La Spina Dell'amore

Tre

Η πίστη...

Η πίστη που καίει μέσα στο στήθος, όπως το φως ενός κεριού σε σκοτεινό δωμάτιο. Μια φλόγα μικρή, αλλά σταθερή, που φωτίζει την καρδιά και διώχνει τη νύχτα. Πίστη που δεν ζητά τίποτα, παρά μόνο να υπάρξει. Να είναι εκεί, σε κάθε βήμα, σε κάθε ανάσα, σε κάθε στιγμή αβεβαιότητας.

Η πίστη είναι αυτή που σε τραβά από το σκοτάδι, όταν όλα γύρω σου είναι θολά. Σαν να σε κρατάει μια αόρατη δύναμη, να σε σπρώχνει να προχωρήσεις, ακόμα και όταν τα πόδια σου κουράζονται, ακόμα και όταν η ψυχή σου κλαίει για ανάπαυση. Κι όμως, εκείνη η φλόγα, μικρή, επιμένει.

Η πίστη είναι εκείνη που σε κάνει να βλέπεις το φως όταν δεν υπάρχει κανένα. Σαν να ανατέλλει ο ήλιος μέσα από τα σύννεφα της αμφιβολίας, να απλώνεται αργά πάνω σου και να σου λέει: «Είσαι ζωντανός, είσαι εδώ, και μπορείς να συνεχίσεις.»

Η πίστη δεν είναι θρόισμα λέξεων ή κούφιοι όρκοι. Είναι το βλέμμα που σε διαπερνά, η αίσθηση ότι κάτι μεγαλύτερο από σένα σε προστατεύει, σε στηρίζει, σε παρακινεί να μην τα παρατήσεις. Δεν εξηγείται, δεν προσδιορίζεται με λόγια, γιατί είναι η ίδια η ύπαρξή σου, η ίδια η ουσία της αγάπης που μπορεί να κρατήσει δύο καρδιές ενωμένες, ανεξαρτήτως της τρικυμίας γύρω τους.

Αυτή η πίστη είναι που σε κρατά ζωντανό. Σου δίδει φτερά όταν τα πόδια σου δεν αντέχουν άλλο να πατούν το έδαφος. Είσαι τόσο μικρός μπροστά στην άπειρη έννοια του κόσμου, και όμως η πίστη σου είναι το μεγαλύτερο όπλο. Είναι η δύναμη του πνεύματος, που σε καθοδηγεί πέρα από τους φόβους, πέρα από την αμφιβολία, εκεί όπου η ζωή σου έχει ένα σκοπό, εκεί όπου η ελπίδα δεν είναι μακρινή λέξη, αλλά πραγματικότητα.

Η πίστη, λοιπόν, είναι εκείνη η αγκαλιά που σε σφίγγει και σου λέει, μέσα στην ησυχία της νύχτας: «Προχώρα. Είσαι έτοιμος. Εγώ είμαι εδώ.»
__________________________________________________________________________

Αναδρομική αφήγηση

Ήμασταν μόνο οι δύο μας. Είχαμε φτάσει σε αυτό το πάρκο κοντά στο νοσοκομείο, σχεδόν αθόρυβα. Κανείς δεν ήξερε τι συνέβαινε μέσα της, όμως εγώ το ένιωθα. Ήθελα να τη βοηθήσω, να της δώσω λίγη ηρεμία, αλλά τίποτα από όσα έκανα δεν φαινόταν να ανακουφίζει την ένταση που είχε καταλάβει το σώμα και την ψυχή της.

Πέρασαν μόνο πέντε λεπτά, αλλά ένιωσα κάθε δευτερόλεπτο. Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά, σαν να ήθελε να ξεφύγει από το στήθος μου. Εκείνη καθόταν κουλουριασμένη στο παγκάκι, τα χέρια της γύρω από τα γόνατα, και το κεφάλι της σκυμμένο, λες και ο κόσμος όλος γύρω της είχε εξαφανιστεί. Ήταν εκεί, αλλά ταυτόχρονα δεν ήταν. Το βλέμμα της, αυτό το βλέμμα που έδειχνε πως είχε χαθεί σε έναν άλλο κόσμο, μακριά από τη στιγμή, μακριά από το φόβο και την αγωνία.