GüvNes / One Shots

Davet

Bu bölümde GüvNes evliliklerinin ilerleyen zamanlarında üniversitenin mezunlar buluşmasına gidiyor. Umarım beğenirsiniz, keyifli okumalar <3

***

Neslihan ayna önünde parfümünü sıkmış saçının son dokunuşlarını yapıyor Güven de giyinme odasından çıkarken kol düğmelerini ilikliyordu.

Başını kaldırıp ayna önünde hazırlanan Neslihanı gördü. İnsanın aklı bir saniyede onu terk edebilir miydi, o an Güveninki onu çoktan terk etmişti. Olduğu yerde kaldı. Duvara yaslandı. Kollarını önünde birbirine bağladı. Yüzüne hayranlığın verdiği gülümsemeyi bakışlarına sonsuz aşkını yerleştirerek Neslihanı izlemeye koyuldu.

Bir süre sonra Neslihan aynadan onu izleyen adamı fark etmişti. Bakışına, duruşuna, o benzersiz karizmasına baktı kocasının. Gülümsedi o da ona.

Fark edildiğini gören Güven yavaş adımlarla Neslihana doğru yaklaştı. Hiçbir şey söylemeden yanına kadar geldi. Makyaj masasına yasladı. Başını eğip sevdiği kadını izlemeye devam etti.

Neslihan da sessizliği bozmuyordu. İlk konuşan içindekileri döken Güven olsun istiyordu. Her zaman öyle olurdu.

"Neslihan.." dedi kocası tam da tahmin ettiği gibi çok fazla dayanamadan.

"Efendim.." dedi ama ona yönelmedi, ne gözleri ne bedeni aynadan incelediği kendisiyle ilgilenmekten vaz geçmiyordu.

"Sence benim geçmişimde bir yerlerde bilmediğim bir olayım olabilir mi?" diye sordu meraklı bir ses tonuyla.

Anlık olarak kocasına baktı Neslihan anlamayan gözlerle. "Ne gibi Güven?"

"Hayır biliyorsun ben ailesinin istemediği, sokaklarda büyümüş yabani adamın tekiyim ama... Bilmeden birilerine çok büyük bi iyilik falan yapmış olabilir miyim diye düşünüyorum."

"Olabilir tabi de.. Ne alaka şimdi ben onu anlamadım." diyerek tamamen odaklandı kocasına.

Güven bir süre cevap vermeden öylece gözlerine baktı sevdiği kadının. Aralarında kalan son bir adımı da atıp iyice yaklaştı. Neslihanın önünde bıraktığı bir tutam saçı kulağının arkasına aldı usulca, sonra elini yüzünden çekmeden yanağına doğru indirdi. Yüzünü okşadı. Tüm bunları yaparken gözlerini Neslihandan tek bir saniye bile çekmiyordu.

"Kesin bir şey yapmış olmam lazım... Yoksa bana durduk yere dünyanın en güzel kadınını al bu kadın bir melek, sana hediye diye gönderdik demiş olamazlar." derken ses tonunu iyice yumuşatmıştı.

Bu sözlerle Neslihan gülümserken Güven konuşmaya devam ediyordu.

"O kadar güzelsin ki... Ömrüme cennetten düşmüş olman dışında bir ihtimal bulamıyorum."

Neslihan biraz daha yaklaştı kocasına. "Beni böyle bi geceden önce bu sözlerle etkileyebileceğini düşünüyorsan... Başardın tatlım." diyerek yanağına küçük bir buse kondurdu.

Tekrar aynaya dönerek yarım bıraktığı işini tamamlamaya devam etti. Güvense hâlâ olduğu yerde durmuş aşkla sevdiği kadını izliyordu.

"Ne yapalım biliyor musun? Boş verelim bu daveti falan, gitmeyelim. Oturalım burda. Ben seni izleyeyim böyle uzun uzun, tek bir saniyeni bile kaçırmadan. İnan benim için bu davetten çok daha zevkli olur."

Neslihan güldü Güvenin bu teklifine. "Ondan hiç şüphem yok." derken işini bitirmişti. Güvene döndü yavaşça.
"Ama bu davet ikimiz için de anlamlı olacak. Yıllar sonra üniversiteden arkadaşlarımızı göreceğiz. Dile kolay yirmi küsür yıl oldu Güven."