Forbidden Relationship (Forbidden Series #3) (Completed)

Chapter 53

CHAPTER WARNING: This chapter contains intense depictions of physical abuse, torture, attempted sexual assault, and emotional trauma. Reader discretion is strongly advised.

Ipinautos ni Ma'am Sabby na ikadena ako sa gilid ng bahay habang nakatayo. Kaagad na sumunod ang mga tauhan niya upang pagtulungan ako dahil nagpupumiglas na ako.

Matagumpay nila akong naikadena. Lumapit si Ma'am Sabby sa akin. Walang tigil ang mga luha ko.

As soon as she gets close to me, she suddenly slaps me again. I can’t fight back. I can’t even dodge because both of my hands are chained.

Ma’am Sabby is absolutely delighted to see me suffering.

She grabs both sides of my face. "Poor you. No one wants to help you. You have no allies here."

I know that. Everyone here works for her. And they follow every word she says.

She’s about to slap me again when her phone suddenly rings from inside her purse. She pulls it out and checks who’s calling.

I plan to scream the moment she answers the call. Maybe it’s Lei—maybe I can ask her for help.

Ma’am Sabby glares at me. "I’m not stupid, Poniente," she says sarcastically. "Cover her mouth!" she orders sharply, and one of her men obeys immediately.

He covers my mouth before Ma’am Sabby answers the call.

"Yes, Lei?" she says.

I try to pull the cloth away from my mouth, but the man just presses it down harder. It’s like he wants me to swallow it.

"What? I don’t know. I haven’t gone back to the mansion since last week," she lies.

Naglakad siya palayo. Sinenyasan niya ang leader ng mga kalalakihan na ito na muna ang bahala sa akin. Tumango naman ang lalaki.

Nang makalabas ng abandonadong bahay si Ma'am Sabby ay pinakawalan nila ako at binalik sa pwesto ko kanina at muling kinadena ang mga kamay at paa ko.

Wala akong tigil sa pag-iyak dahil sa pisikal na sakit na aking nararamdaman. Bigla akong sinampal ng leader nila nang makalapit ito sa akin.

"'Wag ka ngang puro iyak. Nasusura ako sa pag-iyak mo!" Sigaw nito sa akin. Mas lalo naman akong naiyak.

Sasampalin sana ulit ako ng lalaki nang pigilan siya ni Eros. "'Hayaan mo na. Baka sensitive lang." Pagrarason nito.

Marahas nitong tinanggal ang pagkakahawak sa kaniya ni Eros. "Sensitive, sensitive. Mamamatay ka rin naman mamaya o bukas." Sinabi nito.

Bumalik sila sa kani-kanilang pwesto at hindi na ako pinansin. Tahimik na lang ang ginawa kong pag-iyak dahil baka saktan na naman ako ng leader nila.

Pagdating ng tanghali ay binigyan ulit nila ako ng pagkain. Sa totoo lang nagugutom na talaga ako dahil wala silang binigay na almusal sa akin. Utos daw ni Ma'am Sabby.

Lumapit si Eros at siya ang naglapag ng pagkain sa harap ko. Kahit hindi niya ipakita alam kong naaawa rin siya sa akin.

Marahas niyang kinuha ang nakakadena kong kamay bago niya tinanggal doon ang kadena. Walang pasabi siyang umalis nang makalaya ang mga kamay ko.

Lihim akong napangiti ng maliit dahil hindi na ako mahihirapan sa pag-kain.

Pagdating ng hapon ay biglang bumagsak ang malakas na ulan. Pumapasok dito sa loob ang malamig na hanging dala ng ulan. May bagyo ata.

Nag-iinuman ang mga lalaki habang tahimik akong nakahiga sa maruming sahig. Gusto kong matulog para makapagpahinga naman ang isip ko.

Wala naman akong ginagawa pero parang pagod na pagod ako.