GüvNes / One Shots

Başka Bir Evrende - Final

Bu bölüm 'Başka Bir Evrende 1/2/3' ismiyle yazdığım minik kurgunun finalidir. Umarım beğenirsiniz, keyifli okumalar <3

***

Arkadaşından gelen telefonla eli ayağına dolaşmıştı kadının. Hızla üzerini giyinip uyuyan oğlunu da giydirdikten sonra kucaklayarak arabaya bindirmişti. Oğlu yolda da uyumuş ancak hastaneye geldiklerinde uyanmıştı.

Hastane önünde iki araba aynı anda durdu. Betül ve Neslihan arabalarını peş peşe park etmişlerdi. Neslihan arabadan hızla inip oğlunu indirdi.

"Anne.. Neden geldik buraya?" diye soruyordu Ali.

"Sonra anlatıcam annecim." diyordu kadın heyecanla. Bu sırada Betül de arabasından inip anne oğulun yanına gelmişti.

"Günaydın güzelim."

"Günaydın Betül. Ne zaman uyanmış?"

"Gece..  Uyanmış, yoğun bakımdan çıkarıp odaya almışlar. Bana da ancak sabah haber verdiler. Ben de hemen seni aradım." diyordu arkadaşıyla birlikte hastaneye doğru yürürken.

"Demek gece uyanmış.. İnanamıyorum Betül. Az sonra onu 5 yıl sonra yeniden görecek, sesini duyacak olmak.. Çok garip, çok güzel" dedi korkuyla gülümserken.

İçinde anlamlandıramadığı bir korku hissi vardı. Güvenden korkmuyordu elbette ama onun başına gelenlerin sebebi olmak korkutuyordu onu. Onun yüzünden ömründen 5 yıl gitmişti sonuçta.

Güvenin yattığı odanın koridoruna geldiklerinde Neslihan durdu.

"Ben yalnız görsem daha iyi olacak Betül. Ali seninle kalsın." diyerek oğlunu Betüle emanet etti. Betül ve Ali koridorun başındaki koltuklara oturup konuşmaya başladıklarında Neslihan odaya doğru adımlamaya başlamıştı bile.

İçinde garip bir heyecan ve buruk bir sevinç vardı. Yıllar sonra sevdiği adama gidiyordu. Ona sarılmaya, onun kokusuna doymaya. 5 yıldır onu terk ettiği için içini acıtan adam artık onu terk eden değil de ondan vazgeçmemek için ölüme giden adam olarak bekliyordu o odada. Bu.. Bu Neslihan için tarif edilemez bir mutluluktu.

Güvenin odasının kapısına geldiğinde gözlerini kapatıp derin bir nefes verdi. Tüm gücünü toplayıp kapıyı açtı bir anda.

Ama oda boştu.

Şaşkınlıkla olduğu yerde kaldı Neslihan. Nasıl olurdu? Neredeydi?

Endişeyle odadan çıktığında gördüğü ilk hemşireyi durdurdu.

"Hemşire hanım.. Bu odada yatan hastayı gördünüz mü?"

"En son bir beyefendi gelmişti ziyaretine, onunla konuşuyorlardı. Daha sonrasında görmedim."

Neslihan o beyefendinin kim olduğu konusunda gerildi. "Nasıl, nasıl biriydi peki gelen?"

"İri yarı yaşlı bir adam. Eşref.. Eşrefti sanırım ismi. Ben hastayı kontrol etmek için girdiğimde hasta öyle sesleniyordu. Hatta hastayı yorduğunu düşündüğüm için çok kalmamasını söyledim, ağlıyordu."

"Nası.. Nası yani? Güven.. Güven mi ağlıyordu?" diye sordu Neslihan içinde gittikçe büyüyen korkuyla. Babası ondan önce davranıp kim bilir nası yakmıştı sevdiği adamın canını.

"Evet.. Hasta pek iyi gözükmüyordu."

"Tamam.. Tamam çok teşekkür ederim." diyerek hızla hemşirenin yanından ayrılıp Betül ve oğlunun yanına doğru adımladı.