GüvNes / One Shots

Suç

Gelin bu bölüm hep birlikte Neslihanın Serhanı vurmasından sonrasını düşleyelim..

***

Güvenden:

Neslihan bana git dediği için çıktım malikaneden. Yanından tek bir saniye bile ayrılmak istemiyordum ama o git demişken ne yapabilirdim ki? Yanında kalıp sımsıkı sarmak istiyordum ama o beni istemiyordu yanında. İstese bile söylemezdi çünkü acısını benden çıkarıyordu. Çıkarsın, içi soğuyacaksa canı ne istiyorsa yapsın. Ondan uzak durmam ona iyi gelecekse durayım. Hem zaten gitmek istemesem de kabul etmezdi, adım gibi biliyordum.

Evet belki sert oldu söylediklerim ama babası gibi davranarak kendine de çocuklara da zarar veriyordu. Çocuklarını hapsederek koruyamazdı. Onun bildiği, babasından gördüğü buydu ama biz de bu yüzden ayrılmamış mıydık zaten? Eşref bey aklınca onu koruduğu için bizi ayırıp ikimizin de hayatını mahvetmemiş miydi?

Onu iyileştirmemden korktuğu için 40 gündür uzak duruyor benden. Acısına merhem olmamdan korktuğu için aşkın iyileştirdiğini bildiği için soğuk davranıyor. Çünkü acısını unutmaktan, unutursa intikam alamamaktan korkuyor. Oysa evlat acısı unutulmaz ki... Sadece acısını yaşasa yetecek ama o güçlü durmak için, dağ olmak için içindeki lavları püskürtemiyor dışına... Beni de o yüzden uzakta tutuyor, yanımdayken o içindeki hassas Neslihanı hatırlar da güçsüzleşirse diye. Zaten ben varken güçlü olmasına gerek yok ki. Benim gücüm yeter aslında bize. Ama benim işe yaramama bile izin vermiyor. Belki de o yüzden kalamadım ben de. Ne de olsa işe yaramıyorum diye.

Neslihandan:

Git dedim Güvene, git dedim sevdiğim adama, ilacıma, umuduma. Git dedim çünkü söyledikleri doğru da olsa canımı yakmıştı, git dedim çünkü anlıyordu beni biliyordu. Git dedim çünkü bana iyi gelmeye çalışıyordu, geliyordu da ama benim iyi olmaya hakkım yoktu. Kızımın katili ortalıklarda dolaşırken, intikamını almadan olmazdı. Kızımın acısı kalbimde diriyken ben ben olamazdım. Benim yıllarca boyun eğdiğim adam yüzünden bi evladım toprağın altına girmişken bir başkasını daha ona kurban edemezdim. Kendim yıllarca eziyet çekmişken, o adamdan kızımı koruyamamışken benim değil iyileşmeye Güvenin yanımda olmasına bile hakkım yoktu. Sevilmeyi bile hak etmiyordum ben. Ama Güven beni bana rağmen çok seviyordu..

Git demiştim ama gidişi neden yakmıştı canımı bu kadar? Çevirsem başımı sevdiğime, hafiflerdi dimi yaralar?

***

Ateş ettikten sonra silah usulca yere düşmüştü kadının elinden. Neslihan yerde kanlar içinde yatan Serhana bakıyordu. Dudağının kenarında bir gülümseme, gözlerinin içindeyse intikam ateşi parlıyordu.

Yaman annesine doğru baktı nefeslenirken. Ne yapmıştı annesi? Katil mi olmuştu onun için? Peki ya şimdi ne olacaktı?

Kafasındaki sorulara hızla cevaplar aradı, buldu da. Yavaş adımlarla annesine yaklaştı. Kafasını göğsüne bastırırarak sarılmışken kadının gözyaşlarını hissedebiliyordu.

"Şşş.." dedi göz yaşlarını silerek. Yüzünü avuçlarının içine aldı. "Annem.. Bak bana. Bunu ben yaptım tamam mı? Geldi, Canı kaçırmaya çalıştı. Sen ona engel olmaya çalışırken ben vurdum. Bu, tamam mı güzelim?"

Neslihan gözlerine yerleşen dehşetle başını sağa sola sallamaya başladı. "Hayır hayır Yaman. Saçmalama. Ben verdim onun cezasını, kendi ellerimle aldım kızımın intikamını." diyerek göz ucuyla yerde yatan bedene bakıyordu. Yüzünde intikam almış bir kadının gururu vardı ama hâlâ usul usul göz yaşı döküyordu.