Grace and Sojiro went to the hospital afterwards, buti na lang din talaga at may contact sila sa kanyang nephrologist na siya mismong nag-asikaso sa kanila pagdating sa ospital. Iba talaga kapag may sarili kang doktor lalo na kapag ganitong emergency ay maaasahan mo talaga. And like what they expecting the cause of his blindness is because of his Alport disease. So Sojiro had some laboratories again just to make sure what's wrong on his eyes. Siya ang mismong nag-request no'n dahil iniisip niya baka hindi naman dahil sa sakit niya kung bakit wala siyang makita. Yes he's being in-denial but it's better to be sure. Hindi naman puwedeng isisi nila lahat na kaya siya nagka-ganito ay dahil sa sakit niya. Pero sabi nga ng doktor ay malaking dahilan ng pagkawala ng paningin niya ay dahil sa kanyang Alport disease.
And one of the best ophthalmologist inthe hospital become his doctor. He explained very well that Sojiro have a orthostatic hypotension. A condition that can cause a temporary loss of vision, spots, color loss or tunnel vision. This happens wherein the person blood pressure drop, so meaning his blindness is temporary and his sight will go back soon. At doon na nakahinga ng maluwag si Sojiro dahil buong akala niya ay magiging permanente na ang pagka-bulag niya.
"I wish all the best for him Grace, and I wish his sight will come back soon." Sabi ni Kasuki ng magpunta siya sa ospital para bisitahin ang kaibigan. Buti na lang at mamaya pang gabi ang flight niya papuntang Pilipinas kaya nakapunta pa siya ngayon dito. Tulog kasi si Sojiro at natural hindi na nila ito ginising pa.
"Sana nga, I'm so scared when I saw him earlier. He was like a lost child." Para ngang lagi kong maaalala ang itsura niya ng makita ko siya kanina. Na kailanman hindi ko nakitang mahina siya pero 'yon ang nakita ko kanina. He was crying because he's not ready for it. But thank God he's okay now, may binigay sa kanyang gamot kanina at ininject ang ophthalmologist na tumingin sa kanya so hopefully maayos na ang paningin niya mamaya.
"But you're going to Switzerland right? Did you told about this to his doctor?" Tanong pa ni Kasuki, nakuwento kasi ng kaibigan niya sa kanya ang tungkol doon. At sabi naman ni Grace ay bukas nga daw ang flight ng mga ito papuntang Switzerland. Pero kung ganito na nasa ospital ito ngayon ay baka hindi matuloy 'yon.
"Papayagan naman daw kami bumiyahe oras na maging okay si Sojiro hanggang bukas. Ospital din kasi ang pupuntahan namin sa Switzerland diba so bibigyan niya na lang kami ng permit to travel." Hindi naman mahalaga ngayon 'yong makaalis kami agad o hindi dahil puwede naman naming iap-rebook 'yon kung sakali, Basta ang mahalaga sa ngayon ay maging okay muna si Sojiro at 'yon ang pinaka-importante.
"Good, basta balitaan mo ako kung ano ng nangyari sa kanya okay? I will not stay any longer because I need to pack my things pa." Ani ni Kasuki, hindi niya na kasi hihintayin na magising pa ang kaibigan dahil baka lalo lang siyang matagalan dito.
Tumango naman ako. "Sige ako ng bahala magsabi sa kanya na nagpunta ka dito." Tumayo na ako at sinamahan siya hanggang sa labas ng pintuan. Si Kasuki talaga 'yong masasabi kong one call away na kaibigan. Hindi ko nga alam na nasa Japan pala ang lalaking 'to eh. Pero tinext ko kasi siya kanina at sinabi ngang dinala ko sa ospital si Sojiro. Tapos 'yon bigla na lang siyang nandito at pinuntahan nga kami.
Nakakasilaw, gano'n maipapaliwanag ni Sojiro ang kanyang paningin pagka-gising niya. At kagaya kaninang umaga ay binalot ulit siya ng kaba ng wala siyang makita pero nawala din 'yon ng umayos ang paningin paunt-unti at may makita na siya ulit pagkalipas ng ilang minuto. He saw first his wife Grace on his side, nakaupo ito sa isang upuan pero ang ulo ay nakayuko kaya sigurado siyang tulog ito. Hawak-hawak din nito ang kamay niya na nakalaylay sa kama, hindi man niya alam kung anong oras na ba pero at least nakakakita na siya talaga ulit. At talaga rin temporary blindness lang ang nangyari sa kanya.
"Sensei.." Napaayos ako ng upo ng makita ko siya, nagising kasi ako dahil sa mga haplos sa buhok ko.
"I can finally see you Grace.." His voice got broke after he said that. Hindi niya maipaliwanag ang saya na nararamdaman niya habang nakatingin dito. Na talagang totoo na bumalik na ang paningin niya. Because he don't know what will happen to him if ever his blindness become permanent.
"Oh my God!" Napatayo ako at niyakap siya, buti naman. Buti naman at okay na siya! "Wait, tatawagin ko muna 'yong doktor mo. Para makita ka niya muna at matingnan."
But he wiped her tears first, feeling niya nakahinga na ito ng maluwag ng sabihin niya na okay na siya at bumalik na ang paningin niya. Pero hindi naman siya puwedeng magpaka-kampante dahil maaaring maulit ito gaya na din ng sinabi sa kanya ng doktor kanina. "Thank you Grace, hindi mo ako pinabayaan." Pasasalamat niya dito, he don't know what to do anymore if she's not on his side. Dahil sobrang laki talaga ng pasasalamat niya dito at utang na loob.
"Wala kang dapat ihingi ng thank you Sojiro, what more important now is you're okay." Sabi ko habang hawak ang pisngi niya. "Tawagin ko lang 'yong doktor para makita ka." Paalam ko sa kanya bago ako lumabas ng kuwarto.
