syaka obligasyon ko 'to bilang babaeng anak."