La Spina Dell'amore

Trentasette/Epílogo

Ο Θανατος.

Ο Θάνατος χαρακτηρίζεται, ιδιαίτερα από τους τραγικούς, ως ευεργέτης και μάλιστα γιατρός, γιατί απαλύνει τους ανθρώπους από τις αρρώστιες και τους πόνους.

Στην Ιλιάδα ο Θάνατος εμφανίζεται, με εντολή του Δία και της Ήρας, για να παραλάβει το πτώμα του Σαρπηδόνα και να το μεταφέρει στη Λυκία. Ο Ευριπίδης παριστάνει το Θάνατο σαν βασιλιά των νεκρών, που φορά μαύρο πέπλο ή έχει μαύρα φτερά. Τον παρουσιάζει ως πικρό, αλόγιστο, άκριτο, λυπηρό, κακό δαίμονα .

Αυτός λοιπόν είναι ο θανατος.

Αυτός ο κακός θανατος που μας περνει αυτούς που αγαπάμε.
______________________________________________________________________________________

Να λοιπόν που ξανά ζούσαν την ίδια κατάσταση. Και οι δύο πάνω από ένα τάφο μαυρογορεμενοι. Πιασμένοι χέρι χέρι κοίταζαν πονεμένοι την μαρμάρινη πλάκα με την χρυσή επιγραφή.

Πλέον δεν έγραφε τίποτα για κανέναν γονιό.

Η συγκεκριμένη έλεγε αλλά πράγματα. Πράγματα που είχε σκίσει την καρδιά και των δύο.

Elisa Armano. . 9 ετών.

9 ετών.

Ήταν μόνο 9.

Παιδί ακόμα.

Την πήραν μακριά από την οικογένεια της σε 9 μόνο χρόνια.

Τόσο χρόνο τους έδωσαν σαν οικογένεια. 9 χρόνια να χαρούν το κοριτσάκι τους.

Η μικρή Elisa είχε γίνει ήδη άγγελος. Πετούσε επιτέλους με φτερά όπως της άρεσε. Έβλεπε τα πάντα. Όπως έβλεπε και τους γονείς της που έκλαιγαν. Δεν της άρεσε η κατάσταση τους. Μα επιτέλους δίπλα της είχε τους παππούδες της. Δίπλα της ήταν ο παππούς της ο Edward και η γιαγιά της η Nastya. Την είχαν πάει βόλτα σε όλο τον παράδεισο. Της γνώρισαν και αρχαίες θεοτητες που τόσο λάτρευε από τα παιδικά της μυθολογίας. Γνώρισε και την νυξ. Εκείνη που πλήγωσε τους γονείς της. Δεν τη συμπάθησε. Ήταν σκοτεινή. Με μαύρα ρούχα. Η μαμά της της έλεγε πως το μαύρο δεν είναι ένα χαρούμενο χρώμα. Και εκείνη ήθελε να κάνει ακόμη και από εκεί πάνω ήθελε να κάνει ει την μαμα της περήφανη. Άρα, δεν θα συμπαθούσε το μαύρο. Θα φόραγε άσπρα.