GüvNes / One Shots

Yeniden Vuslat

Bu bölüm final sahnesinin devamıdır.
Umarım beğenirsiniz , keyifli okumalar. 🤍

Asi ikizleri doğurduktan sonra Neslihan, Elmas ve Alazla birlikte bebeklerin sağlık durumu kontrolü için hastaneye gitmişlerdi. Güvense 1 yıl aradan sonra evde olmanın keyfini çıkarmış, güzel bir duş almıştı.

Daha sonra valizden Yaman Alinin o hapisteyken onun için hazırladığı fotoğraf albümünü çıkardı. İsviçreden döndüğünden beri çekilmiş fotoğraflarda, onca bela arasında birlikte olmanın bile onların mutlu olması için ne kadar yeterli olduğunu görüyordu.

Neslihanla olan fotoğraflar... Onlara o kadar uzun bakıyor ve dönüp tekrar tekrar bakıyordu ki albüm sayfaları asla ilerleyemiyordu. İlerlese bir şekilde başa dönüyor, tekrar tekrar bakıyordu. O fotoğraflara bakarken aklından tüm aşkı, yılları, anıları, kaybettikleri, aklına gelebilecek her şeyi düşünüyordu...

Güven albümün ikinci sayfasındaki nikah fotoğraflarına dalıp gitmişti. İlk sayfada ailece olan nikah fotoğrafları vardı, Güvenin Nesliye diğer herkesinse kameraya baktığı o eşsiz fotoğraf. Hemen yanındaki sayfada ise birbirine aşkla bakan Güvnes. Derken kapı açıldı ama Güven onu bile fark etmedi. Fotoğraftan Neslihanın yüzünü okşarken bilmem kaç dakika önce yanağından akan birkaç damla göz yaşını bile hissetmemişti.

Arkasından boynuna dolanan kollar ve yanağına kondurulan bir küçük buseyle kendine geldi. Gülümsedi. Neslihan boynuna sarılıp Güvenin göğsünde ellerini birleştirmişti, Güvense o elleri tuttu. Dudağına götürüp öptü.

"Sevgilim.."

"Hoş geldin güzelim.."

"Hoş buldum. O kadar hoş buldum ki Güven.." diyerek kollarını çözüp Güvenin yanına oturdu. "Eve gelince seni bulmak o kadar güzel bir şey ki.." dedi gülümseyerek. Tekrar sımsıkı sarıldı kocasına. "Asıl sen hoş geldin sevgilim, evine hoş geldin, bana hoş geldin.."

Güven de sarılırken Neslihanın omzundan öpmüştü. Ayrıldıklarında gözlerine derin derin baktı. "Döndüğümde seni bulmak.." cümlesini tamamlayamayıp yutkundu. Gözleri bir anda dolmuştu. "Sana gelmek benim hep en güzel varışım. Benim senden başka sonum yok Neslihan."

Neslihan da gülümsemişti. Başını Güvenin önünde duran albümlere çevirdi. "Neye bakıyordun sen?" Eğilip fotoğraflara baktı. Güvene dönüp tekrar gülümsedi.

"Bize." dedi Güven. "Her şeyimize."

"Bu albümdeki her fotoğrafın her bir milimini o kadar iyi biliyorum ki. 1 senedir her gün her an buna tutunuyorum ben. Aklımdan geçen tüm düşüncelere, kalbimdeki her şeye şahit bu albüm."

Gözleri yeniden dolarken zor çıkan sesiyle "Neslihan.." dedi. "Bir daha beni bırakma olur mu? Ben senin yokluğundan, yokluğunun düşüncesinden, korkusundan.. Hepsinden çok yoruldum."

Neslihanın da gözleri dolmuştu. Tekrar sımsıkı sarıldı kocasına. Uzunca bir süre birbirlerinin kollarında, kokularında teselli buldular.

Yavaşça ayrıldıklarında Neslihan tebessümle Güvenin yüzünü avuçları arasına aldı. Tatlı ve sakin bir öpücük bıraktı dudaklarına. "Burdayım sevgilim.. Yanındayım." Alınlarını birbirine yasladığında konuşmaya devam etti. "Hem.. Ben seni bırakacak olsam da sen beni bırakmazsın ki. Şu an nefesim nefesine karışıyorsa senin sayende."