La Spina Dell'amore

Quattordici

Τρόμος.

Τρόμος για να ξεκινήσεις κάτι.

Γιατί τον λένε τρομο και όχι απλά φόβο?

Γιατί συγκρίνουν όλοι τον Τρόμος με τον φόβο?

Τι σε κάνει να νιώθεις ο φόβος και τι ο Τρόμος?

Ποιο από τα δύο συναισθήματα  θα σε φέρουν στα άκρα στο τέλος.

Μήπως και τα δύο?

Κανένα?

Ή ο ίδιος σου ο εαυτός?
______________________________________________________________________________________

Είχε φτάσει έξω από το πατρικό του. Είχε να έρθει δέκα χρόνια. Δέκα ολόκληρα χρόνια.

Στεκόταν στα σκαλιά. Ένα βήμα πριν πατήσει το κουδούνι.  Ένα βήμα πριν αλλάξει σελίδα.

Καθαρός και απαλλαγμένος  από τα αίματα σκεφτόταν αν είχε την ψυχική δύναμη να πατήσει εκείνο το κουδούνι.

Ένα απλό κουμπί.

Μόνο που όταν θα το πάταγε θα εμφανιζόταν το όνειρο του.

Το όνειρο που είχε ως παιδί.

Το όνειρο για μια οικογένεια.

Το όνειρο για μια οικογένεια που του στερήθηκε.

Το όνειρο  για μια οικογένεια που του στέρησαν.

Άπλωσε το χέρι του ,για να το πατήσει.

Έμεινε για λίγο μετέωρο.  Έπειτα σκέφτηκε τα λόγια της.

"Εκμεταλευσου τους τώρα που τους έχεις. Εσείς θα τα ξανά βρείτε Άλεξ  ,γιατι σας δόθηκε η ευκαιρία.  Επειδή είναι ζωντανοί.  Εμένα δεν θα μου δώσει ποτέ. Διότι, οι δικοί μου γονείς είναι όντως νεκροί.  Και τι δεν θα έδινα να την είχα αυτήν την ευκαιρία.  Για αυτό σου λέω ξέχασε τα όλα και ξεκίνησε ένα καινούριο βιβλίο μαζί τους."

Τα λόγια της έπαιζαν σαν κασέτα στο μυαλό τους.

Μια κασέτα που πάντα είχε το ίδιο τέλος.

Συγχώρεση. Γονείς .

Ούτε που κατάλαβε ποτέ πάτησε το κουδούνι. Το κουδούνι χτύπησε,  η πόρτα άνοιξε.

Και μπροστά  στην πόρτα έστεκε  η μαμά του. Περιποιημενη και πανέμορφη. Δεν είχε αλλάξει πολύ από την τελευταία φορά. Το μόνο που είχε αλλάξει πάνω της , ήταν κάτι άσπρες τρίχες στα μαλλιά της και απλές ρυτίδες στην περιοχή του προσώπου  της. Φορούσε ένα υπέροχο μπλε φόρεμα που τονιζε τα μάτια της. Στην ηλικία των 44 μπορούσε και στεκόταν και περπατούσε τα ψηλά τακουνια της σαν ήταν παντόφλες.