La Spina Dell'amore

Ventitré

Όταν χάνεις κάποιον λένε ότι πονάς.

Μα έχεις σκεφτεί ποτέ γιατί πονας;

Πονας για αυτόν που εχασες;

Για τα πράγματα που θα έκανες μαζί του;

Γιατί,από όλα πονας;

Ή πονας για την απώλεια της συνήθειας?

Γιατί, οι άνθρωποι αυτό είμαστε.

Μια συνήθεια.

Μια συνήθεια που στο πέρασμα του χρόνου χάνεται..
______________________________________________________________________________________

Ήταν στο δωμάτιο της. Καθόταν δίπλα της στην καρέκλα. Περίμενε να ξυπνήσει. Πλέον, ήταν καθαρή. Δεν είχε αίματα πάνω της.

Το μόνο που υπήρχε στο πρόσωπο της ήταν ένα ραμμα στο δεξί της μάγουλο. Φαινόταν βαθιά πληγή.

Τα μάτια της ήταν κλειστά.  Δεν μπορούσε να δει το πράσινο που τόσο πολύ του είχε λείψει. Μα εκείνο κοιμόταν.

Όμως,  φαινόταν καλά. Το πρόσωπο της ήταν γαλήνιο. Κοιμόταν βαθιά και ήσυχα. Κοίταξε το σώμα της. Είχε μια γάζα στο αριστερό της χέρι,  μια γάζα στο κορμό και μια γάζα στο πόδι. Υπέθεσε ότι εκεί θα είχε κάνει τα ράμματα.

Ευτυχώς που την έβγαλε με απλά ράμματα.  Φυσικά και τα πράγματα θα μπορούσαν να ήταν τρεις φορές χειρότερα.

Της επιασε το χέρι και το φίλησε.

"Δεν με άκουσες αγάπη μου. Δεν με άκουσες κι είσαι εδω τώρα. Έκανες κακό στον εαυτό σου. "

Θα έλεγε κανείς ότι ήταν θυμωμένος μαζί της.  Το ενδεχόμενο να μην την είχε δίπλα του τού προκαλούσε συναισθήματα  τα οποία δεν ήξερε ότι έχει.

Ένιωσε ένα σφίξιμο στο χέρι του. Γύρισε και την κοίταξε.

Είχε ανοίξει τα μάτια της. Το πράσινο του τον κοίταζε.

Το λαμπερό του πράσινο άπλωσε γαλήνη σε όλο του το σώμα.

Πήγε κοντά της και την φίλησε. Τα χείλη της ήταν ξερά και ματωμένα.

Την είδε που πόνεσε. Μα δεν του πε τίποτα.

Κάθισε ξανά δίπλα της και την κοίταξε.

"Αλεξ συγγνώμη. "

Συγγνώμη  σκέφτηκε από μέσα του. Συγγνώμη  γιατι;