Forbidden Relationship (Forbidden Series #3) (Completed)

Chapter 35

Why are there things we're not meant to know? Most people would say it's better to stay in the dark than be hurt by the truth.

I understand Yhael. He just doesn't want me to get hurt, so he keeps things from me. He's also afraid of what might happen if I find out the secret he's hiding.

I don't like people who keep too many secrets—but for Yhael, I'm willing to turn a blind eye.

Just… don't take it too far. I'm human, too. And even love has its limits.

"Nakaalis na sina Janser kahapon, kaya hindi ako nakabisita." Mag-iisang linggo na akong walang cellphone. Nagkikita na lang kami ng palihim dito sa kwarto sa tulong ni Aling Nita, Ate Grapes, at Kuya Zade.

"Alam ba nila na grounded ako?" Mataman kong tanong.

Tumango siya bago nilagay sa study table ko ang mga librong ipinabili ko.

For the past few days, I've been in this room, and neither Mommy nor Daddy has checked in to see how I'm doing.

The only company I have when Ate Grapes is out are my books. She and Kuya Zade are often out on dates—making the most of the time they lost before.

Sigh. I wish Yhael and I could go on lots of dates too.

Umupo si Yhael sa aking tabi. Hinawakan niya ang dalawa kong kamay. Pinapanood ko siya habang hinahalik-halikan ang mga knuckles ko.

"Aphle, mahal mo ako, 'di ba?" Ayan ang palagi niyang tanong bago kami mapunta sa ibang topic.

I nodded. "I love you so much, Yhael." This time, I took his hand. Our eyes met. "I'm sorry if I don't know any other way to show you how much I care and love you. It's just that I'm always stuck in my room."

Ngumiti siya sa akin at naiintindihan akong tumango. Pero hindi umabot ang ngiti sa kaniyang tenga. "I-Ikaw... mahal mo ba ako?" Mahina kong tanong na nakapagpatigil sa kaniya.

Umiwas siya ng tingin sa akin. "Oo naman, mahal kita..."

"M-Masama ba ako kapag sinabi kong ang unfair mo?" tanong ko sa kaniya. Bumalik ang kaniyang tingin sa akin. Nagtataka. "Kapag ako ang nagsasabi kung gaano kita kamahal, nakatingin ako sa mga mata mo kasi gusto kong maramdaman mo 'yung pagmamahal ko."

"P-Pero bakit ikaw ganiyan? Umiiwas ka ng tingin. Na parang... hindi—"

"Ano bang sinasabi mo?" Pagpuputol niya sa akin. Napakagat ako sa aking pang ibabang labi. "Ramdam mo naman 'yung pagmamahal ko, 'di ba?"

"Palagi kitang binibisita. Binibili ko 'yung mga librong gusto mo para magkaroon ka ng libangan dito kapag wala ako. Mali ba ako ng pagpapadama ng pagmamahal sa 'yo, Aphle?" Mapait niyang tanong.

Napatango ako at hindi na malaman kung ano ang sasabihin. "Ewan ko..." bulong ko sa sarili. "Para kasing may mali."

"Alam ko ring may mali..." Muli siyang umiwas ng tingin. "Pero pinipilit kong itama, Aphle. Kasi kung wala akong gagawin, mawawala kita." Umiling siya ng paulit-ulit. "Ayokong mawala ka sa akin."

"Hindi naman ako mawawala e," katwiran ko. "Nangako ako sa 'yo, 'di ba?"

Hinagkan niya ang mga palad ko. "Sorry. Hindi ka galit sa akin, 'di ba?" Parang bata niyang tanong.

I shooked my head. "Hindi ko kayang magalit sa 'yo."

***

A week later, Mommy miraculously visits my room. But instead of a hug, she greets me with a loud slap across my left cheek.

The force stuns me. I can't react right away—my whole face goes numb. Even my eyes refuse to cry.

Not satisfied, Mommy grabs my jaw and forces me to face her. Then she slaps me again—hard—this time on my right cheek. My knees give out, and I collapse onto the floor.