Forbidden Relationship (Forbidden Series #3) (Completed)

Chapter 41

"Sinong nakita mo?" Gulat na tanong sa akin ni Ate Grapes nang makauwi ako at masabi ko sa kaniya ang nangyari tungkol sa pagkikita namin ni Yhael.

Hindi pa ako sure kung si Yhael ba talaga iyon dahil hindi naman siya ganoon noong huli naming pagkikita. Pero... umaasa akong siya iyon.

Na buhay pa rin si Yhael. Na buhay pa rin ang lalaking mahal ko.

"H-How?" Nauutal na tanong ni Ate dahil maging siya ay hindi makapaniwala. "I mean, pareho nating nakita na nalaglag siya sa bangin habang nag-aagaw buhay siya. Kaya paano?"

Paulit-ulit akong umiling dahil maging ako ay hindi na alam. Halo-halong emosyon ang nararamdaman ko. Magkahalong saya, lito, at pangamba.

"Sure ka bang si Yhael?" Nawala ang ngiti ko sa tanong niyang iyon. Natahimik kaming dalawa.

Bumaba ang tingin ko sa sahig ng kaniyang kwarto. Narinig ko ang pagbuntong hininga niya bago ako nilapitan at hinawakan ang dalawa kong kamay.

"Hindi sa gusto kong malungkot ka, pero kasi, Aphle, parang ang labong mabuhay ang isang tao sa ganoong pangyayari."

Hindi ako makatingin sa kaniya. "Isa pa, may mga magkakamukha talagang tao sa buong mundo... who knows, baka isa siya sa mga kamukha ni Yhael."

Bumagsak ang luha ko. Pinagsamang stress sa school at pagkabigo iyon. Umiling ako habang blurry ang aking paningin. "Hindi ako pwedeng magkamali, Ate... a-alam ko... si Yhael 'yon."

Dumapo ang tingin ko kay Ate Grapes. "Alam kong siya iyon, Ate," iyak ko. "Hindi ako pwedeng magkamali."

"A-Alam kong iba 'yung paraan ng pagtingin niya sa akin kanina pero..." Tinuro ko ang puso ko. "Alam nito kapag nasa harap ko si Yhael. Kay Yhael ko lang nararamdaman ang ganoong pakiramdam, Ate. Kaya hindi pwede..."

Hinila ako ni Ate Grapes para sa mahigpit na yakap. Malakas akong umiyak sa kaniyang balikat.

"The truth is… the heart is a traitor," she whispers.

I don't realize I've fallen asleep on Ate's shoulder while crying. I only wake up when I hear shouting outside the room.

I sit up and reach for Ate Grapes' mini mirror on the side table. I stare at my swollen eyes before putting it down.

I sigh when I hear Ate Grapes' voice again—this time coming from outside her room, where I am.

I cover my ears with a pillow as she shouts again, even louder.

I thought that if I fell asleep, the image of Yhael would fade from my mind. But it doesn't.

I wipe away the tears that fall from my eyes again. "What is it, Aphle?" I whisper to myself. "Ate Grapes is right. Maybe he just looked like Yhael. You saw how Yhael died—so how could he be here?" I cry softly.

I try to forget the day I saw someone who looked like Yhael. I haven't seen him again in the weeks that follow.

But sometimes, my eyes feel restless—like they're searching for something. And when I ask myself what—or who—I'm looking for, I can't answer.

Someone taps me, and I see Gino. He's just come from the cafeteria.

"Why are you blocking the hallway?" he asks.

He offers me a sandwich, but I don’t take it. "Nothing," I reply curtly.

I start walking into our building. Gino follows behind, munching noisily on his food.

"I've noticed something about you, Aphle," he says once he catches up.

"What is it?"

"You're often absent-minded. Are you okay?" he asks, worry in his voice.