Delulu Diaries

Happy ending

Ito na ang araw na matagal kong pinangarap. Para akong nasa gitna ng isang panaginip habang naglalakad ako sa aisle, paakyat sa altar kung saan naghihintay si Ajake. Ang buong paligid ay tila napuno ng liwanag na nagbibigay ng kakaibang init sa dibdib ko. Ramdam ko ang bigat at kahulugan ng bawat hakbang; tila ba bawat patak ng pawis at luha ng kahapon ay nagdala sa akin dito, sa pinakamagandang sandali ng aking buhay.

Sa kanan ko, mahigpit akong nakahawak kay Marge. “Congratulations, Mare,” bulong niya habang tinatapik ang aking braso. “Ikakasal ka na! Masayang masaya ako para sa iyo.” Ang init ng kanyang tinig ay nagpapalakas ng loob ko, at ang kanyang ngiti ay para bang nagsasabi na nasa tamang lugar ako.

Sa kaliwa ko naman si Jessalie, tahimik na sumusuporta, pero alam kong puno rin ng galak ang puso niya. Naramdaman ko ang pagbukas ng malaking pintuan sa likuran namin. Naglakad na kami papasok sa loob ng simbahan. Napansin kong nakangiti ang lahat—mga kaibigan, kapamilya, at bawat isa na naging bahagi ng aming kwento ni Ajake. Lahat sila ay tila nagpapadala ng kanilang pag-ibig at suporta sa amin.

Habang papalapit ako sa altar, mas lalong lumalakas ang tibok ng puso ko. Hindi ito kaba; hindi ito pag-aalinlangan. Ito’y isang masayang tibok, isang tibok ng puso na puno ng pasasalamat. Sa dami ng pinagdaanan kong kalungkutan at pagsubok, sa dami ng gabing umiiyak ako at tinatanong ang sarili kung darating pa ba ang araw na ito—narito na ako, nasa harapan ng altar kasama ang lalaking matagal ko nang pinapangarap.

Nang makarating kami sa harapan, agad na lumapit si Ajake at inabot ang kamay ko. May kislap sa kanyang mga mata, at alam kong dama rin niya ang bigat at saya ng sandaling ito. Bago pa kami tumalikod, narinig ko ang marahang bulong ni Jessalie, “Alagaan mo ang mare namin,” aniya, may kasamang kunwaring pananakot, pero ang totoo, puno ito ng pagmamahal.

“Alam mo naman, aalagaan ko siya,” sagot ni Ajake, seryosong nakangiti habang tinititigan ako. At sa isang iglap, nawala ang lahat ng alinlangan at kaba—parang kami na lang ang tao sa mundo.

Humarap na kami sa pari, at nagsimula ang seremonya. Naging tahimik ang lahat habang binibigkas ang mga salita ng kasal. Sa bawat pangungusap, bawat pangako, dama ko ang bigat ng mga salitang iyon. Nangyari ito, ito ang araw na ipinagdasal ko. Nakipagpalitan kami ng vows, mga pangakong magbibigay-katiyakan na kahit anuman ang mangyari, hindi kami bibitaw sa isa't isa.

“You may now kiss the bride,” sabi ng pari na may ngiti. Narinig ko ang bahagyang halakhak ng mga tao, at para bang may lumaganap na mainit at masayang pakiramdam sa buong simbahan. Walang alinlangan si Ajake. Hinawakan niya ang pisngi ko at hinalikan ako ng puno ng pagmamahal. Isang halik na tila nagpapatibay sa bawat pangakong binigkas namin.

Pagkatapos ng kasal, tumuloy kami sa reception. Masayang-masaya ang lahat; bawat tao’y nakangiti, halakhakan dito at doon, mga kwento at pagbabalik-tanaw sa mga alaala namin ni Ajake. Habang kumakain kami, naramdaman ko ang kaligayahan ng aming mga bisita, at ang bawat salu-salo ay tila bumabalot sa amin ng suporta at pagmamahal.

Makalipas ang masayang selebrasyon, nagpaalam na kami sa aming mga kaibigan at kaanak. Tumungo kami ni Ajake pabalik sa bahay na puno ng kasiyahan sa aming mga mata at puso. Maraming beses na kaming nagkasama, pero may kakaibang kilig at saya ngayong gabi. Pakiramdam ko, lahat ay bago at mas matamis. Hindi ko maipaliwanag, pero sa gabing iyon, dama ko ang lalim ng aming koneksyon at pagmamahalan. Sa bawat yakap, bawat haplos, dama kong siya ang katuwang ko sa buhay—ang katuwang kong handang harapin ang kahit anong pagsubok kasama ako.

Ito na ang araw na pinangarap ko—ang araw na kung saan lahat ng paghihintay, lahat ng hinagpis, lahat ng pangarap ay nagkatotoo. Ito ang happy ending na minsan kong inisip na baka hindi na dumating. Pero heto ako ngayon, nasa tabi ng taong pinakaaasam ko. Mahal na mahal kita, Ajake.

Parang hindi ko lubos maisip na totoo ang lahat ng nangyayari. Pagkatapos ng kasalan at masayang pagtitipon kasama ang mga mahal namin sa buhay, narito kami ngayon sa tahimik na kwarto, magkatabi, nakatitig sa isa't isa. Nararamdaman ko ang init ng kanyang kamay na nakahawak sa akin, at dama ko ang matamis na ngiti sa kanyang labi. Sobrang saya ng puso ko, parang sasabog sa kilig at kasiyahan.

“Alam mo ba kung gaano kita kamahal?” bulong ni Ajake, habang marahan niyang hinahaplos ang pisngi ko. Nagtama ang aming mga mata, at sa bawat tingin niya, damang-dama ko ang kanyang sinseridad. Hindi na kailangan ng maraming salita para maramdaman kung gaano kami kahalaga sa isa’t isa.

Ngayon, habang magkatabi kaming nakaupo, ang buong paligid ay tila ba puno ng mga alaala at pangarap na noon ay mga bulong lamang sa hangin. Naaalala ko ang mga gabing magkausap kami nang walang kasiguraduhan sa hinaharap, ang mga simpleng kuwentuhan na puno ng pangarap. Ngayon, ang lahat ng iyon ay nasa harapan na namin, tinutupad namin ito ng sabay.

“Salamat,” bulong ko, at sa simpleng salitang iyon, kasama ang lahat ng pasasalamat ko sa kanya—sa pagtanggap niya sa akin, sa pagmamahal na ibinigay niya, at sa pangakong kahit anuman ang mangyari, hindi niya ako iiwan. Hinaplos niya ang buhok ko at ngumiti, ang kanyang mga mata ay puno ng lambing at pag-aalaga.

Napuno ng tawa ang kwarto nang magkwento siya ng mga nakakatawang pangyayari mula sa kasal. “Nakita mo ba si Mykjim? Naligaw siya sa ibang mesa! Kung ano-ano ang kinukwento sa mga taong hindi niya kilala!”

Nagtawanan kami, hindi lang dahil sa kwento, kundi dahil masarap ang pakiramdam na magkasama kaming tumatawa, nagkukwentuhan, at pinapakinggan ang bawat isa. Ang simpleng pag-uusap na ito ay puno ng saya, at alam kong habang-buhay naming aalalahanin ang gabing ito. Sa bawat kwento, sa bawat tawa, at sa bawat ngiti, para bang lalo akong nahuhulog sa kanya. Wala nang iba pang kasiyahan kundi ang kasiyahang dala ng presensya niya, ng mga simpleng sandali ng pagiging totoo namin sa isa't isa.

Hindi ko akalain na darating sa punto na magiging ganito ako kasaya—na hindi ko mapigilan ang kilig sa bawat pagkakataong mararamdaman ko ang tibok ng puso niya sa tabi ko. Bawat tibok, bawat haplos, bawat ngiti—lahat ay nagpaparamdam sa akin na mahal na mahal ako ng lalaking ito. Tinitigan niya ako, at habang nakatitig siya sa akin, may kislap sa kanyang mga mata na para bang sinasabi niya sa akin na ako ang lahat para sa kanya.

“Ajake,” bulong ko, hindi ko mapigilan ang emosyon sa aking boses. “Mahal na mahal kita.”

Ngumiti siya, at dahan-dahan niyang nilapit ang mukha niya sa akin. Ang bawat segundo ay tila bumagal, at ang paligid ay tahimik, para bang ang buong mundo ay nagbigay daan sa amin. Hinawakan niya ang kamay ko, mahigpit, at naramdaman ko ang init ng kanyang pagyakap na tila ba ipinapangako niya na ako lang ang iibigin niya habang-buhay.

Sa bawat saglit na magkatabi kami, dama ko ang kanyang tibok ng puso, at ang tibok ng puso ko na sumasabay. Ang gabing iyon ay hindi lamang isang gabi ng pisikal na pagniniig; ito ay isang gabi ng pagsasanib ng aming mga pangarap, ng aming mga damdamin, at ng aming mga pangako sa isa’t isa. Pakiramdam ko ay para kaming lumulutang, para bang ang bawat kilos, bawat tingin, at bawat bulong ay isang sining ng pagmamahal.

“Walang makakahiwalay sa atin, mahal,” bulong niya sa akin, at sa bawat salitang iyon ay nakadama ako ng katiyakan, ng kasiguraduhan na kasama ko siya habang-buhay. “Ano man ang mangyari, magkasama tayo.”

Nagpatuloy ang gabi sa mga simpleng lambingan, sa mga kwentuhan tungkol sa aming mga pangarap sa hinaharap. Pagod na pagod man kami sa mga kaganapan ng araw, hindi namin alintana. Kasama niya, parang walang pagod, walang hirap—lahat ay puno ng saya, ng galak, ng pagmamahal.

Habang papalapit ang madaling araw, nakahiga kaming magkatabi, magkayakap. Pakiramdam ko ay nakahanap ako ng tahanan sa mga bisig ni Ajake. Sa bawat yakap, alam kong dito ko gustong manatili habang-buhay. Dito sa gabing ito, sa aming bagong simula, alam kong ito na ang buhay na matagal kong hinintay. Alam kong ito na ang forever ko.

Bago pumikit ang mga mata ko, narinig ko ang mahina niyang boses, “Mahal na mahal kita.” At sa huling sandali ng gabing iyon, bago kami tuluyang madala ng antok, ngumiti ako, masaya, puno ng saya at tuwa sa puso ko. Dahil alam kong ang araw na ito ay simula ng mas masayang buhay na pinapangarap namin pareho.

Ito na ang happy ending na matagal ko nang inaasam, ngunit sa totoo lang, simula pa lang pala ito ng isang mas masayang kwento. Ang kwentong hindi natatapos—ang kwentong kami ni Ajake. Mahal na mahal kita, Ajake.