La Spina Dell'amore

Trentaquattro

Συγκίνηση.

Ένα υπέροχο συναίσθημα.

Η συγκίνηση μπορεί μα εκδηλωθεί με δάκρυα.

Που είναι κάτι σύνηθες.

Ακόμη όμως και με γέλιο.

Συγκίνηση μπορούμε να νιώσουμε από συγκεκριμένες καταστάσεις

Τι είμαι αυτό όμως που μας προκαλεί Συγκίνηση?

Τα άτομα?

Ή οι καταστάσεις?
______________________________________________________________________________________

2 μέρες μετά την γέννα.

Ήταν πρωί. Ούτε πολύ αργά αλλά ούτε και νωρίς. Πρέπει να ήταν γύρω στις 6 όταν ακούστηκε το δυνατό κλαμμα του μωρού.

Απαιτητικό και δυνατο.

Κι όμως εκεινοι έπρεπε να σηκωθούν. Να το ταΐσουν,  να το αλλάξουν ένας θεός ήξερε τι ήθελε εκείνη την ώρα. Τελικά ο Αλεξ το είχε πάρει απόφαση. Ότι δεν θα αλλαζε η κατάσταση με τον ύπνο του ούτε επειδή γεννήθηκε ο μικρός. Ήταν η πρώτη νύχτα που πήγαν όλοι μαζί στο σπίτι σαν οικογένεια και δεν είχε σταματήσει να κλαίει.

Όλο το βράδυ έκλαιγε. Και όλο το βράδυ συκωνοντουσαν

Πλέον δεν ήταν δύο τους στο σπίτι τους. Ναι είχαν φύγει από την έπαυλη. Πήγαν σε ένα όμορφο σπίτι πιο δίπλα για το μωρό τους. Οπότε,  την πόρτα την πέρασαν οι δύο τους με ένα καρότσι αυτή την φορά.

Ήταν όλα υπέροχα.

Ξυπνησε πρώτος. Γύρισε και κοίταξε την ομορφη γυναίκα του. Κοιμόταν βαθιά. Δεν ήθελε να την ξυπνήσει μα έπρεπε. Ίσο και να ήθελε να την βοηθήσει το μόνο πράγμα που δεν μπορούσε να κάνει εκείνος για να την βοηθήσει ήταν να θηλάσει τον μικρό.

Προς το παρόν θα σηκωνόταν να τον ηρεμήσει.

Πήγε στη κούνια απέναντι από το κρεβάτι του όπου έκλαιγε ασταμάτητα αυτό το μικρό πλασματακι.

Φυσικά και η κούνια ήταν στο δωμάτιο τους. Η Βικτωρία αρνούνταν πεισματικά το μωράκι της να πάει σε οποιαδήποτε άλλη δωμάτιο που δεν θα είναι εκείνη. Είχε δεθεί ήδη αρκετά με τον μικρό. Της φαινόταν περίεργο που τώρα δεν ένιωθε τις κλωτσιές του στην κοιλιά της. Πολύ περίεργο.