Uncontrollable Obsession

Kapitulo 38

Bite

"Arf!"

I looked back at Zekeil's dog and waited for him to come out before I closed the secret door. I put the basket on the floor and started doing the laundry. At habang ginagawa ko ang trabaho, mabilis namang lumipad ang utak ko sa mga bagay-bagay na 'yon.
 
 
After I finished, I went upstairs, and the lack of worry felt strange... like I wasn't hiding at all. Siguro dahil sa nagbalik na alaalang iyon kaya ganito nalang ako kakampante.

I have this feeling that someone is watching me here while I'm hanging up the clothes. but I ignored it because that was my plan—to be caught. Starting today, we're now playing the same game here. I clicked my tongue. I was so stupid for not immediately paying attention to my thoughts. 

As I sat on the chair on the balcony, I gazed at the firmament that turned into emptiness. No clouds are seen. Only birds flap their wings out of fear of falling to the ground.

I can't fully grasp that I am the woman in the picture. I think I need to take all of that to remember it completely. Paminsan-minsan kong napapanaginipan ang mga lugar na nasa litrato, ngunit pinagsasawalang bahala ko nga lang dahil inisip kong baka bunga lamang iyon ng matinding pagod dahil sa pag-iisip. I even think one of the reasons I dream like that is because I keep looking at the pictures repeatedly.

It took me a while to realized I was spacing out. When I lifted up, I was a little startled to see someone staring directly at me. It was Tay Emuelto.

"Tunay ngang ikaw 'yan, hija." Bungad nito, inabot niya pa ang mukha ko para makasigurong tunay ang nakikita niya.

"Uhh..."

Tinanggal niya ang kamay sa mukha ko.

"Pasensya na... tinitiyak ko lang kung hindi ba ako namamalikmata."

Bakas sa kaniyang boses ang tuwa. Naintindihan ko naman kung bakit. Tatlong buwan din akong nandito nagtatago.

"Hija, saan ka ba nanggaling? Halos nalibot na namin ang buong isla sa kahahanap sa 'yo." Aniya.

Sa isipang pati siya nag-alala sa akin, bigla akong napatungo sa kahihiyan. Naabala ko pa siya.

Alam kung dahil sa narinig ko noon ang dahilan ng paglalayas ko. Dahil gusto kong lumayo sa lahat kasi hindi ko kinaya ang nalaman. Iyong mga pagsisinungaling nila. Ayaw ko ring masira ang meron si Zekeil at ng asawa niya...

Ni hindi pumasok sa isip ko na pati si Tay Emuelto maaabala sa paghahanap sa akin. Kapakanan nila Zekeil at ng asawa niya ang mga naisip ko noon na hindi ko inakalang magbibigay pala sa akin ng kahihiyan ngayon. Dapat ko yatang humingi ng pasensya kay Tay Emuelto.

Sana pala nagtanong nalang muna ako at hindi sinarado ang utak. Masyado kong hinayan na lamunin ng galit kaya nagawa kong... dumisesyon ng mali.

I shouldn't have done that.

Napatikhim ako sa pagkabara ng lalamunan. "Pasensya na po, Tay Emuelto, dito lang naman ho ako... nagliwaliw."

His forehead creased. Maybe he immediately thought that I was lying to him since he had been here several times but had never found me until now. Kung sabagay, madalas ako rito samantalang siya naman doon sa kusina't sala lang.

"Naku! Wala naman akong nadadatnan tuwing naririto ako."

Sabi na, e. Nagtago nga pala ako noong mga panahong pinaakyat siya rito.

Alanganin akong ngumiti sa kaniya.

"Nagtatago kasi ako tuwing nandito ka."

Panandalian siyang tumahimik at tumitig sa akin. Pinoproseso niya sigurong dito ako nagtatago kapag nasa sala siya.